I SA/Łd 468/15

Dnia 20 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia z dnia 24 czerwca 2015 roku odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. spółki z o.o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości oraz określenia zobowiązania podatkowego za 2010 rok p o s t a n a w i a: zmienić postanowienie z dnia 24 czerwca 2015 roku i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości oraz określenia zobowiązania podatkowego za 2010 rok. Postanowieniem z 24 czerwca 2015 roku odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Po rozpoznaniu powyższego wniosku tutejszy sąd, postanowieniem z 29 lipca 2015 roku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 listopada 2015 roku oddalił zażalenie na postanowienia z 29 lipca 2015 roku. Postanowieniem z 8 grudnia 2015 roku odrzucono zażalenie na postanowienie z 24 czerwca 2015 roku. Pismem z 20 listopada 2015 roku spółka złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że od 25 marca 2015 roku, tj. od złożenia pierwszego wniosku w tym przedmiocie sytuacja spółki uległa zmianie. Podniosła, że kwota podatku od nieruchomości za rok 2011 wynosi 90 606 zł, a w stosunku do strony skarżącej zostało wydanych łącznie 5 takich decyzji za lata 2010 - 2014, na łączną kwotę obciążeń 452 876 zł. Wszystkie decyzje w przedmiocie podatku od nieruchomości związane są z oceną organów podatkowych, iż spółka nie utrzymuje i nie konserwuje zabytku, tj. nieruchomości przy ul. A. 96 w Ł., do czego obliguje ją z ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Spółka dodała, że nieruchomość przy ul. A. 96 w Ł. stanowi jedyny jej składnik majątkowy. Spółka od kilku lat nie uzyskuje przychodu, a jej działalność finansowana jest wyłącznie z pożyczek udzielanych przez inne podmioty. Jak wynika z załączonego do akt sprawozdania finansowego za ubiegły rok strata z lat ubiegłych wynosi 278 717,99 zł, a zobowiązania długoterminowe z tytułu udzielonych pożyczek: na zakup nieruchomości i na finansowanie kosztów bieżących oraz z tytułu odsetek od udzielonych pożyczek wynoszą łącznie 29 146 942,66 zł. Spółka jest w trakcie realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, polegającej na przebudowie (kapitalnym remoncie) budynku. Z uwagi na trudną sytuację finansową oraz trudności na rynku usług budowlanych, prace są podejmowane częściami, w miarę środków uzyskiwanych z pożyczek, które nie są udzielane na bieżąco ale w miarę możliwości finansowych pożyczkodawców. Obecnie zakończyły się prace polegające na wykonaniu naprawy dachu oraz obróbek blacharskich, rur spustowych i parapetów w budynku na kwotę ponad 100 000 zł. Spółka na dowód powyższego załączyła do akt kopię umowy z wykonawcą oraz wystawioną przez niego fakturę VAT. Jednocześnie rozpoczęły się rozmowy z architektami w celu ustalenia zakresu zmian projektowych. Spółka planuje zmianę przeznaczenia przynajmniej części pomieszczeń na biurowe, co najprawdopodobniej zwiększy opłacalność inwestycji i pozwoli na uzyskanie większych środków na jej realizację. W tej sytuacji obciążenie spółki kwotą prawie pół miliona złotych wynikającą z zaskarżonych decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości spowoduje zablokowanie możliwości prowadzenia kolejnych prac oraz możliwości prowadzenia negocjacji z architektami, którzy za wprowadzenie zmian, co oczywiste, oczekują stosownego wynagrodzenia. Powyższe przełoży się na blokadę całej inwestycji polegającej na kapitalnym remoncie budynku. Skutek ten będzie niezmiernie trudny do odwrócenia, ponieważ Spółka nie będzie w stanie sama wygenerować kwoty, która zostanie od niej wyegzekwowana i przeznaczyć jej na prowadzenie dalszych prac budowlanych lub projektowych. Ponadto wobec braku środków finansowych możliwa jest wyłącznie egzekucja z w/w nieruchomości położonej przy ul. A. w Ł., jako jedynego składnika majątkowego spółki, egzekucja ta doprowadzi do sytuacji, w której spółka nigdy nie będzie w stanie zrealizować inwestycji, ponieważ utraci nieruchomość, na której inwestycja ma być prowadzona. Tym samym straci jakikolwiek sens istnienie również samej spółki, która została powołana wyłącznie w celu prowadzenia inwestycji na zabytkowej nieruchomości, i która w związku z tym będzie musiała ulec likwidacji. Podkreślono, że od czasu złożenia poprzedniego (pierwszego) wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sytuacja majątkowa spółki uległa zmianie, bowiem 14 maja 2015 roku w dziale IV księgi wieczystej prowadzonej dla wyżej opisanej nieruchomości, wpisana została hipoteka przymusowa w kwocie 489 909,75 zł na rzecz Gminy Miasta Ł. w toku prowadzonej egzekucji. Na potwierdzenie powyższej okoliczności spółka załączyła wydruk ze strony internetowej www.ms.gov.pl - wyszukiwarki ksiąg wieczystych - dotyczący działu I i IV księgi wieczystej numer [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy Dla Ł.-Ś. w Ł. XVI Wydział Ksiąg Wieczystych. Ustanowienie w toku egzekucji hipoteki na jedynej nieruchomości spółki, spowodowało jej znaczące obciążenie, co bez wątpienia przekłada się na pogorszenie sytuacji majątkowej spółki i świadczy o podjęciu przez organ działań egzekucyjnych, których kontynuacja już bezpośrednio grozi spółce powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do treści art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Z uwagi na fakt, że przedmiotowy wniosek jest w sprawie drugim wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, natomiast pierwszy został załatwiony przez sąd odmownie prawomocnym postanowieniem z 24 czerwca 2014 roku, powtórny wniosek został potraktowany, na zasadzie wynikającej z art. 61 § 4 p.p.s.a., jako wniosek o zmianę tego postanowienia sądu. W ocenie sądu spółka przedstawiła argumentację, przemawiającą za zmianą postanowienia z 24 czerwca 2015 roku i uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Jak wskazano 14 maja 2015 roku dla nieruchomości przy ul. A. 96 w Ł. wpisana została hipoteka przymusowa w kwocie 489 909,75 zł na rzecz Gminy Miasta Ł. w toku prowadzonej egzekucji. Ustanowienie w toku egzekucji hipoteki na jedynej nieruchomości spółki, spowodowało jej znaczące obciążenie, co bez wątpienia przekłada się na pogorszenie sytuacji majątkowej spółki i grozi spółce powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, bowiem doszło do obciążenia jej jedynego składnika majątkowego w toku prowadzonej przez organ egzekucji. Z tych względów działając na podstawie art. 61 § 4, w związku z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. AKE.