I SA/Łd 527/09

Dnia 17 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Parafii A w Ł. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Parafii A w Ł. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. Indywidualną interpretacją z dnia [...] Minister Finansów uznał stanowisko Parafii [...]w Ł., przedstawione we wniosku z dnia 18 listopada 2008 roku, uzupełnionym pismem z dnia 3 lutego 2009 roku, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki niezabudowanej, za nieprawidłowe. W odpowiedzi na wezwanie strony do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę powołanej indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, Minister Finansów, stwierdziwszy brak podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w tej interpretacji, ponownie uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Odpowiedź tę wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia doręczono skarżącej w dniu 31 marca 2009 roku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą interpretację Parafia [...]w Ł. nadała listem poleconym w dniu 11 maja 2009 roku. W skardze strona zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wskazała, że termin do złożenia skargi upłynął w dniu 30 kwietnia 2009 roku. Jego uchybienie nastąpiło jednak bez winy skarżącej. Z uwagi bowiem na brak dostatecznej wiedzy w zakresie spraw podatkowych zleciła opracowanie stanowiska prawnego w sprawie współwyznawcy – specjaliście w tej dziedzinie, który często wspierał ją swoją wiedzą. Niestety zleceniobiorcy musiało się coś przydarzyć, bowiem nie złożył on zamówionego opracowania prawnego i od kilkunastu dni nie odbiera poczty elektronicznej, telefonów ani sms-ów. Z tej przyczyny Parafia nie mogła złożyć skargi w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przy czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1-3 i § 4 p.p.s.a.). Stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Zgodnie z powyższym, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dokonać czynności w terminie. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślić przy tym należy, że dokonując oceny braku winy, Sąd uwzględnia wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o własne interesy i bierze pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. W rozpoznawanej sprawie strona nie uprawdopodobniła, iż niezłożenie w terminie skargi nastąpiło bez jej winy i przy zachowaniu najwyższej staranności. W swoim wniosku skarżąca stwierdziła jedynie, iż przyczyną uchybienia terminu był brak możliwości skontaktowania się ze współwyznawcą, któremu - jako specjaliście - zleciła opracowanie stanowiska prawnego w sprawie objętej interpretacją. Zleceniobiorca ten od kilkunastu dni nie odbiera poczty elektronicznej, telefonów w i sms-ów. W ocenie Sądu powyższa argumentacja jest niewystarczająca do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż okoliczność braku możliwości skontaktowania się ze specjalistą i to w dodatku drogą pośrednią (telefonicznie, za pomocą poczty elektronicznej), któremu skarżąca zleciła przygotowania stanowiska w sprawie, nie przesądza o braku możliwości sporządzenia skargi przez Parafię i wniesienia jej z zachowaniem ustawowego terminu. Tym bardziej, że złożenie skargi osobiście sporządzonej przez stronę, nawet przy braku stanowiska współwyznawcy, któremu zleciła przygotowanie opracowania prawnego w niniejszej sprawie, nie rodziło ujemnych dla niej następstw, zgodnie bowiem z art. 134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W konsekwencji, w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa przez zaskarżony akt, Sąd byłby zobowiązany do wydania orzeczenia na podstawie art. 146 p.p.s.a, bez względu na zasadność zarzutów podniesionych w skardze. Ponadto, skarżąca nie wykazała, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony został w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, co oznacza, że dwie z trzech wyżej wskazanych przesłanek warunkujących przywrócenie terminu, nie zaistniały w sprawie. Z wyżej przedstawionych względów, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. (MSi)