I SA/Łd 541/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] Znak: [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi oraz uchylenia zaskarżonej decyzji w tym przedmiocie za III kwartał 2010 r. i umorzenia w tym zakresie postępowania w sprawie oddala skargę. I SA/Łd 541/16 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...]r., którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności M. D., byłego członka zarządu "A" Spółki z o.o. z siedzibą w Ł., za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi: – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odpowiedzialności M. D., byłego członka Zarządu Spółki z o.o. "A" z siedzibą w Ł., za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za III kwartał 2010 r. w kwocie 24.927,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 14.213,00 zł i kosztami egzekucyjnymi w kwocie 383,34 zł i umorzył w tym zakresie postępowanie w sprawie, – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności M. D., członka zarządu "A" Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. w kwocie 16.922,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwlokę w kwocie 9.149,00 zł i kosztami egzekucyjnymi w kwocie 246,95 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. orzekł o odpowiedzialności M. D. za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "A" w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2010 r. w łącznej kwocie 41.849,00 zł wraz z należnymi odsetkami od ww. zaległości w wysokości 8.419,00 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 2.681,65 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy I instancji stwierdził, że zaistniały wszystkie przesłanki do wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności M. D. za przedmiotowe zaległości Sp. z o.o. "A". Dyrektor Izby Skarbowej w Ł,, na skutek złożonego przez M. D. odwołania, decyzją z dnia [...] r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na powyższe rozstrzygnięcie wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17.07.2013 r., sygn. akt I SA/Łd 607/13, uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. W ocenie Sądu przeszkodą w przeniesieniu odpowiedzialności na członka zarządu "A" Sp. z o.o. było wskazanie przez M. D., na etapie odwołania od decyzji organu podatkowego I instancji, mienia o wartości zbliżonej do zaległości podatkowych. Brak było zatem podstaw do pominięcia, w czasie prowadzonego postępowania, tego majątku Spółki, jako ewentualnej przesłanki wyłączenia odpowiedzialności strony bez przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Jednocześnie wskazano na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie majątku pozostawionego przez Spółkę, który pozwoliłby na zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. W konsekwencji powyższego wyroku Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ podatkowy I instancji, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sprawie, decyzją z dnia [...] r. ponownie orzekł o solidarnej odpowiedzialności M. D., członka Zarządu "A" Spółka z o.o. z siedzibą w Ł., za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu zauważył m.in., że dowody zgromadzone w postępowaniu nie wskazują na istnienie którejkolwiek z przesłanek uwalniających od odpowiedzialności M. D. za zaległości podatkowe Spółki. Strona nie przedstawiła zaś dowodów w tym zakresie. Od powyższej decyzji M. D. wniósł odwołanie. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. powołując się na treść art. 107 § 1 i 2, art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej O.p.), w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2015 r., dokonał szczegółowej oceny wystąpienia przesłanek pozytywnych, od których zaistnienia uzależnia się powstanie odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. 1. Nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., w sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania, aby poprzez zastosowanie odpowiednich środków doprowadzić do wykonania obowiązku przez "A" Sp. z o.o. Nie przyniosły one jednak zakładanych rezultatów. Przeprowadzone postępowanie egzekucyjne ostatecznie potwierdziło, że "A" Sp. z o.o. nie posiada żadnego majątku, który pozwalałby na pokrycie roszczeń wierzyciela. Pomimo podjętych działań nie udało się zatem pozyskać środków finansowych, które pokryłyby zaległości podatkowe "A" Sp. z o.o. w jakiejkolwiek części. Egzekucja wobec niej okazała się bezskuteczna. Z tych też względów postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ egzekucyjny wskazał m.in., że w chwili obecnej nie jest mu znane miejsce aktualnej siedziby "A" Sp. z o.o., skład zarządu tej Spółki, jak i składniki majątkowe, pozwalające na skuteczne prowadzenie egzekucji. Jednocześnie brak w RP KRS podstawowych informacji na temat osób wchodzących w skład zarządu Spółki oraz adresu jej siedziby stoi na przeszkodzie skorzystaniu przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.- G. z instytucji sądowego nakazu wyjawienia majątku przewidzianej w art. 71 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podniesiono, że postępowanie przymuszające prowadzone przez Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. w Ł. XX Wydział Krajowego Rejestru Sądowego, wobec Z. T. zakończyło się umorzeniem. 2. Wykazanie, że zaległości dotyczą zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez poszczególne osoby obowiązków członka zarządu. Wyjaśniono, że M. D. pełnił obowiązki prezesa zarządu Spółki z o.o. "A" w okresie powstania omawianych zaległości, o czym świadczy odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Dopiero na mocy uchwały nr 1 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Wspólników strona z dniem 10.07.2012 r. została odwołana z funkcji prezesa zarządu. W przedmiotowej sprawie okoliczność, że zaległości dotyczą zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez M. D. - jedynego członka zarządu "A" Sp. z o.o. - funkcji prezesa jest bezsporna i nie budzi żadnych wątpliwości. 3. Wykazanie, że we właściwym czasie członek zarządu zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Powołując się na treść z art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 poz. 1112 ze zm.) organ odwoławczy wskazał, że z analizy sytuacji ekonomicznej "A" Sp. z o.o. za lata 2008-2009 wynika, że Spółka utraciła płynność finansową. Zaistniało zatem realne ryzyko, że nie wszyscy wierzyciele zostaną zaspokojeni. W sprawozdaniach finansowych Spółki za lata 2008 – 2010 nieprzerwanie wykazywano stratę. Aktywa trwałe malały z roku na rok (z kwoty 3.082,82 zł w roku 2008 do kwoty 653,90 zł w roku 2010), przy jednoczesnym wzroście zobowiązań krótkoterminowych w roku 2010 do kwoty 1.099.606,57 zł. W okresie pełnienia funkcji prezesa zarządu przez M. D., "A" Spółka z o.o. posiadała liczne zaległości publicznoprawne, należne wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. Na dzień 3.11.2015 r. z tytułu podatku od towarów i usług za III i IV kw. 2010 r. oraz podatku dochodowego od osób prawnych zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę stanowiły łączną kwotę 65.860,32 zł. Wskazano także, że "A" Spółka z o.o. nie wykonywała również swoich wymagalnych zobowiązań w stosunku do B Sp. z o.o. Zdaniem organu, analiza stanu tylko zaległości publicznoprawnych Spółki z o.o. "A" prowadzi do wniosku, że dłużnik przestał trwale spłacać swoje zobowiązania w 2010 r., co uzasadniało złożenie w roku 2010 wniosku o ogłoszenie upadłości, co jednak nie nastąpiło. Podkreślono, że Spółka z o.o. "A" w składanych deklaracjach dla potrzeb podatku od towarów i usług VAT-7K począwszy od II kw. 2011 r. nie wykazywała żadnych obrotów. Ostatnią złożoną deklaracją była deklaracja VAT-7K za II kw. 2012 roku. W świetle powyższego uznano, iż to na skarżącym spoczywał obowiązek dbania z należytą starannością o ochronę interesów wierzycieli zagrożonych stanem niewypłacalności Spółki i jako prezes zarządu Spółki "A" M. D. winien kontrolować stan finansów tak, by we właściwym czasie podjąć działania mające zabezpieczyć wierzycieli Spółki. Czynności takich strona jednak nie dokonała – skarżący nie tylko nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości, ale nie wypełnił również kolejnego warunku, którego spełnienie uprawniałoby go do zwolnienia z odpowiedzialności za zaległości Spółki - nie wykazał również, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Zauważono również, iż M. D. w latach 2009 - 2011, czyli w okresie, w którym jak podnosił w odwołaniu 27.06.2012 r. chorował, prowadził działalność gospodarczą uzyskując przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Brał też udział w zarządzaniu spółką, o czym świadczą podpisane przez niego dokumenty. Zdaniem organu II instancji, przepis art. 202 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) dawał skarżącemu możliwość rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu, z czego nie skorzystał, pomimo – jak podnosił - złego stanu zdrowia. Skarżący pomimo kłopotów zdrowotnych brał czynny udział w zdarzeniach dotyczących zarówno Spółki, jak i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej na własny rachunek. 4. Wskazanie przez członka zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Podkreślono, że w niniejszej sprawie okolicznością będącą przedmiotem sporu było powołanie się przez M. D., na etapie odwołania od pierwszej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G., na mienie "A" Sp. z o.o. o wartości zbliżonej do zaległości podatkowych. Mając na uwadze zalecenia wynikające z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., Naczelnik Pierwszego Urzędu Ł.-G. przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie przesłanki egzoneracyjnej uwalniającej członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości Spółki, tj. wskazania przez członka zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Wyjaśniono, że skarżący w toku prowadzonego postępowania kilkakrotnie zmieniał zdanie odnośnie miejsca położenia mienia Spółki z o.o. "A", co rusz wskazując nowe miejsce, gdzie to mienie może być przechowywane. Prowadzone postępowanie wykazało, że miejsce przechowywania rzekomego mienia Spółki, wskazane przez stronę już w dacie zawiśnięcia sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym dawno straciło na aktualności - o czym skarżący poinformował z trzyletnim opóźnieniem. Podkreślono, że już w roku 2012 miał świadomość zmiany miejsca prowadzenia działalności przez Spółkę oraz posiadał wiedzę na temat nowego miejsca położenia jej rzekomego mienia – gdyż uczestniczył w sprzedaży jej udziałów. Nie poinformował jednak o tym organów podatkowych, choć miał do tego sposobność. Zdaniem organu odwoławczego zachowanie M. D. polegające na: – ciągłej zmianie stanowiska odnośnie miejsca przechowywania mienia Spółki, w tym brak poinformowania organów podatkowych w roku 2012 o przeniesieniu tego majątku na ul. A w K., – podawaniu co raz większej wartości tego mienia, – wskazywaniu kolejnych osób, które mogłyby potwierdzić istnienie tego mienia, jak i istnienie rozbieżności w wyjaśnieniach strony co do składników tego majątku, czyni działania skarżącego pozornymi i może wskazywać na chęć uniknięcia odpowiedzialności za zobowiązania "A" Sp. z o.o. powstałe w czasie jego prezesury. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że za powyższym przemawia pośrednio także fakt, że skarżący będąc dłużnikiem Skarbu Państwa z tytułu podatku od towarów i usług (zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 10.03.2014 r. wynosiły 76.934,01 zł) wyzbył się jedynego wartościowego składnika majątku, jaki posiadał, tj. udziału w nieruchomości położonej w Ł, przy ul. B. 17. Wyjaśniono, że przed Sądem Rejonowym dla Ł.-W. w Ł w dniu [...] r. Państwo D. zawarli ugodę sądową, mocą której R. D. nabyła na wyłączną własność omawianą nieruchomość (strona uzyskała 30.000 zł tytułem spłaty). Następnie w dniu 1.07.2014 r. R. D. zbyła przedmiotową nieruchomość na rzecz B. S.. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G., działając w imieniu Skarbu Państwa, pozwem z [...] r. wniósł o uznanie przedmiotowej ugody za bezskuteczną wobec Skarbu Państwa. Sąd Okręgowy w Ł. w wyroku z dnia [...] r., sygn. akt sprawy [...] , uznał ww. ugodę sądową za nieważną, wskazując m.in., że M. D. w chwili jej zawierania działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że nie zostało potwierdzone istnienie mienia "A" Sp. z o.o., z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie choćby w części istniejących zaległości podatkowych. