I SA/Łd 463/13

Dnia 24 czerwca 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. O. i G. O. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. O. i G. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącym – W. O. i G. O. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 17 kwietnia 2013 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę W. O. i G. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok. W odpowiedzi na wezwanie do podania m.in. wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących wystąpił w ich imieniu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na fakt, iż urzędowy formularz (PPF) został opatrzony jedynie podpisem skarżącego, zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 17 maja 2013 roku wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podpisanie złożonego formularza PPF przez skarżącą, względnie jej pełnomocnika - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie wyciągów z ewentualnie posiadanych przez skarżących rachunków bankowych, w tym także rachunków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, z okresu ostatnich 3 miesięcy oraz wskazanie kwoty środków przeznaczanych miesięcznie na podstawowe opłaty eksploatacyjne i utrzymanie rodziny oraz kwoty innych obciążeń (np. zaległości w opłatach) - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na powyższe wezwania pełnomocnik skarżących w drodze pisma z dnia 11 czerwca 2013 roku nadesłał podpisany przez skarżącą formularz PPF oraz oświadczenie skarżących o braku rachunków bankowych i wysokości średniomiesięcznych wydatków ponoszonych przez dwuosobową rodzinę. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została uregulowana w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dodatkowych oświadczeń wynika, że skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Są właścicielami domu o powierzchni 80 m2 , w którym zamieszkują oraz mieszkania w G. o pow. 56 m2, a ponadto stacji paliw w G. (zabezpieczonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. i A SA). Ich łączny dochód z tytułu renty i wynagrodzenia za pracę zamyka się kwotą 2.217,15 zł brutto. Poza zaległościami podatkowymi posiadają jeszcze długi z tytułu braku możliwości aktualnego regulowania płatności. Do niedawna jedynym źródłem utrzymania rodziny była renta W.O., która aktualnie została pomniejszona do kwoty 509,57 zł z tytułu jej częściowego zajęcia przez komornika w związku z brakiem środków na spłatę kredytu obrotowego, uzyskanego w 2005 roku na działalność gospodarczą. Aktualnie skarżącym pozostaje do spłaty kwota 70 tys. zł. Na utrzymanie rodziny skarżący przeznaczają kwotę ok. 1.200 zł miesięcznie. Natomiast wydatki na podstawowe opłaty eksploatacyjne zamykają się łączną kwotą 360 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżących zasługuje na uwzględnienie i przyznał im prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie Referendarza sądowego skarżący wykazali, iż nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie zaś spełniania tej przesłanki uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. AK.