I SA/Łd 502/21

Dnia 26 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński, Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] 2021 r. nr [...] w sprawie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w dniu 22 lutego 2021 r. S. D. - dalej także: "Skarżący" lub "Strona", złożył w Urzędzie Gminy B. wniosek o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej na rok 2021 za okres od l sierpnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. Oświadczył, że jest posiadaczem użytków rolnych o powierzchni 13 ha 7000 a oraz współposiadaczem użytków rolnych o powierzchni 3 ha 6837 a, określonej w ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień l lutego 2021 r., wykorzystywanych do produkcji rolnej, położonych na obszarze gminy B.. Oświadczył również, że średnia roczna liczba dużych jednostek przeliczeniowych bydła, którego był posiadaczem w roku poprzedzającym rok, w którym złożył wniosek o zwrot podatku wynosi 27,41. Do wniosku załączone zostały faktury potwierdzające zakup oleju napędowego, zestawienie faktur, oświadczenie oraz klauzula informacyjna. Z zestawienia 9 faktur wynika, że Skarżący zakupił 887,38 litrów oleju napędowego. W piśmie z dnia 12 stycznia 2021 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. poinformował, że liczba DJP dla bydła, wyliczona na potrzeby zwrotu podatku akcyzowego dla producenta zarejestrowanego pod numerem 024764573 (Strona) za rok 2020 wyniosła 27,41. Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] 2021 r. ustalił Stronie na rok 2021 roczny limit zwrotu podatku akcyzowego w kwocie 2 531,81 zł, przyznał zwrot podatku akcyzowego za okres od 1 sierpnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. w kwocie 887,38 zł, ustalił pozostałą część limitu podatku akcyzowego nie wykorzystanego w 2021 r. w kwocie 1 644,43 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazane zostały przepisy prawne mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie: art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. póz. 256 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.", art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 4 i art. 5 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (Dz.U. z 2019 r. póz. 2188) – dalej: "ustawa o zwrocie podatku akcyzowego", § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2020 r. w sprawie stawki zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej na 1 litr oleju w 2021 r. (Dz.U. z 2020 r. póz. 2435). W uzasadnieniu Organ I instancji powołał się na ustalony w sprawie stan faktyczny, przyjmując 17,0951 ha powierzchni użytków rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego prowadzonego przez wnioskodawcę legitymującego się statusem producenta rolnego w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o zwrocie podatku akcyzowego oraz 887,3800 litrów zakupionego oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Wyjaśnił również zasady obliczania zwrotu podatku akcyzowego. Wykazana przez Skarżącego powierzchnia gruntów 17,3837 ha, jest większa niż wynika to z dokumentów prowadzonych przez Starostwo Powiatowe w K. Referat Ewidencji Gruntów i Budynków. Strona wezwana do złożenia wyjaśnień w tym zakresie, nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność posiadania użytków rolnych o powierzchni 17,3837 ha. Skarżący wniósł odwołanie od wymienionej decyzji, wskazując że: "Wójt był ciągle zajęty a p. F. nie chciała wydać wcześniej decyzji i dokonać zmian. Wyjaśnienia prześlę w późniejszym terminie do SKO w S.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. Wskazało, że decyzję wydał organ właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów będących w posiadaniu lub współposiadaniu producenta rolnego - Wójt Gminy B.. Brak było również podstaw do stwierdzenia uchybień zarówno przepisom o charakterze materialnym, jak i procesowym. Do dnia wydania decyzji, Skarżący nie złożył dowodów potwierdzających inną powierzchnię użytków rolnych niż wskazana w ewidencji gruntów i budynków. Strona pismem wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] 2021 r. Zarzuty Skarżącego dotyczą nieprawidłowości w prowadzeniu modernizacji ewidencji gruntów w latach 2005 - 2006. Na potwierdzenie błędnego ustalenia