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie nie potwierdziło istnienia powołanego przez stronę majątku Spółki. Wbrew twierdzeniom skarżącego podjęto działania mające na celu realizację zgłoszonych wniosków dowodowych. Nie przyniosły one jednak zamierzonych efektów. Reasumując organ II instancji wywiódł, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy omawiana przesłanka egzoneracyjna, opisana w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., wyłączająca odpowiedzialność strony za zaległości Spółki, nie wystąpiła. Odnośnie kwestii przedawnienia wskazano, że co do zobowiązania za III kw. 2010 r. bieg terminu przedawnienia został przerwany na skutek zastosowania przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. w dniu 13.01.2011 r. środka egzekucyjnego (na podstawie zawiadomienia z dnia 7.01.2011 r., dokonano skutecznego zajęcia rachunku bankowego w BANK A, a zawiadomienie o zajęciu doręczono zobowiązanej Spółce w dniu 25.01.2011 r.) Przerwany termin przedawnienia rozpoczął bieg na nowo od 14.01.2011 r. i upłynął z dniem 14.01.2016 r. Mając na uwadze powyższe, stwierdzono, iż w niniejszej sprawie zobowiązanie za III kw. 2010 r. uległo przedawnieniu. Tym samym, mając na uwadze art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej odpowiedzialności M. D. za III kwartał 2010 r. w kwocie 24.927,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 14.213,00 zł i kosztami egzekucyjnymi w kwocie 383,34 zł oraz umorzył w tym zakresie postępowanie w sprawie. Odnośnie terminu przedawnienia zobowiązania za IV kw. 2010 r. podkreślono, że w momencie wydawania decyzji jeszcze nie upłynął. Podsumowując kwestię odpowiedzialności za długi spółki wywiedziono, że organ podatkowy I instancji podjął szereg czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że "A" Sp. z o. o. posiada zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług, wynikające z deklaracji w podatku od towarów i usług za IV kw. 2010 r. oraz że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna. Nie budzi wątpliwości również fakt, że termin płatności podatku przypadał w okresie, kiedy strona pełniła funkcję prezesa zarządu. Jednocześnie, wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, strona nie wykazała skutecznie okoliczności (przesłanek egzoneracyjnych), pozwalających na uwolnienie się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe "A" Sp. z o. o. Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki pozytywne z art. 116 O.p. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe podmiotu. Natomiast przesłanki wyłączające taką odpowiedzialność nie wystąpiły. Oceniając pozostałe zarzuty odwołania dotyczące naruszenia zasad postepowania również uznano, że nie zasługują na aprobatę. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: – rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, – naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania, tj. zasady zaufania obywateli do organów podatkowych oraz zasady prawdy obiektywnej, – naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, – dokonanie oceny dowodów bez ich przeprowadzenia, – brak zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, – brak przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego, tj. przesłuchania świadka Z. T. na okoliczność miejsca położenia i składników majątku Spółki z o.o. "A", a nadto dowodu przesłuchania innych współudziałowców ww. Spółki, S. F. oraz oględzin w miejscach wskazanych przez stronę, – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na arbitralnym przyjęciu, że w niniejszej sprawie brak jest majątku Spółki z o.o. "A", z którego mogliby zaspokoić się wierzyciele, podczas gdy strona wskazała mienie ruchome, stanowiące własność tej Spółki i jej położenie, do którego skierowana może zostać egzekucja, – rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez uznanie, że egzekucja wobec "A" Spółki z o.o. jest bezskuteczna, a członek zarządu nie wskazał mienia tej Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, podczas gdy skarżący wskazał mienie Spółki i jego położenie, a organ podatkowy i organ egzekucyjny nie podjęły działań w celu ustalenia stanu tego