I SA/Łd 474/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące maj – sierpień 2001r., październik 2001r. oraz marzec – kwiecień 2004r. postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 lipca 2013r., sygn. akt I SA/Łd 474/13 w ten sposób, że w rubrum wyroku w miejsce orzekającego Sędziego WSA "Joanna Cisowska-Sakrajda" wpisać prawidłowo "Ewa Cisowska-Sakrajda". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 16 lipca 2013r. oddalił skargę Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące maj – sierpień 2001r., październik 2001r. oraz marzec – kwiecień 2004r. W rubrum tego wyroku jako sędziego sprawozdawcę wskazano "Joannę Cisowską – Sakrajdę". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 13 marca 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a o sprostowaniu może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste pomyłki, przy czym chodzi jedynie o omyłki sądu, a nie o omyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia daty, sygnatury, znaku zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać np. na przekręceniu jakiejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu czy wreszcie błędzie gramatycznym, błąd rachunkowy zaś polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych. Oczywista omyłka wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 486 i n. oraz podana tam literatura i orzecznictwo czy W. Chróścielewski, J.P.Tarno: Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sadami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 488). W doktrynie podkreśla się, iż sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia (zob. W. Siedlecki [w:] B. Dobrzański, W. Siedlecki: Komentarz ... s. 548 i postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982r., I PZ 7/82, OSNCP 1982, z. 10, poz. 155). Na skutek oczywistej omyłki w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 lipca 2013r., błędnie zostało wskazane imię sędziego sprawozdawcy orzekającego w niniejszej sprawie. Zamiast bowiem imienia "Ewa" wpisano imię "Joanna". Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AK.