I SA/Łd 52/14

Dnia 5 marca 2014 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosków J. W. i J. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. W. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...], [...], [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącym – J. W. i J. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. J.. W. i J. W. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]roku w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok. W skardze skarżący wnieśli o zwolnienie ich od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. W złożonych następnie, na wezwanie Przewodniczącego Wydziału, urzędowych formularzach PPF skarżący uzupełniająco wnieśli o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. We wnioskach tym skarżący oświadczyli, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz ze studiującym i niepracującym synem W. Skarżący jest osobą bezrobotną i nie osiąga żadnego dochodu, skarżąca natomiast uzyskuje wynagrodzenie za pracę w kwocie 3.168 zł brutto, podlegające w 50 % zajęciu egzekucyjnemu, wobec czego wynosi ono 1.023 zł miesięcznie. Jednocześnie skarżący wskazali, że są właścicielami domu o powierzchni 460 m2, w którym zamieszkują, objętego zajęciem egzekucyjnym, posiadają także sporny udział 5/100 w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości o powierzchni 5.600 m2. Oświadczyli przy tym, że miesięczne koszty utrzymania 3-osobowej rodziny wynoszą 1.900 zł. Posiadane dochody nie pozwalają im zatem na pełne pokrycie niezbędnych kosztów utrzymania rodziny i opłacenie podatku od nieruchomości, dlatego zmuszeni są do korzystania ze wsparcia finansowego córki i zięcia, a w sytuacjach sporadycznych z doraźnej pomocy przyjaciół w kwotach nieprzekraczających 300-500 zł. Skarżący dodali ponadto, że są dłużnikami względem wielu podmiotów, w tym Skarbu Państwa i Gminy Ł. Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżących, zarządzeniem z dnia 7 lutego 2014 roku wezwano wnioskodawców do uzupełnienia wniosków poprzez złożenie dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących ich sytuacji majątkowej, w tym do: nadesłania wyciągów z posiadanych przez nich rachunków bankowych - z okresu ostatnich 3 miesięcy, określenia wysokości miesięcznej kwoty środków finansowych uzyskiwanej od córki pracującej wraz z mężem w Dubaju w związku z dostępem skarżących do jej rachunku bankowego oraz podania łącznej kwoty zadłużenia skarżących wobec wskazanych we wniosku podmiotów - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w drodze pisma z dnia 18 lutego 2014 roku nadesłali wymagane dokumenty i informacje dotyczące ich sytuacji majątkowej. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Wnioski skarżących zasługują na uwzględnienie. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonych wniosków o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dodatkowych informacji i wyjaśnień, wynika, że skarżący J. i J. W. wspólnie ze studiującym i niepracującym synem prowadzą gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest wynagrodzenie za pracę skarżącej podlegające w 50 % zajęciu egzekucyjnemu, wobec czego wynosi ono 1.023 zł miesięcznie. Skarżący są właścicielami domu o powierzchni 460 m2, w którym zamieszkują, objętego zajęciem egzekucyjnym, posiadają także sporny udział 5/100 w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości o powierzchni 5.600 m2. Miesięczne koszty utrzymania 3-osobowej rodziny wynoszą 1.900 zł. Skarżący nie posiada rachunku bankowego. Natomiast saldo posiadanego przez skarżącą rachunku bankowego zamyka się kwotą 1,78 zł. Uzyskiwana przez skarżących od córki pomoc finansowa waha się w granicach kwoty 600 zł -1.000 zł. Aktualnie skarżący nie są w stanie określić kwoty zadłużenia z tytułu zobowiązań wskazanych we wniosku. Nadesłane zaświadczenia wskazują dane z roku 2002 r., wówczas zobowiązanie skarżących z tytułu podatku obrotowego, podatku VAT wynosiły łącznie 212.696,20 zł, a zadłużenie z tytułu opłat związanych z użytkowaniem wieczystym gruntu wynosiło łącznie 86.222,54 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, że wnioski skarżących są zasadne i przyznał im prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Przedstawiona sytuacja materialna potwierdza bowiem fakt, że skarżący nie są w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 oraz § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. AK.