I SA/Łd 512/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] UNP [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 29 czerwca 2018 r. J. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2010 r. Wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2018 r. skarżący wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek stwierdził, że w trakcie postępowania podatkowego, na skutek przeżyć i stresów doszło do śmierci podatniczki W. K.. Wszyscy członkowie rodziny bardzo ciężko przeżyli tą stratę, a najgorzej odbiło się to na najmłodszym - małoletnim synu, który był bardzo związany ze zmarłą matką. Skutkowało to i nadal skutkuje zwiększonymi kosztami utrzymania rodziny, szczególnie wydatkami na leczenie bowiem najmłodszego syna należało poddać leczeniu psychiatrycznemu, a i sam ojciec rodziny — J. K. znacznie podupadł na zdrowiu i leczy się kardiologicznie. Poza tym wszystkie te przeżycia jak i ich skutki spowodowały zmniejszenie aktywności zawodowej po stronie J. K.. Skoro organ stwierdził, że ciężką pracą podatnika uzyskali oni dochody z nieujawnionych źródeł spadła motywacja podatnika do prowadzenia jakiejkolwiek działalności, bowiem i tak ostatecznie traktowany będzie jak oszust podatkowy przez organy skarbowe. Wreszcie ograniczenie działalności gospodarczej i rolniczej przez podatnika konieczne było również z uwagi na jego stan zdrowia. Podniesiono ponadto, że pismami z dnia 22 sierpnia 2018 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wezwał — w drodze upomnienia — podatników do zapłaty zaległości podatkowych naliczając przy tym odsetki (w różnych wysokościach w każdym z pism). Pismo to stanowi wezwanie przedegzekucyjne zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie wstrzymanie zatem decyzji spowoduje egzekucję. Prowadzenie natomiast egzekucji w obecnej chwili spowoduje u podatników powstanie znacznej szkody i nieodwracalnych skutków. Wynika to nie tylko z faktu naliczenia dodatkowych kosztów egzekucji, ale przede wszystkim z dodatkowych stresów i przeżyć emocjonalnych, które nie są wskazane przy chorobie kardiologicznej podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl ) Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208). Podkreślić należ, że samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, poza kopiami upomnień, nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów źródłowych ukazujących jego rzeczywistą sytuację majątkową, co pozwoliłoby na dokonanie oceny, czy istotnie, wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby prowadzić do powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się ze znacznym uszczupleniem majątku skarżącego, prowadząc do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych skarżący nie przedstawił. Podobnie nie przedstawiono dokumentacji potwierdzającej sytuację zdrowotną podatnika. Sąd nie mógł zatem zweryfikować, czy skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem jej znacznej szkody lub spowodowałyby trudne do odwrócenia skutki. Biorąc pod uwagę powyższe, należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał, iż w niniejszej sprawie występują przesłanki do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w sentencji. Ake.