I SA/Łd 457/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku I. D. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr UNP: [...] [...] w przedmiocie: określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń – marzec 2011 r. oraz określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień – grudzień 2011 r. p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 12 października 2017 r. WSA w Łodzi rozpoznał skargę I. D. i uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stycznia, lutego i marca 2011 r., oddalił skargę w pozostałej części oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 1.550 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. D., reprezentowana przez adwokata B. E., wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W odpowiedzi na doręczone pełnomocnikowi zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I zobowiązujące do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 431 zł, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że obecnie pracuje w S. w celu spłacenia, rozłożonych na raty zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca jest osobą samotną. Posiada mieszkanie w Ł. o powierzchni około 100 m2 obciążone hipoteką na rzecz Urzędu Miasta Ł. i urzędu skarbowego. Według złożonego oświadczenia skarżąca nie posiada innego majątku ani oszczędności. Skarżąca utrzymuje się z wynagrodzenia w wysokości ok. 1.000 £. Jako zobowiązania i wydatki stałe skarżąca wymieniła jedynie zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 45.000 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek skarżącej jest zasadny. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni pracuje w S. i utrzymuje się z wynagrodzenia w wysokości około 1.000 £ miesięcznie. W sprawie o sygn. akt I SA/Łd 598/17, w której skarżąca również występowała o przyznanie prawa pomocy, wskazała, że miesięcznie wpłaca na rzecz ZUS około 1.500 zł tytułem spłaty zaległości. Okoliczność ta znalazła potwierdzenie w nadesłanych kopiach potwierdzeń przelewów. Skarżąca oświadczyła wówczas, że jej koszty utrzymania, obejmujące czynsz za wynajem mieszkania, koszty energii elektrycznej i gazu oraz dojazdów do pracy, wynoszą około 300 £ tygodniowo. Uwzględniając powyższe należało uznać, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego utrzymania, dlatego, w celu zachowania prawa do sądu, zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. mko