I SA/Łd 505/14

Dnia 29 maja 2014 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku G. G. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości i rozłożenia na raty zapłaty zaległości p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej – G. G. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. G. G. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości i rozłożenia na raty zapłaty zaległości. W skardze skarżąca zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Następnie w nadesłanym, na wezwanie Przewodniczącego Wydziału, formularzu urzędowym (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca sprecyzowała, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Jednocześnie w oświadczeniu o stanie rodzinnym, dochodach i majątku skarżąca podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej majątek stanowią nieruchomości w postaci lokalu mieszkalnego o pow. 29,97 m2 i działki rolnej o pow. 6000 m2. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że pracowała do dnia 30 kwietnia 2014 roku. Obecnie przebywa na zwolnieniu lekarskim, wkrótce zarejestruje się jako osoba bezrobotna. Osiągany dochód z tytułu stosunku pracy wynosił 1.309,93 zł, a ponoszone wydatki stanowią kwotę 440 zł. Ponadto skarżąca oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Do wniosku skarżąca załączyła zaświadczenie dotyczące jej wynagrodzenia. Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 7 maja 2014 roku wezwano wnioskodawczynię do nadesłania wyciągów z ewentualnie posiadanych rachunków i lokat bankowych z okresu ostatnich 4 miesięcy i odpisu zeznania podatkowego za 2013 rok - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w drodze pisma procesowego z dnia 20 maja 2014 roku nadesłała dodatkowe dokumenty dotyczące jej sytuacji majątkowej. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest zasadny. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Stosownie do postanowień art. 243 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (rubryka nr 4 urzędowego formularza PPF). Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego. Z kolei stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podkreślić przy tym należy, że wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz nadesłanych dokumentów wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej majątek stanowią nieruchomości w postaci lokalu mieszkalnego o pow. 29,97 m2 i działki rolnej o pow. 6000 m2. Do dnia 30 kwietnia 2014 roku skarżąca była zatrudniona na pełny etat na Uniwersytecie [...] z wynagrodzeniem w kwocie 1.309.93 zł. Obecnie, jak podała, przebywa na zwolnieniu lekarskim, wkrótce zarejestruje się jako osoba bezrobotna. Wskazane przez skarżącą wydatki związane z podstawowymi opłatami eksploatacyjnymi i zakupem lekarstw wynoszą 440 zł. Jednocześnie analiza nadesłanych wyciągów z rachunków bankowych dowodzi, że skarżąca nie posiada środków, które mogłaby przeznaczyć na uiszczenie wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 500 zł. Ponadto skarżąca nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W ocenie Referendarza sądowego skarżąca wykazała bowiem, że nie w jest stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504). Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. mko