majątku i ich zajęcia, Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w zaskarżonym zakresie i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd natomiast rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Przechodząc do rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji należy wskazać, że została ona wydana po uprzednim uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 607/13, decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 13 marca 2013 r. Ponieważ tutejszy Sąd nie po raz pierwszy wypowiada się w niniejszej sprawie, to nie pozostaje bez wpływu na zakres dopuszczalnej obecnie kontroli. W związku z powyższym, w rozpatrywanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nadanym przez art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 658 z 2015 r.), gdyż stosownie do art. 2 ww. regulacji, przepisy tej ustawy w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 41 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. w nowym brzmieniu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pierwszej kolejności wskazać należy na regulacje prawne mające zastosowanie w niniejszej sprawie. I tak z art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., dalej "O.p."), który stanowił podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów podatkowych zapadłych na gruncie niniejszej sprawy wynika, że za zaległości podatkowe spółki kapitałowej (w tym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością), odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu (a na mocy odesłania z art. 116 § 4 Ordynacji podatkowej także byli członkowie zarządu), jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przy czym w świetle § 2 cytowanego przepisu odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Taka konstrukcja przepisu art. 116 Op. pozwala na stwierdzenie, że do ustalenia odpowiedzialności członka zarządu (byłego członka zarządu) konieczne jest nie tylko ustalenie pozytywnych jej przesłanek, czyli bezskuteczności egzekucji zaległości podatkowej oraz powstania zobowiązania w okresie pełnienia przez niego tej funkcji, ale także wykazanie, że nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. Przy czym w orzeczeniu o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, gdyż ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r., SA/Bd 85/03, POP 2003, nr 4, poz. 93). Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy i rozważając o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora z dnia [...]r., należy odwołać się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu tutejszego sądu z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 607/13. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając uprzednio zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r. (I SA/Łd 607/13) orzekł, że bezsporna jest okoliczność, iż skarżący był prezesem zarządu spółki "A" z siedzibą w Ł. w okresie, kiedy powstały zaległości w podatku od towarów i usług za wskazane okresy 2010 r. Zatem, okres pełnienia obowiązków członka zarządu przez skarżącego obejmował czas, w którym powstało zobowiązanie w podatku VAT, które następnie – z dniem upływu terminu płatności przekształciło się w zaległość podatkową. Poza sporem pozostaje także i ta okoliczność, że nie doszło do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. W tym zakresie organy wykazały ponad wszelką wątpliwość, że tzw. stan upadłościowy zaistniał w czasie pełnienia obowiązków prezesa zarządu spółki przez stronę, albowiem spółka przestała trwale płacić swoje zobowiązania w 2010 r. – oprócz zobowiązań podatkowych posiadała także zobowiązania z tytułu składek wobec ZUS, a także z tytułu zobowiązań prywatnoprawnych wobec "B" Sp. z o.o. i stan ten miał charakter trwały (str. 6,7 uzasadnienia decyzji zaskarżonej), czego nie kwestionuje skarżący. Nie różnicuje stron także i to, że prowadzona egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna, umorzona postanowieniem z 6.11.2012r. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł.