I SA/Łd 455/26

Dnia 25 sierpnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na akt Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 20 lipca 2026 roku nr DFP-BE-II.3160.8.01883.2026.ŁB w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 29 lipca 2026 r. zatytułowanym "Skarga" Z. R. (dalej: skarżący lub strona) podniósł, że w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości w podatku od nieruchomości, organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych strony. Wymagalna wierzytelność została w całości pobrana w Banku A, co doprowadziło do całkowitego wygaśnięcia dochodzonego długu. Pobrano również tę należność w Banku A po dokonaniu "przymusowego przewalutowania z duńskich koron (waluta rachunku) na złote". Po uznaniu faktu dwukrotnego pobrania dochodzonej kwoty, urząd dokonał jej zwrotu do A po przewalutowaniu na korony duńskie. Skarżący podkreślił, że organ egzekucyjny pobrał z konta 1885, 80 DKK, a na konto wpłynęło 1830, 89 DKK. Powstała różnica wyniosła 54, 91 DKK, o zwrot której strona zwróciła się do sądu. W odpowiedzi na skargę, organ podniósł, że Prezydent Miasta Łodzi prowadził wobec Z. R. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 28 kwietnia 2026 r. nr [...], w sprawie niezapłaconego podatku od nieruchomości dot. nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...]. Do egzekucji skierowano łącznie kwotę 799,00 zł należności głównej, na którą składała się niezapłacona II (4,00 zł), III (398,00 zł) i IV (397,00 zł) rata podatku za 2025 rok. W toku postępowania egzekucyjnego dokonano dwóch zajęć rachunków bankowych zobowiązanego. Dnia 5 maja 2026 r. Banki B oraz A przekazały na poczet dokonanych zajęć należność w wysokości 1 062,65 zł. Biorąc pod uwagę, że wpłata przekazana przez B (zajęcie nr [...]) pokryła wszystkie egzekwowane należności w całości, kwota 1 062,65 zł przekazana przez A (zajęcie nr [....]), została zwrócona zobowiązanemu w dniu 7 maja 2026 r. na ten sam rachunek bankowy z którego wpłynęła. Zajęcia rachunków bankowych zostały wycofane. Postępowanie egzekucyjne w związku z wyegzekwowaniem wszystkich należności zostało zakończone. W dalszej kolejności organ podkreślił, że pismem z dnia 15 maja 2026 r. zobowiązany wniósł o anulowanie kosztów egzekucyjnych. Pismo zobowiązanego zinterpretowano jako wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2026 r. odmówiono umorzenia powstałych w postępowaniu egzekucyjnym kosztów. Następnie pismem z dnia 9 lipca 2026 r. zobowiązany zwrócił się z prośbą o zwrot części należności pobranej z jego konta. Pismem z dnia 20 lipca 2026 r. udzielono zobowiązanemu wyjaśnień dotyczących wysokości pobranych od niego należności w toku egzekucji. W odpowiedzi na pismo Z. R. za pośrednictwem Biura Egzekucji Administracyjnej i Windykacji Urzędu Miasta Łodzi, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że obowiązkiem sądu, do którego wpłynęła skarga, jest w pierwszej kolejności zbadanie jej dopuszczalności. Badanie to polega w szczególności na ustaleniu, czy sprawa przedstawiona pod rozstrzygnięcie sądu mieści się w zakresie jego właściwości. Zgodnie z art. 3 § 2, § 2a i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm. dalej także : p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2022 r. poz. 813 ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; a także w sprawach, w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Tak ukształtowane unormowania ograniczają zatem kognicję sądów administracyjnych jedynie do spraw w niej określonych, z uwzględnieniem przepisów szczególnych. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.) W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na pismo Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 20 lipca 2026 r., stanowiące odpowiedź na pismo strony z dnia 9 lipca 2026 r. w sprawie zwrotu części należności pobranej z konta walutowego skarżącego w Banku A W piśmie tym organ m.in. wyjaśnił, że załączone przez stronę zestawienie operacji, gdzie wskazano, że z konta zobowiązanego w A pobrano w dniu 5 maja 2026 r. kwotę 1 885,80 na poczet zajęcia egzekucyjnego [...], a w dniu 7 maja 2026 r. zwrócono kwotę 1 830,89, dotyczy rachunku walutowego w Koronach Duńskich (DKK). Wskazane kwoty są kwotami w koronach duńskich, a nie kwotami w złotówkach polskich. Zajęcie rachunku bankowego dokonywane przez Prezydenta Miasta Łodzi następuje w złotych polskich. W przypadku dokonania zajęcia rachunku bankowego w innej walucie, bank przelicza walutę obcą na złotówki według kursu kupna waluty z dnia rozliczenia i przekazuje organowi egzekucyjnemu na poczet zajęcia kwotę w złotówkach (...) Organ egzekucyjny wyegzekwował od zobowiązanego należności w złotówkach w wysokości 1 062,65 zł. W związku z wyegzekwowaniem tej kwoty z banku B w dniu 7 maja 2026 r. zwrócono do banku A kwotę 1062,65 w takiej wysokości w złotówkach, a bank ponownie przewalutował środki na korony duńskie, w której to walucie zobowiązany prowadzi rachunek. W ocenie sądu, wskazane pismo ma charakter wyłącznie informacyjny, co prowadzi do wniosku, że nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zostało ono bowiem wystosowane w celu informacyjnym i nie sposób przypisać mu charakteru postanowienia, czy decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym bądź innego aktu administracyjnego. Pismo to nie może być też uznane za inną formę działania organu podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego określoną w art. 3 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, skoro wywiedziona przez Z.R. skarga nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w przytoczonym wyżej unormowaniu, to tym samym wyłączona została możliwość merytorycznego rozpoznawania jej przez sąd administracyjny. W związku z tym sąd uznał, że niniejsza skarga nie podlega rozpoznaniu z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji postanowienia. mko