powierzchni gruntów (niekorzystne dla Strony przestawienie granic pomiędzy nieruchomościami należącymi do niego i sąsiada S. S.) przedłożył korespondencję z ENERGA z dnia 9 września 2010 r. oraz pismo Archiwum Państwowego w P. z dnia 18 stycznia 2013 r. przy którym załączone zostały uwierzytelnione kserokopie dokumentów wykonane z akt Gminy W. 1898 -1953, sygn. 18 - Księga biercza podatku dochodowego 1945, karta 9 verso; sygn. 31 - Podatek dochodowy od gruntu 1946, karta 19 (dokumenty te znajdują się przy piśmie Skarżącego z dnia 20 kwietnia 2021 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.). W ocenie Strony decyzje Organu pierwszej i drugiej instancji są decyzjami wywłaszczeniowymi. Kolejny zarzut dotyczył celowego niewzięcia pod uwagę dowodów przedłożonych przy piśmie z dnia 20 kwietnia 2021 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, popierając stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Na wstępie należy zauważyć, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 października 2021 r. rozpoznawana sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.) – dalej: "uCOVID-19". Podkreślić trzeba, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia koronawirusa SARS-CoV-2, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie epidemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, skoro zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. W konsekwencji skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że dopuszczalne jest rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt I OSK 3777/18, wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) – dalej: "P.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrole działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Z unormowania art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, a w konsekwencji podlegać musi oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy B. nie są dotknięte naruszeniami prawa mogącymi skutkować ich uchyleniem. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia o wysokości zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Mając na uwadze zarzut błędnego ustalenia powierzchni użytków rolnych będących w posiadaniu lub współposiadaniu producenta rolnego, konieczne jest sięgnięcie do przepisów prawnych ustawy o zwrocie podatku akcyzowego, gdyż akt ten, jak wskazuje tytuł, reguluje kwestie związane ze zwrotem podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Powierzchnia użytków rolnych stanowi jeden z czynników wpływających na wysokość zwrotu tego podatku producentowi rolnemu. Od tej wielkości uzależniony jest limit oraz kwota zwrotu podatku. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o zwrocie podatku akcyzowego kwotę zwrotu podatku ustala się jako iloczyn ilości oleju napędowego zakupionego przez producenta rolnego, wynikającej z faktur VAT, i stawki zwrotu podatku na 1 litr oleju napędowego, obowiązującej w dniu złożenia wniosku o zwrot podatku, w ramach rocznego limitu ustalonego w sposób określony w ust. 2. Limit ustala się jako kwotę stanowiącą iloczyn stawki zwrotu podatku na 1 litr oleju napędowego, liczby 86 oraz powierzchni użytków rolnych, będących w posiadaniu lub współposiadaniu producenta rolnego, określonej w ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień 1 lutego danego roku (art. 4 ust. 2 ustawy o zwrocie podatku akcyzowego). Ustawodawca wymaga więc, by powierzchnia użytków rolnych, będących w posiadaniu lub współposiadaniu producenta rolnego wynikała z ewidencji gruntów i budynków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że Organ I instancji przyjął powierzchnię 17,0951 ha użytków rolnych. Skarżący składając wniosek o zwrot podatku akcyzowego złożył również oświadczenie w tym zakresie, wpisując 13 ha 7000 a i 3 ha 6837 a powierzchni użytków rolnych, co daje łącznie 17,3837 ha. Wyliczając limit zwrotu podatku Wójta Gminy B. przyjął powierzchnię użytków rolnych będących w posiadaniu Strony i współposiadaniu z żoną H. D. na dzień 1 lutego 2021 r., wynikającą z ewidencji gruntów i budynków (odpowiednio: 13,4114 ha i 3,6837 ha). Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w rozstrzygnięciu Organu podatkowego. Zarzut Strony w tym zakresie nie znajduje więc uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd zwraca uwagę, że Wójt Gminy B. z dnia 24 lutego 2021 r. wezwał Skarżącego do złożenia - w terminie 7 dni - wyjaśnień na piśmie lub osobiście w sprawie wielkości posiadanych użytków rolnych na terenie gminy B.. Skarżący nie złożył wyjaśnień w tym zakresie. Również zawiadomiony o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie skorzystał z przysługującego uprawnienia (zawiadomienie z 10 marca 2021 r.). Skarżący co prawda skierował do Kolegium pismo z dnia 20 kwietnia 2021 r. wraz załączoną do niego dokumentacją, która w ocenie Strony stanowi dowód przyjęcia niewłaściwej powierzchni użytków rolnych w kwestionowanej decyzji. Sąd zwraca jednak uwagę, że powyższe pismo wpłynęło do Kolegium w dniu 28 kwietnia 2021 r., a więc dzień po wydaniu przez Organ II instancji zaskarżonej decyzji. Ponadto analiza przedłożonych dokumentów nie pozwala na przyjęcie innej powierzchni użytków rolnych niż wykazana w ewidencji gruntów i budynków. Powoływanie się na "zniknięcie" nieokreślonych bliżej dokumentów z dokumentacji stanowiącej podstawę treści ksiąg wieczystych (korespondencja z Sądem Rejonowym w K. V Wydziałem Ksiąg wieczystych z 2012 r., z 2013 r. i z 2020 r.) oraz uwierzytelniona kserokopia dokumentu wykonana z akt Gminy W. 1898 -1953, sygn. 18 Księgi bierczej podatku dochodowego 1945, karta 9 verso; sygn. 31 - Podatek dochodowy od gruntu 1946, karta 19, nie stanowią dowodów potwierdzających inną powierzchnię użytków rolnych w sprawie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Również dokumenty dołączone do skargi, tj. korespondencja z ENERGA z dnia 9 września 2010 r. oraz pismo Archiwum Państwowego w P. z dnia 18 stycznia 2013 r. przy którym załączone zostały uwierzytelnione kserokopie dokumentów wykonane z akt Gminy W. 1898 -1953 (sygn. 18), nie mogą przesądzać o błędnym ustaleniu powierzchni gruntów. Sąd podkreśla, że przyjęta w sprawie powierzchnia użytków rolnych będących w posiadaniu lub współposiadaniu producenta rolnego oparta została o wpisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 z późn. zm.) – dalej: "p.g.i.k." podstawą m.in. dla wymiaru podatków i świadczeń oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków – i danym tymi stosowne organy są związane. Ponadto dane z ewidencji gruntów i budynków w zakresie m.in. rodzaju użytków gruntowych są jawne (art. 24 ust. 2 p.g.i.k.). Wprost do danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków (p.g.i.k.) odwołuje się niewątpliwie stanowiący podstawę dla ustalenia rocznego limitu zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej akt prawny jakim jest ustawa o zwrocie podatku akcyzowego, który to akt w procesie obliczania limitu odwołuje się do: "powierzchni użytków rolnych będących w posiadaniu lub współposiadaniu producenta rolnego określonej w ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień 1 lutego danego roku" (art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o zwrocie podatku akcyzowego). Postępowanie w sprawie zwrotu akcyzy nie stanowi właściwego postępowania do uporządkowania kwestionowanych przez Skarżącego wpisów w ewidencji gruntów czy wręcz rozstrzygnięć co do własności/posiadania konkretnych gruntów objętych wnioskiem. Oznacza to, że zarzuty do adresem modernizacji ewidencji gruntów prowadzonej w latach 2005 – 2006 nie mogą być uwzględnione przez Sąd, gdyż wykraczają poza zakres postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów procesowych. Wójt Gminy B. przed wydaniem rozstrzygnięcia zebrał materiał dowodowy i na jego podstawie dokonał oceny sprawy. W uzasadnieniu wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował wydając decyzję I instancji. Wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Również Organ odwoławczy prawidłowo rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustalił fakty, odniósł je do obowiązujących przepisów prawa i szczegółowo uzasadnił przyjęte stanowisko. Niezadowolenie Strony z przyjętego rozstrzygnięcia nie może stanowić podstawy do jego uchylenia. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że zawarte w skardze zarzuty są niezadane i należy skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić. aj