I SA/Łd 513/08

Dnia 21 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Ż. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. Ż. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu. Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] przeniósł na M. Ż. jako członka zarządu "A." w Ł. odpowiedzialność za zaległości podatkowe tego Stowarzyszenia w podatku od towarów i usług za styczeń-grudzień 2001 roku w łącznej kwocie 22.910,70 złotych wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 6.438,000 złotych. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że odwołanie M. Ż. z dnia [...] roku nie spełnia wymogów formalnych i pismem z dnia 29 stycznia 2008 roku wezwał stronę do jego uzupełnienia. M.Ż. odebrał powyższe wezwanie w dniu 14 lutego 2008 roku. Wobec nieuzupełnienia przez skarżącego złożonego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] orzekł o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Skarżący odebrał postanowienie w dniu 29 lutego 2008 roku. W dniu 29 lutego 2008 roku M. Ż. złożył osobiście uzupełnienie odwołania z dnia 5 grudnia 2007 roku. Wnioskiem z dnia 5 marca 2008 roku M. Ż. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Postanowieniem z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku M. Ż. Skarżący odebrał powyższe postanowienie w dniu 21 marca 2008 roku. Skargą z dnia [...] roku skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. M. Ż. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania. Do skargi załączony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący wskazał, że uchybił terminowi do wniesienia skargi nie ze swojej winy. W związku z faktem, ze Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia odwołania, M. Ż. podjął decyzję o wniesieniu skargi. W dniu 26 marca 2008 roku wyjechał z Łodzi do S. na zgrupowanie reprezentacji młodzików województwa łódzkiego. Wyjazd nie był wcześniej zaplanowany, do Łodzi wrócił w dniu 3 kwietnia 2008 roku. Skarżący podkreślił, że trudna sytuacja materialna nie pozwoliła mu na zlecenie adwokatowi sporządzenia i złożenia skargi. M. Ż.stwierdził, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy, a pociąga dla niego niekorzystne konsekwencje. Do wniosku załączył zaświadczenie [...] z dnia 3 kwietnia 2008 roku, z którego wynika, że w dniach 26 marca do 2 kwietnia 2008 roku przebywał na zgrupowaniu reprezentacji młodzików województwa łódzkiego w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przywrócenie terminu przez sąd następuje, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z wnioskiem o przywrócenie terminu strona występuje w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym winna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Brak winy należy rozpatrywać jako dopełnienie przez stronę obowiązku dołożenia staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdej osoby należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 4 października 2000 roku sygn. akt I SA/Gd 560/00, Lex nr 46437; postanowienie NSA z 2 października 2002 roku, sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi można zaliczyć np. nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wskazał, że uchybił terminowi do wniesienia skargi, bowiem przypuszczał, że nie zajdzie konieczność wnoszenia skargi, a następnie musiał wyjechał służbowo z Łodzi na zgrupowanie reprezentacji sportowych województwa łódzkiego. W ocenie Sądu okoliczności te nie przemawiają za pozytywnym rozstrzygnięciem niniejszej sprawy. Należy podkreślić, że postanowienie z dnia [...] roku M. Ż. odebrał w dniu 29 lutego 2008 roku, a postanowienie z dnia [...] roku w dniu 21 marca 2008 roku, natomiast konieczność nieplanowanego wyjazdu pojawiła się w dopiero w dniu 26 marca 2008 roku. Świadczy to o możliwości wniesienia przez M. Ż. skargi, tym bardziej, że to właśnie strona skarżąca powinna liczyć się z możliwością niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia i potrzeby jego zaskarżenia. Poza tym wraz z postanowieniem z dnia [....] roku doręczono skarżącemu pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. oraz o konsekwencjach upływu terminu. Natomiast M. Ż. złożył osobiście skargę dopiero w dniu 9 kwietnia 2008 roku. Sąd uznał, iż wskazane w uzasadnieniu wniosku argumenty przytoczone przez stronę skarżącą nie wykazują braku jej winy. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, co wskazuje na obowiązek dołożenia przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, natomiast w ocenie Sądu M. Ż. takich okoliczności nie wykazał. Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. D.T.