I SA/Łd 524/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. T. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za maj 2003 r. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W dniu 24 września 2009 r. pełnomocnik skarżącego doradca podatkowy A. W. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu oświadczyła, że odpis zarządzenia zobowiązującego stronę do uiszczenia wpisu, skierowany do pełnomocnika skarżącego został prawdopodobnie doręczony osobie nieupoważnionej do odbioru korespondencji w dniu 10 czerwca 2009r. Stwierdziła również, że korespondencję zawierającą odpis zarządzenia odebrała dopiero w dniu 12 czerwca 2009 r., o czym jest przekonania, a zatem opłacenie skargi w dniu 18 czerwca 2009 r. nastąpiło z zachowaniem terminu. Pełnomocnik wyjaśniła też że prowadzone przez nią biuro mieści się w budynku, w którym znajdują się siedziby innych podmiotów. W jej przekonaniu mogło zatem dojść do omyłkowego odebrania skierowanej doń korespondencji przez inną osobę. Wnioskodawczyni stwierdziła, że nie jest w stanie ustalić jednoznacznie kto przyjął korespondencję, podjęła jednak próbę wyjaśnienia tych okoliczności w urzędzie pocztowym. Wobec powyższego stwierdziła, że przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu zostały spełnione, wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, ponieważ o uchybieniu terminu dowiedziała się w dniu 17 września 2009 r. z postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 523/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu uzależnione jest od kumulatywnego wystąpienia przesłanek określonych w art. 87 § 1-4 p.p.s.a. Podstawowym warunkiem uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę okoliczności wskazujących na to, że nie ponosi ona winy w uchybieniu terminowi. Brak winy zachodzi, gdy strona dołożyła szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a mimo to – ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym, pomimo starań, nie była w stanie przeciwdziałać – nie dochowała terminu. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego podmiotu należycie dbającego o swoje interesy (por. wyrok NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.; postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., FZ 63/04, system informatyczny LexPolonica). W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie tego terminu wskazała, że istnieje prawdopodobieństwo, iż wezwanie do uiszczenia wpisu zostało odebrane przez osobę nieupoważnioną do odbioru, ponieważ często zdarza się, że korespondencja kierowana do spółek mieszczących się pod adresem A 18 w S. jest odbierana łącznie i mogła zajść pomyłka, że przesyłka adresowana do biura doradcy podatkowego SKIERFIN została podjęta wraz z przesyłkami adresowanymi do A Sp. z o.o.. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania do uiszczenia wpisu, z którego wynika, że doradca podatkowy A. W. odebrała je osobiście w dniu 10 czerwca 2009 roku. Pocztowy dowód doręczenia pisma adresatowi jest dokumentem urzędowym, zaświadczającym fakt i datę doręczenia, korzystającym z domniemania prawdziwości (orz. SN z 16 maja 2002 r., IV CZ 72/02, niepubl.). A zatem twierdzenia pełnomocnika, iż to nie on odebrał kierowaną do niego korespondencję, nie są w stanie obalić skutków wynikających z treści dowodu doręczenia tej korespondencji. Na marginesie Sąd podkreśla, że pełnomocnik strony wykonujący zawód doradcy podatkowego winien w taki sposób zorganizować swoje biuro, aby zapewnić jego prawidłowe funkcjonowanie, także odnośnie przyjmowanej korespondencji. Niedochowanie takich wymogów nie może być potraktowane jako niezawiniona przyczyna naruszenia terminu. Ponieważ w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej nie dochowała tak rozumianej należytej staranności w prowadzeniu powierzonych jej spraw i w konsekwencji, w sposób zawiniony, uchybiła terminowi do złożenia skargi, sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji M.Ko..