I SA/Łd 472/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A. O. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z w sprawie ustalenia zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 70.081. Analogiczna decyzja została wydana wobec męża skarżącej. W piśmie z dnia [...] r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ów wniosek oświadczyła, że komornik sądowy rozpoczął egzekucję ustalonego zobowiązania podatkowego. Podniosła, że jedynym źródłem utrzymania małżonków jest działalność gospodarcza prowadzona w formie spółki cywilnej pod nazwą P.P.H.U. "A". Wyjaśniła, że Spółka zatrudnia ośmiu pracowników. Egzekucja orzeczonego zobowiązania spowoduje, że pracownicy utracą miejsce pracy, gdyż majątek osobisty podatników ani majątek Spółki nie wystarcza do zaspokojenia roszczeń organu podatkowego. Powyższe spowoduje likwidację działalności gospodarczej z uwagi na brak środków finansowych. W konsekwencji małżonkowie utracą jedyne źródło utrzymania. Reasumując strona stwierdziła, że egzekucja orzeczonych zobowiązań podatkowych wyrządziłaby znaczną szkodę małżonkom i spowodowała niemożliwe do odwrócenia skutki w postaci niewypłacalności strony, likwidacji przedsiębiorstwa i niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - powoływanej dalej w skrócie p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ podatkowy, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Brzmienie przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) z mocy prawa. Wstrzymanie wykonania aktu może natomiast nastąpić na podstawie postanowienia organu, który wydał ów akt, bądź postanawiania sądu do którego skierowano skargę. Aby uzyskać pozytywne rozstrzygnięcie w tym zakresie strona skarżąca winna przekonująco uzasadnić wniosek przedstawiając okoliczności, które świadczyłyby, że wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd doszedł do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie wniosek strony zasługuje na uwzględnienie. Strona oświadczyła, że organ podatkowych wszczął egzekucję orzeczonego zobowiązania podatkowego. Biorąc pod uwagę, iż obowiązek zapłaty zobowiązań podatkowych przekraczających 70 tyś. zł nałożono na każdego z małżonków, jako prawdopodobne należy ocenić również twierdzenie strony, iż małżonkowie nie są w stanie uregulować tych zaległości. W tej sytuacji może dojść do niewypłacalności i faktycznej likwidacji przedsiębiorstwa małżonków oraz związanej z powyższym konieczności zwolnienia zatrudnionych pracowników. W ocenie Sadu powyższe okoliczności wyczerpują przesłankę zaistnienia niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków i uzasadniają przyznanie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. P.Z-C.