I SA/Łd 532/10

Dnia 24 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 i 2004 roku postanawia: odrzucić skargę. W dniu 15 kwietnia 2010 r. R. O. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., którą organ uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w części dotyczącej określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za wrzesień i październik 2003 r. oraz określenia zobowiązania podatkowego za grudzień 2003 r. i w tej części umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, w pozostałym zaś zakresie, to jest określenia zobowiązania podatkowego za marzec, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2003 r. oraz luty 2004 r., a także umorzenia zobowiązania za kwiecień 2004 r. utrzymał decyzję w mocy. Zarządzeniem z dnia 18 maja 2010 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to zostało doręczone stronie w dniu 20 maja 2010 r. (k. 13). Skarżąca nie wykonała nałożonego na nią obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), obliguje wnoszącego pismo wszczynające postępowanie sądowe w danej instancji do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Obowiązek pisemnego podania wartości przedmiotu zaskarżenia dotyczy spraw, których przedmiotem są należności pieniężne (art. 231 zd. pierwsze p.p.s.a.). Realizacja powyższej powinności wynika głównie z konieczności pobrania opłaty od wskazanej przez stronę wartości. Istotne jest zatem ustalenie rzeczywistej wartości zaskarżenia, tj., czy kwestionowana przez stronę kwota odpowiada zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji, czy też sporna jest tylko jej część. Obowiązek ten ciąży, w myśl powołanych przepisów, na podmiocie wszczynającym spór z organem administracji publicznej, podmiot ten bowiem najlepiej orientuje się w przedmiocie sprawy i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie sporej należności. Podanie przez skarżącego wartości przedmiotu zaskarżenia ma znaczenie także dlatego, że pobranie wpisu stosunkowego od kwoty znacznie wyższej, niż faktycznie wynikająca ze sporu, jaki został zainicjowany przez stronę, prowadziłoby do nadmiernego fiskalizmu, a nawet rezygnacji z kontroli zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny, a to naruszałoby zasadę prawa do sądu. W niniejszej sprawie przedmiotem wniesionej przez R. O. skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w części uchylająca rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W. i umarzająca postępowanie, w części zaś, w zakresie wymiaru podatku za marzec, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2003 r. oraz luty 2004 r., utrzymująca je w mocy. Istota sporu między stronami dotyczy wskazanej w tej decyzji wysokości należności pieniężnej. Skarżąca obowiązana była więc, w myśl powołanego art. 215 § 1 p.p.s.a., określić wysokość kwestionowanej przez nią kwoty. Ponieważ w skardze wartość ta nie została sprecyzowana, strona wezwana została do uzupełnienia powyższego braku z zastrzeżeniem, że niewykonanie zarządzenia w ustawowym terminie skutkować będzie odrzuceniem skargi. Pomimo odebrania zarządzenia w dniu 20 maja 2010 r. strona nie zastosowała się do wezwania. Wskazać należy, że skarga, w której nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia zawiera wadę formalną uniemożliwiającą nadanie jej dalszego biegu. Skutki procesowe nieuzupełnienia w zakreślonym terminie braku formalnego skargi określa art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowiąc, że w takiej sytuacji sąd odrzuca skargę. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. J.Z.