I SA/Łd 527/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2010 r. wraz z należnymi odsetkami od wymienionych zaległości podatkowych oraz kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę A. S. jako wniesioną z uchybieniem terminu. Pismem z dnia 3 czerwca 2015 r. skarżący, działając przez pełnomocnika w osobie adwokata C. L., wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2010 r., w łącznej wysokości 9.227.543 zł wraz z należnymi odsetkami od wymienionych zaległości podatkowych, w wysokości 2.941.536 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego, w wysokości 601.530 zł. Uzasadniając ów wniosek pełnomocnik skarżącego podał, że zaskarżona decyzja (mylnie opisana jako decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł.) została doręczona pełnomocnikowi w dniu 9 marca 2015 r. Skarżący, po tym jak został poinformowany przez pełnomocnika, że odwołanie nie zostało uwzględnione oświadczył, że chce wnieść skargę do sądu administracyjnego. Pełnomocnik poinformował skarżącego, że wpis w rozpoznawanej sprawie będzie wynosił ponad 90.000 zł. W tej sytuacji skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SO/Łd 2/15 przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 1.000 zł. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że sporządził skargę odpowiednio wcześniej, to jest już w dniu 3 kwietnia 2015 r. i zamierzał wysłać w dniu 8 kwietnia 2015 r. "...zarówno do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz do Dyrektora Izby Celnej w Ł.". Pełnomocnik wyjaśnił, że wstrzymał się z wysłaniem skargi do wskazanego dnia w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Następnie pełnomocnik oświadczył, że w dniu 6 kwietnia 2015 r. poczuł się źle, odczuwał silne dolegliwości, które wiązały się z zaburzeniami jelitowymi trwającymi od 28 lutego 2015 r., tj. od dnia śmierci jego ojca. Z powodu tych dolegliwości nie mógł być obecny w kancelarii w dniu 7 i do 10 kwietnia 2015 r. W dniu 9 kwietnia 2015 r. syn pełnomocnika udał się do kancelarii by odebrać korespondencję. Wówczas zostały wysłane do sądu i Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. odpisy skarg. Pełnomocnik był przekonany, że skarga została nadana w terminie, o czym świadczy to że nosi datę 8 kwietnia 2015 r. Wnioskodawca oświadczył, że do pracy w kancelarii wrócił w dniu 13 kwietnia 2015 r. Dopiero w dniu 2 czerwca 2015 r., po zapoznaniu się z treścią "zarządzenia" Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o odrzuceniu skargi, zorientował się że skarga została wniesiona po terminie. Podniósł również, że był przekonany że skarga została wniesiona w terminie, o czym świadczy to, że w dniu 28 kwietnia 2015 r. wysłał do sądu pismo informujące o uiszczeniu wpisu. Wyjaśnił, że w kancelarii pracuje aplikant jednakże w dniach od 8 do 10 kwietnia 2015 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym, na dowód czego do wniosku załączył oświadczenie aplikanta (z którego wynika, że aplikant przebywał na urlopie od 7 kwietnia 2015 r.). Do wniosku załączono również zaświadczenie lekarskie z dnia 3 czerwca 2015 r., z którego wynika, że pełnomocnik leczył się w dniach od 7 do 10 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek jest spóźniony i podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270, przywoływanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.") pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, że przyczyną uchybienia terminu do złożenia skargi była choroba pełnomocnika. Z załączonego do wniosku zaświadczenia lekarskiego wynika, że skarżący był leczony w dniach od 7 do 10 kwietnia 2015 r. We wniosku pełnomocnik oświadczył, że do pracy w kancelarii wrócił w dniu 13 kwietnia 2015 r. Przyjmując ostatnią z wymienionych dat za dzień, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu, stwierdzić należy że wniosek o przywrócenie terminu winien zostać złożony w terminie 7 dni od tego dnia. Pełnomocnik skarżącego wystąpił o przywrócenie terminu dopiero w dniu 3 czerwca 2015 r. wyjaśniając, że do momentu otrzymania postanowienia sądu z dnia 26 maja 2015 r. o odrzuceniu skargi, nie był świadomy że wniósł skargę z uchybieniem terminu. W ocenie sądu subiektywne przekonanie pełnomocnika, że zachował termin, nie może stanowić usprawiedliwienia. Sąd nie dostrzega żadnych okoliczności, które wyjaśniałby to silne przekonanie pełnomocnika, że zachował termin do wniesienia skargi. Zauważyć należy, że pełnomocnik znał datę doręczenia decyzji, która miała być przedmiotem skargi. Przedmiotowa decyzja została bowiem doręczona do jego kancelarii. Wiedział zatem kiedy rozpoczyna się i upływa termin do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o terminie o trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Niezrozumiałe dla sądu jest wyjaśnienie, że skarga została sporządzona z wyprzedzeniem, ale nie została wysłana niezwłocznie, ponieważ pełnomocnik oczekiwał na rozstrzygniecie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że nawet gdyby uznać, że wniosek o przywrócenie został wniesiony w terminie, to zdaniem sądu, nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ wnioskodawca nie wykazał, że uchybienie terminu było niezawionione. W ocenie sądu skoro, według wyjaśnień pełnomocnika skarga została sporządzona już 3 kwietnia 2015 r., to mimo choroby i nieobecności aplikanta, pełnomocnik mógł, przy pomocy syna, nadać skargę w placówce pocztowej. W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 88 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Ake.