I SA/Łd 524/16

Dnia 23 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółki z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2015 roku p o s t a n a w i a : 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 6 maja 2016 roku pod pozycją 2159. A. spółka z o.o. w K. zaskarżyła postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z [...] r., w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2015 r. Postanowienie zapadło w czasie trwania kontroli podatkowej wszczętej wobec podatnika 26 listopada 2015 r. Zakresem kontroli objęto m.in. kwestię zwrotu podatku od towarów i usług za sporny okres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Brzmienie tego przepisu wyklucza możliwość wnoszenia skarg na innego rodzaju postanowienia, niż enumeratywnie w nim wskazane. W związku z tym, postanowienie w sprawie przedłużania terminu do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku VAT nad należnym, wydane w toku kontroli podatkowej, jako niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji, ani nie merytoryczne czy też kończące postępowanie, nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Niezależnie jednak od powyższego zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tej ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów prawa. Tak więc postanowienia dotyczące przedłużenia terminu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w toku kontroli podatkowej, postępowania podatkowego oraz postępowania kontrolnego, mieściły się w tej kategorii aktów administracyjnych, podlegających kognicji sądów. Jednakże 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W niniejszej sprawie, w stosunku do skarżącej spółki, w czasie wydania kwestionowanego postanowienia prowadzona była kontrola podatkowa, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej (dział VI, art. 281–292 tej ustawy). W związku z tym kwestionowane postanowienie, wydane w toku tej kontroli, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Z tych też względów, skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. AKE.