I SA/Łd 501/12

Dnia 8 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. Postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną A z siedzibą w S. (dalej jako: ,,Spółka’’ lub ,,Skarżąca’’) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia [...] sygn. akt [...] w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. W motywach uzasadnienia Sąd wskazał, że zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu, brak było wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku w całości lub części. Sąd rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej. Granice te muszą być zatem wyraźnie określone przez stronę poprzez zawarcie w skardze kasacyjnej wniosku. Wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku ma bardzo doniosłe znaczenie albowiem oprócz woli skarżącego decyduje też o możliwości i zakresie uchylenia bądź zmiany orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Sąd przyjął, że brak w skardze kasacyjnej jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku powoduje, że jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnoprawnych jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270- dalej jako: ,,p.p.s.a.’’) w zw. z art. 178 p.p.s.a. W dniu 7 grudnia 2012 r., (data prezentaty) pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek o: 1) reasumpcję postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] sygn. akt [...], wydanego w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia [...] sygn. akt [...] wydanego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r., a w konsekwencji o przyjęcie skargi do rozpoznania, ewentualnie o: 2) przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. W uzasadnieniu wskazał, że brak zakreślenia przez skarżącego w treści skargi kasacyjnej wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku był wynikiem zawirusowania korespondencji mailowej, w trakcie przesyłania projektu skargi między klientem a pełnomocnikiem, czego konsekwencją było wydrukowanie skargi kasacyjnej z pominięciem jednego wiersza tekstu tyczącego się przedmiotowego wniosku. Nadmienił również, że powyższa okoliczność była tylko i wyłącznie winą wadliwego funkcjonowania sprzętu elektronicznego. Podkreślił konieczność reasumpcji postanowienia NSA odrzucającego przedmiotową skargę kasacyjną, twierdząc że treść uzasadnienia skargi kasacyjnej wprost prowadzi do wniosku, że intencją skarżącego było wystąpienie o uchylenie skarżonego wyroku WSA w całości. Nadto w sytuacji nie uwzględnienia wniosku o reasumpcję, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, przedkładając jej dwa egzemplarze uzupełnione o brakujący wniosek. Postanowieniem z dnia [...] (sygn. akt [...]) Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek o reasumpcję postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi według właściwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna z tym, że strona, która nie dochowała terminu, dysponuje ustawowym prawem do złożenia wniosku o jego przywrócenie. Warunkiem pozytywnego rozpoznania żądania w tym przedmiocie jest spełnienie łącznie zarówno przesłanek formalnych: • skierowanie wniosku do sądu, w którym czynność miała być dokonana, • zachowanie siedmiodniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia, • wskazanie okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy (uzasadnienie wniosku) i • jednoczesne dokonanie czynności, której termin upłynął, jak i przesłanki materialnej polegającej na uprawdopodobnieniu braku winy w niedochowaniu terminu (art. 87 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a.). Zanim jednak sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wniosek jest niedopuszczalny, gdy brakuje ustawowych warunków jego dopuszczalności, np.: jeżeli został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego (art. 87 § 5 p.p.s.a.); jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.); jeżeli czynność strony była dokonana w terminie (art. 86 § 1 p.p.s.a.); jeżeli wniosek nie dotyczy terminu procesowego, lecz np. terminu prawa materialnego lub terminu instrukcyjnego (art. 278 lub 141 § 1 p.p.s.a.) albo terminu związanego z upływem określonej fazy postępowania sądowego (por Dauter B., Komentarz do art. 88 p.p.s.a., (w:) Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011). Mając na uwadze powyższe trzeba z całą mocą podkreślić, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, w której strona uchybiła terminowi do dokonania czynności, co do której wnosi o przywrócenie terminu. Nie ziścił się zatem warunek konieczny do zbadania wniosku o przywrócenie terminu, którym jest przyznanie, ze strona terminowi faktycznie uchybiła. Świadczy o tym, po pierwsze fakt, iż skarga kasacyjna została odrzucona z powodu braków formalnych, nie zaś z powodu uchybienia terminowi. Po drugie, z treści samego wniosku o przywrócenie terminu wynika, że wnioskodawca ma świadomość, że złożył skargę kasacyjną w ustawowym terminie. Fakt spóźnienia musi wyraźnie wynikać z treści wniosku. Wniosek jest niedopuszczalny, gdy brakuje ustawowych warunków jego dopuszczalności, np. jeżeli czynność strony była dokonana w terminie tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie (vide Dauter B., Komentarz do art. 86 § 1 p.p.s.a., (w:) Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. E.B.