I SA/Łd 519/13

Dnia 29 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 29 marca 2013 r. I. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. ustalającą zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ów wniosek podniesiono, że wykonanie w chwili obecnej nałożonego w decyzjach obowiązku zapłaty zryczałtowanego podatku (w wysokości 413.188 zł) spowoduje upadłość prowadzonej przez Państwa K. działalności oraz ich bankructwo i zagrożenie dalszej egzystencji. Jednocześnie osiągane obecnie przez małżonków K. dochody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie pozwalają im na jednorazową spłatę nałożonego zobowiązania (m.in. w miesiącach styczniu i lutym 2013 r. Podatnicy osiągnęli stratę w wysokości 56.577 zł). Jednocześnie nie dysponują Oni oszczędnościami, które pozwalałyby na jednorazową zapłatę obciążającego na Nich zobowiązania. Ponadto zajęcie Ich rachunków bankowych w toku prowadzonej ewentualnie egzekucji należności wynikających z zaskarżanych decyzji oznaczałoby, iż nie będą w stanie w jakikolwiek sposób funkcjonować. W szczególności będzie to oznaczać brak możliwości wypłaty wynagrodzenia pracownikom oraz zapłaty rat ciążących na Państwu K. zobowiązań kredytowych, a tym samym upadłość prowadzonej działalności. Powyższe negatywne skutki, które bez wątpienia wystąpią w sytuacji, gdy zaskarżane decyzje zostaną obecnie wykonane mają charakter nieodwracalny. Nawet w przypadku korzystnego zakończenia sprawy przed sądem administracyjnym Podatnicy nie będą w stanie "odbudować" upadłego przedsiębiorstwa, bowiem brak spłaty rat kredytu bankowego zabezpieczonego na majątku przedsiębiorstwa będzie skutkował obowiązkiem natychmiastowego zwrotu całkowitej wielkości zaciągniętego kredytu wraz z opłatami sankcyjnymi, co z kolei doprowadzi do bezpowrotnej utraty majątku niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270); zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, iż w złożonym wniosku strona powinna nie tylko wymienić jedną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu, ale także uzasadnić swoje żądanie podając konkretne okoliczności przemawiające za jego zasadnością. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedstawione przez wnioskodawczynię okoliczności faktyczne, tj. obawa, że wykonanie decyzji będzie oznaczać zajęcie rachunku bankowego, nie wyczerpują zdaniem sądu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. We wniosku podatniczka wskazała jedynie na istnienie obawy, że organ podatkowy może podjąć działania zmierzające do wyegzekwowania należności z rachunku bankowego. Przewidywanie podatnika, co do możliwości zastosowania powyższego środka egzekucyjnego, nawet jeśli jest prawdopodobne, nie jest równoznaczne z niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Zajęcie rachunku bankowego nie wiąże się, co do zasady z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w przypadku uwzględnienia skargi, podatnik może oczekiwać zwrotu wyegzekwowanych należności podatkowych od organu egzekucyjnego. Wprawdzie nie można wykluczyć, że w konkretnych sytuacjach na skutek egzekucji z rachunku bankowego mogą wystąpić okoliczności, które będą groziły powstaniem szkody znacznych rozmiarów lub innych skutków, które trudno odwrócić, jednak takich okoliczności we wniosku nie wskazano. W ocenie sądu za uwzględnieniem wniosku nie przemawia również zawarte w nim zdawkowe stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji "spowoduje upadłość prowadzonej przez Państwa K. działalności oraz ich bankructwo". We wniosku nie opisano aktualnej sytuacji ekonomicznej spółki (poza wskazaniem, że w miesiącach styczniu i lutym 2013 r. Podatnicy osiągnęli stratę w wysokości 56.577 zł). Ograniczono się do niepopartego jakąkolwiek dokumentacją stwierdzenia, że egzekucja należności z konta bankowego spowoduje, że I. i S. K. nie będą w stanie w jakikolwiek sposób funkcjonować, co w szczególności oznaczać będzie brak możliwości wypłaty wynagrodzenia pracownikom oraz zapłaty rat ciążących na nich zobowiązań kredytowych, a tym samym upadłość prowadzonej działalności. Ustosunkowując się do tej argumentacji zauważyć trzeba, że niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu, jak również zwolnienie pracowników wywołuje, jak podnosi orzecznictwo sądowe, skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość ogłoszenia upadłości i zwolnienia pracowników bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia NSA z dnia 17 listopada 2009r., sygn. akt I FSK 1243/08 i z dnia 20 grudnia 2011r., sygn. akt II GZ 537/11 oraz postanowienia NSA z dnia 12 października 2005r., sygn. akt II FSK 1231/05, niepubl.; z dnia 9 listopada 2005r., sygn. akt I FZ 480/05, niepubl.; z 15 grudnia 2005r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Zdaniem sądu, poza wyrażeniem subiektywnej obawy zlikwidowania działalności gospodarczej, skarżąca nie wykazała jednak okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Powołując się z kolei na brak możliwości zapłaty rat ciążących na małżonkach K. zobowiązań kredytowych, skarżąca nie wskazała nawet ich wysokości, okresowych obciążeń, jakie w związku z tym ponosi. Poza tym zobowiązania kredytowe nie mogą mieć pierwszeństwa przed zaspokojeniem roszczeń publicznoprawnych. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. AK.