I SA/Łd 527/09

Dnia 2 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 2 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Parafii A w Ł. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 11 maja 2009 roku Parafia A w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, za pośrednictwem Ministra Finansów, skargę na indywidualną interpretację tego organu z dnia [...]roku w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. W skardze zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem terminu. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, Parafia A w Ł. wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 3 września 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 czerwca 2009 roku, podzielając w uzasadnieniu ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w kwestii braku spełnienia przez skarżącą przesłanki braku winy, warunkującej przywrócenie terminu do wniesienia skargi na indywidualną interpretację podatkową Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest interpretacja indywidualna prawa podatkowego, wydana na zasadach określonych w rozdziale 1 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm), dalej jako "o.p.". Przepisy Ordynacji podatkowej nie zawierają uregulowania potwierdzającego wprost prawa wnioskodawcy do zaskarżenia wydanej interpretacji indywidualnej. Prawo to jednak w sposób pośredni wynika z art. 14 c § 3 o.p., który nakazuje, aby w interpretacji znalazło się pouczenie o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast bezpośrednio na prawo to wskazuje znowelizowany (na mocy art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw) przepis art. 3 § 2 pkt 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a.", stanowiąc, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Przewidzianą w powyższym przepisie kognicję sądów administracyjnych w zakresie badania legalności rozstrzygnięć podejmowanych w ramach interpretacji podatkowych należy powiązać z wprowadzonym przez ustawodawcę trybem ich zaskarżenia do Sądu, co reguluje art. 52 § 3 p.p.s.a. Jak stanowi powołany przepis, skargę na akty lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach o których mowa w art. 52 § 3 tej ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona skarżącej, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, w dniu 31 marca 2009 roku. Skargę zaś strona wniosła w dniu 11 maja 2009 roku, a zatem po upływie 30-dniowego terminu do jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie termin ten upłynął bowiem z dniem 30 kwietnia 2009 roku. Jednocześnie podkreślić należy, że postanowieniem z dnia 17 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia tejże skargi. Postanowieniem z dnia 3 września 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podzielając w uzasadnieniu ocenę Sądu pierwszej instancji w kwestii braku spełnienia przez skarżącą przesłanki braku winy, warunkującej przywrócenie terminu do wniesienia skargi na indywidualną interpretację podatkową Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 roku. W tej sytuacji skargę jako wniesioną po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., należało odrzucić jako niedopuszczalną. Wyjaśnić przy tym należy, iż termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, co tym samym oznacza, że jego uchybienie powoduje brak możliwości merytorycznego rozpoznania skargi. Wobec powyższego Sąd, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. M.Si.