I SA/Łd 507/10

Dnia 18 czerwca 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Cz. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Cz. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1999 roku prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu – Cz. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. C.M. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1999 roku prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego. We wniosku tym skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólne z żoną A. Dochód małżonków łącznie wynosi 1.530 zł brutto. Z kwoty tej po potrąceniach na rzecz Urzędu Skarbowego w Z. pozostaje im kwota jedynie 479,40 zł. Małżonkowie ponoszą przy tym wydatki na zakup lekarstw w kwocie ok. 250 zł, w konsekwencji nie posiadają odpowiednich środków na zakup żywności. W uzasadnieniu wniosku skarżący dodatkowo podniósł, że cierpi na chorobę Alzheimera, cukrzycę i nadciśnienie. Osiągany dochód pozwala jedynie na pokrycie wydatków na zakup lekarstw. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólne z żoną A. Dochód małżonków łącznie wynosi 1.530 zł brutto. Z kwoty tej po potrąceniach na rzecz Urzędu Skarbowego w Z. pozostaje im kwota jedynie 479,40 zł. Skarżący cierpi na chorobę Alzheimera, cukrzycę i nadciśnienie. Z tego względu dodatkowe obciążenie budżetu rodziny stanowią wydatki związane z zakupem lekarstw, które wynoszą ok. 250 zł. W konsekwencji małżonkowie nie posiadają odpowiednich środków na zakup żywności. Ponadto skarżący nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W ocenie Referendarza sądowego przedstawiona we wniosku sytuacja majątkowa skarżącego powoduje bowiem, iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. (MSi)