I SA/Łd 471/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr UNP:[...] [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za luty i czerwiec 2012 rok postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego zaksięgowanego w dniu 11 września 2018 r., pod pozycją 4007. H. K. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r., którą określono mu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty i czerwiec 2012 roku. Zaskarżona decyzja została doręczona na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego w dniu 22 maja 2018 r. (potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Jak potwierdza data stempla pocztowego na kopercie (karta 12 akt sądowych) skarga na powyższą decyzję została nadana 22 czerwca 2018 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona po upływie terminu, o którym mowa w cytowanym art. 53 § 1 p.p.s.a. Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została doręczona na adres kancelarii pełnomocnika podatnika 22 maja 2018 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., upłynął 21 czerwca 2018 r. Tymczasem skargę nadano za pośrednictwem Poczty Polskiej dopiero 22 czerwca 2018 r., a zatem po terminie. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że nie są zasadne zarzuty podniesione w skardze oraz uzupełnione w piśmie procesowym datowanym na 7 listopada 2018r., odnoszące się do naruszenia art. 144 § 3 i § 5 oraz art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez brak skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji, a tym samym brak wywołania skutków prawnych w postaci wejścia jej do obrotu prawnego i rozpoczęcia biegu do wniesienia przedmiotowej skargi, co winno w ocenie skarżącego skutkować jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 23 maja 2018 r., sygn.. akt I FSK 852/18 uchybienie przepisom o formie doręczenia decyzji ostatecznej organu administracji podatkowej powinno mieć istotny wpływ na możliwość zapoznania się z jej treścią przez adresata. W przeciwnym razie nie można uznać, że taka decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Z istotnym naruszeniem norm procesowych mielibyśmy do czynienia w szczególności wówczas, gdyby na skutek zastosowania wadliwego trybu doręczenia profesjonalny pełnomocnik w ogóle nie mógł zapoznać się z treścią decyzji. Nie można jednak mówić o takim wpływie wówczas, gdy fakt doręczenia decyzji jest niewątpliwy, podobnie jak okoliczność jej zaskarżenia. W realiach niniejszej sprawy bezspornie pełnomocnik strony skarżącej zapoznał się w sposób szczegółowy w treścią zaskarżonej decyzji. Świadczy o tym choćby obszerność skargi i precyzyjne sformułowanie w niej zarzutów odnoszących się do kwestionowanej decyzji. Nie byłoby to możliwe bez dokładnego zapoznania się z treścią decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Ponieważ w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi nie został zachowany sąd, na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. dc