I SA/Łd 493/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018r na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 października 2017r. w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów (przychodów) kapitałowych za rok 2011 postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z 5 października 2017r., sygn. akt I SA/Łd 493/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. określającą podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów (przychodów) kapitałowych za rok 2011. Od powyższego wyroku skarżący reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł skargę kasacyjną. W treści skargi kasacyjnej pełnomocnik wskazał, że na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarża w całości wyrok WSA w Łodzi wydany 5 października 2017r. w sprawie I SA/Łd 493/17, zaś treść wniosków zarzutów oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej znajduje się na odrębnych kartach. Z akt sądowych wynika, że wskazane załączniki nie zostały dołączone do złożonej skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 176 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a." skarga kasacyjna powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W świetle natomiast art. 176 § 2 P.p.s.a. poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W art. 177a P.p.s.a. ustawodawca przewidział tryb usunięcia braków skargi kasacyjnej w przypadku, gdy skarga taka nie spełnia wymagań przewidzianych z art. 176. W myśl przywołanej regulacji tryb ten dotyczy wymogów "innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie". Przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie są zatem elementami konstrukcyjnymi skargi kasacyjnej, których brak skutkuje jej odrzuceniem, bez uprzedniego wzywania do usunięcia któregoś z tych braków. Wskazane elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej stanowią bowiem o jej istocie i trudno byłoby przyjąć, że w razie ich pominięcia mamy wciąż do czynienia ze skargą kasacyjną (B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Wolter Kluwer 2016, teza 4 komentarza do art. 177a). Sąd wskazuje, że dodanie do ustawy procesowej art. 177a miało na celu dostosowanie systemu prawa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. SK 22/11, stwierdzającego niezgodność art. 180 w zw. z art. 178 i art. 176 P.p.s.a. z Konstytucją RP. Należy podkreślić, że wyrok ten nie dotyczył jednak sytuacji, w której brak skargi kasacyjnej polegał na nieprzytoczeniu podstaw kasacyjnych bądź ich uzasadnienia, stąd też należy uznać, że w tym zakresie zachowują aktualność wcześniej ukształtowane – i ugruntowane – poglądy doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych wskazujące na nieusuwalność braku skargi kasacyjnej polegającego na niezachowaniu wymogu podania podstaw kasacyjnych (por. R. Hauser, M. Wierzbowski [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. CH Beck, Warszawa 2015, s. 687, teza 6 i powołane tam orzecznictwo). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 1 czy też 2 P.p.s.a. z wyraźnym określeniem przepisów w ramach zgłoszonej podstawy, które zdaniem sporządzającego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny wydający zaskarżone orzeczenie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych z rozwinięciem zarzutów i przedstawieniem rzeczowej argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ma niezwykle istotne znaczenie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Nie może też domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej i z uzasadnienia omawianego środka zaskarżenia samodzielnie wywodzić podstaw kasacyjnych. To autor skargi kasacyjnej (będącej sformalizowanym środkiem odwoławczym) powinien wskazać na konkretne, naruszone przez sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych konkretnej normy prawnej. Skarga kasacyjna niespełniająca wymagań w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 14 października 2014 r., sygn. akt II GSK 2270/14, CBOSA).. akt I GSK 1594-1599/14; z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1422/16). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, że pismem z 13 grudnia 2017r. pełnomocnik skarżącego przedłożył jednostronicową skargę kasacyjną, zawierającą oznaczenie stron, stwierdzając jedynie, że zaskarża wyrok Sądu I instancji w całości. W petitum skargi wskazano ponadto art. 174 § 1 P.p.s.a., (stanowiącego o możliwości oparcia skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego), bez wskazania jednak żadnego przepisu prawa jaki miał naruszyć Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok. Ponadto pełnomocnik zaznaczył, że zarzuty, wnioski oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej znajdują się na odrębnych kartach, których jednak jak wynika z akt sprawy nie dołączono do skargi kasacyjnej z 13 grudnia 2017r. W konsekwencji w ocenie Sądu opisane powyżej braki skargi kasacyjnej są na tyle istotne i nienaprawialne w trybie właściwym do usuwania braków formalnych, że uniemożliwiają sądowi jej rozpoznanie. Podkreślić należy, że treść art. 177a P.p.s.a. jest w tym zakresie jednoznaczna i nie ma możliwości wezwania przez przewodniczącego do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej w postaci przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, a brak ten, jak wskazano powyżej nie może być konwalidowany. W związku z powyższym skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 178 w zw. z art. 177a P.p.s.a. Ake.