I SA/Łd 470/12

Dnia 10 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi C. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze wniesionej przez C. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wskazano, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podano, że wobec skarżącego wydano już w II instancji decyzje określające zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lata 2005-2007 na łączną kwotę 915.820,00 zł, a także decyzje określające zobowiązanie podatkowe w VAT na łączną kwotę 516.035,00 zł oraz decyzje w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2005 i 2006 na kwotę blisko 400.000,00 zł. Skarżący wyjaśnił, że należności określone w powyższych decyzjach wielokrotnie przewyższają jego możliwości finansowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; w skrócie "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Użyte w przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Katalog tych przesłanek jest zamknięty. Sąd zatem jest uprawniony rozstrzygnąć wniosek pozytywnie jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Niewątpliwie wykonanie wydanej w rozpatrywanej sprawie decyzji będzie oddziaływało niekorzystnie na sytuację majątkową skarżącego, bowiem w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, zapłata podatku łączy się z obniżeniem dochodu strony i jej rodziny. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznej, a więc większej niż przeciętnie wywoływana wykonaniem decyzji tego rodzaju oraz powstania skutków trudnych do odwrócenia, to jest takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych środków. Podkreślić również należy, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. W orzecznictwie akcentuje się, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej złożenie wniosku o wstrzymanie wykonalności (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004, LexPolonica nr 375763). Należy też zwrócić uwagę, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub części stanowi odstępstwo od generalnej reguły, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie pod warunkiem uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę istnienia jednej z dwóch przesłanek wymienionych w powoływanym już art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił by wykonanie decyzji mogło wyrządzić znaczną szkodę lub sprowadzić niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca ograniczył się jedynie do wskazania określonych w decyzjach kwot zobowiązań podatkowych i konstatacji o braku środków na zapłacenie podatku. Tego rodzaju ogólnikowe stwierdzenia, bez szczegółowego odniesienia się przez skarżącego do jego obecnej sytuacji finansowej, nie dają Sądowi możliwości oceny, czy rzeczywiście istnieje groźba powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jz