I SA/Łd 489/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec i październik 2009 roku p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. J. B. zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku określającą wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec i październik 2009 roku w łącznej kwocie 17 580 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podatniczka wskazała, że oprócz decyzji dotyczącej zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2009 roku w stosunku do niej prowadzone jest postępowanie dotyczące zobowiązania podatkowego za 2009 i 2011 rok w identycznym stanie faktycznym jak w sprawie niniejszej. Nadto w stosunku do małżonka strony zostały wydane dwie decyzje określające zobowiązanie w podatku VAT za 2009 i 2011 rok, gdzie organ analogicznie przyjął argumentację, że sprzedaż nieruchomości przez małżonków była działalnością gospodarczą w zakresie handlu nieruchomościami. Sądowi z urzędu wiadomo, że w stosunku do S. B. wydano szereg decyzji podatkowych, tj. w przedmiocie opodatkowania podatkiem od towarów i usług za 2011 roku (zobowiązanie w wysokości 4 741 zł), w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 roku (zobowiązanie w kwocie 78 767 zł) oraz w zakresie odsetek od należnych zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące 2009 roku (w kwocie ogółem 8 212,99 zł). Nadto wydana została decyzja organu pierwszej instancji, określającą mu zobowiązanie za 2011 rok w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 4 726 zł oraz dwie decyzje w stosunku do skarżącej, określające zobowiązanie w podatku od towarów i usług za 2009 rok, w łącznej kwocie 82 700 zł i za 2011 rok w kwocie 10 742 zł. W dalszej części wniosku skarżąca oświadczyła, że zarówno ona jak i jej mąż nie posiadają żadnych środków finansowych na spłatę tych należności. Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, pracuje na część etatu jako kosmetyczka. Prowadzi wspólnie z mężem gospodarstwo domowe. Zdaniem skarżącej realizacja zaskarżonej decyzji spowoduje szkodę w postaci zwiększenia kosztów postępowania egzekucyjnego, pogrąży skarżącą i jej rodzinę w jeszcze większych długach, a skutki realizacji tej decyzji będą nieodwracalne. Z akt sprawy wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, dwoma synami oraz teściową. Źródłem utrzymania tego gospodarstwa jest emerytura teściowej, która wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym wynosi 1 014 zł miesięcznie, dochody z działalności gospodarczej syna skarżącego, które w 2014 roku zamknęły się kwotą 77 385 zł, co w przeliczeniu na miesiąc daje kwotę ok. 6 500 zł oraz dochód wnioskodawczyni w wysokości 210 zł miesięcznie, z tytułu zatrudnienia na 1/8 etatu. Mąż wnioskodawczyni w 2007 roku uległ wypadkowi, stracił 2 palce oraz uszkodził lewą rękę, obecnie ma 63 lata i nie może znaleźć pracy. Skarżąca jest współwłaścicielem domu o powierzchni 350 m2, na którego budowę zaciągnięty został kredyt hipoteczny, którego miesięczna rata wynosi ok. 2 100 zł, a także nieruchomości rolnej o powierzchni 0,9 ha, nie posiada innego majątku. Wraz z mężem mają zablokowane przez urząd skarbowy rachunki bankowe, a kredyt hipoteczny spłaca jsyn. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (§ 3). Rozstrzygając na podstawie o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 roku, w sprawie o sygn.. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdzając, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nadto jak wynika z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 166-168). W niniejszej sprawie skarżąca w skardze wskazała na swoją trudną sytuację materialną. Dane, co do szczegółów owej sytuacji uzupełniła w dalszej korespondencji prowadzonej w związku ze złożonym równolegle wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Biorąc zatem pod uwagę, że podatniczka wraz z mężem pozostają w istocie na utrzymaniu syna i teściowej podatniczki, a jego jedynym wartościowym majątkiem jest dom, w którym przebywa z rodziną, wykonanie zaskarżonej decyzji oraz równolegle wydanych decyzji wobec podatnika i jego żony, to jest wyegzekwowanie kwoty ponad 200 tys. zł, będzie najprawdopodobniej wymagało skierowania egzekucji do wspomnianego domu. W tej sytuacji, jeszcze przed rozpoznaniem skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, mogą zaistnieć trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Spełniona zatem została ustawowa przesłanka do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Ake.