-W. w sprawie sygn. akt [...] po uprzednim poinformowaniu wierzyciela o aktualnym stanie egzekucji (pismo z 18.10.2012r.), z którego wynikało, że nieskuteczna jest egzekucja do rachunku bankowego dłużnika, nie posiada on nieruchomości oraz pojazdów, o czym zaświadczają uzyskane przez komornika informacje z właściwych instytucji oraz Ministerstwa Sprawiedliwości. Tutejszy Sąd w wyroku z dnia 17 lipca 2013 r. wskazał także, że na tle okoliczności sprawy nie sposób uznać za zasadne argumentów skargi opartych na tym, że strona wykazała, iż na skutek schorzeń o podłożu psycho- emocjonalnym nie była w stanie rozpoznać spraw spółki, co winno być uznane za okoliczność wyłączającą jej winę w kwestii niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcia postępowania układowego. O stanie zdrowia M. D., wyłączającym racjonalność zachowania się w sytuacji zaistniałej kondycji finansowej spółki miało stanowić zaświadczenie wystawione przez lekarza psychiatrę w dniu 29.06.2012 r., wskazujące na przyczyny skutkujące niemożliwością rzetelnego wypełniania obowiązków związanych z nadzorem prawnym aspektów firmy, z zakreślonym okresem początkowym tego schorzenia od II półrocza 2010 r. Przeciwko tej argumentacji, jak wskazał Sąd w ww. wyroku, zasadnie organy podniosły, że w tym samym czasie strona nie powstrzymywała się od innych czynności w ramach zarządu spółką, do których należało m.in. : składanie zeznań podatkowych w tym za 2010 r. (CIT-8), składnie szeregu wyjaśnień na piśmie, sprawozdania finansowego za 2010 r., bilansu, rachunku zysków i strat, informacji dodatkowej wraz z załącznikami, uczestniczenia przy podejmowaniu uchwał Walnego Zgromadzenia Wspólników, udzielania pełnomocnictw dla podmiotów wykonujących usługi finansowo-księgowe, składania deklaracji podatkowych, odbierania korespondencji ...etc. Ponadto, na co zwróciły uwagę organy, co jest niezwykle istotne, strona podejmowała w tym czasie (czasie choroby) aktywną działalność w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez M. D., zamykającej się znacznymi przychodami; i tak w roku 2009 jest to 592.366,32 zł, odpowiednio w roku 2010 - 688.462,92 zł i w roku 2011 – 520.458,62 zł. Ocena dowodów zgromadzonych na te okoliczności pozwalała na przyjęcie usprawiedliwionego stanowiska przez organy akceptowanego przez sąd, że powoływanie się na stan zdrowia nie mogło być wystarczającym i tym, które pozwoliłby na uwolnienie skarżącego od odpowiedzialności za niezgłoszenie wniosku o upadłość bez jego winy, jako następstwo posiadanego schorzenia. Podejmując to stwierdzenie sąd miał także na uwadze i to, że pełnienie funkcji członka zarządu nie jest obowiązkowe, a zainteresowany zawsze może zrezygnować z mandatu członka zarządu poprzez złożenie stosownej rezygnacji (art. 202 par 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. nr 49 poz. 1037 ze zm.). W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący pomimo kilkunastomiesięcznej niedyspozycji zdrowotnej, jak dowodzi, z uprawnienia tego nie skorzystał. Zachowanie to z punktu widzenia możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za zaległości spółki, należy określić – jak stwierdził sąd - jako nieracjonalne. W związku z tym organy zasadnie nie uwzględniły dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu zdrowia strony, a także zeznań świadków, którzy mieli wskazać, iż formalnie figurował on jako członek zarządu, ale nie był w stanie załatwiać nawet podstawowych potrzeb egzystencjalnych, a tym bardziej nie ponosić winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość Spółki. Nie doszło tym samym do naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 lit b Op. poprzez błędną jego wykładnię prowadzącą do nie zastosowania w niniejszej sprawie. Przedmiotem sporu pozostała przesłanka wskazania przez członka zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części oraz w konsekwencji powyższego - przesłanka nieskutecznej w całości lub w części egzekucji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wyrażonej w wyroku z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 607/13, brak było podstaw do pominięcia w czasie prowadzonego postępowania tego majątku spółki jako ewentualnej przesłanki wyłączenia odpowiedzialności strony bez przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Jak Sąd wskazał, cyt.: "W okolicznościach niniejszej sprawy strona powołała się według zasady racji dostatecznej, że jest sfera faktów, które nie zostały wyjaśnione przez organy podatkowe, z których wywodzi dla siebie skutki prawne. Wskazała więc, jakie fakty, muszą być jeszcze wyjaśnione w celu prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Organ podatkowy nie podjął żadnych działań w celu zweryfikowania czy rzeczywiście mienie spółki istnieje w postaci wskazanej przez stronę, tym bardziej, że podano miejsce jego złożenia". Biorąc pod uwagę stanowisko Sądu i wytyczne zawarte w uzasadnieniu ww. prawomocnego wyroku organ uzupełnił postępowanie we wskazanym przez Sąd zakresie. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G., pismem z dnia 14.05.2015 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z prośbą o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków – K. S.-O. i R. S. (zgodnie z wnioskiem dowodowym strony, zawartym w piśmie z dnia 22.04.2014 r., k. 276). Wezwani nie podjęli korespondencji - awizowane przesyłki zostały zwrócone z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie". Również próba przesłuchania w charakterze świadka Z. T., podjęta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., zakończyła się niepowodzeniem. Pomimo dwukrotnego wezwania, ww. nie stawił się na przesłuchanie w charakterze świadka (k. 454, k. 455). Organ wskazał przy tym, że Z. T., wskazywany przez stronę jako przejemca majątku "A" Sp. z o.o., kupując udziały Spółki, zgodnie z urnową z dnia 10.07.2012 r. (Rep. [...] Nr[...]), działał w imieniu własnym i za spółkę pod firmą: "C." Sp. z o.o. Jak wynika z treści tej umowy Z. T. występował jako prezes jednoosobowego zarządu "C." Sp. z o.o., samodzielnie uprawniony do jej reprezentacji (k. 447 v.-k. 445). Sprzedającymi udziały w "A" Sp. z o.o. byli: - K. D., reprezentowana przez M. D., - W. R. i – D. K.. Jak wynika, z omawianej umowy nowymi wspólnikami "A" Sp. z o.o. byli Z. T. oraz "C." Sp. z o.o, której był prezesem. Natomiast w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego Z. T. nigdy nie został ujawniony jako członek zarządu "C." Sp. z o.o. (k. 372-370). W RP KRS widnieją bowiem następujące dane na temat "C." Sp. z o.o.: - zawarcie umowy Spółki - 7.07.2010 r., - data rejestracji w KRS – [...] r., - wspólnicy: W. R. i D. K., - zarząd – W. R., - prokurent samoistny D. K.. Jak wynika z odpisu RP KRS prowadzonego dla tej Spółki jedynie dwukrotnie dokonywano wpisu w jej aktach: - pierwszy wpis został dokonany w dniu 24.08.2010 r., - drugi i zarazem ostatni wpis z dnia 16.08.2011 r. dotyczył zmiany siedziby podmiotu z K. ul. A na ul. C oraz sprawozdania finansowego za 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej słusznie podniósł, iż w niniejszej sprawie znamienny jest fakt, że do sprzedaży udziałów oraz zmiany prezesa zarządu w "A" Sp. z o.o. doszło w półtora miesiąca po wydaniu przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. decyzji przenoszącej na M. D. odpowiedzialność za zobowiązania "A" Sp. z o.o. Przy czym sprzedaż udziałów nastąpiła na rzecz "C." Sp. z o.o., w przypadku której jako wspólnicy i osoby uprawnione do reprezentacji widnieją dotychczasowi wspólnicy "A" Sp. z o.o. Zasadnie zatem podniesiono w zaskarżonej decyzji, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. wykonał zalecenia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., podejmując działania mające na celu ustalenie istnienia majątku "A" Sp. z o.o. oraz miejsce jego położenia. Podjęte czynności nie potwierdziły istnienia mienia Spółki, na które to powoływał się M. D.. Próby przesłuchania świadków wskazanych przez stronę w piśmie z 22.04.2014 r. oraz Z. T. nie przyniosły rezultatu. Natomiast udało się przesłuchać B. S. oraz R. D. Zgodnie ze stanowiskiem R. D., w Ł., przy ul. B. 17 nie prowadzono faktycznie działalności Spółki. Potwierdziła, że strona pełniła funkcję prezesa "A" Sp. z o.o. do połowy 2012. Wskazała ponadto, że pozostałościami po Spółce były ruchomości służące do obsługi korespondencji: laptop, komputer i biurko (k. 320). Z kolei z wyjaśnień B. S. wynika, że ewentualne ruchomości, znajdujące się pod tym adresem należą do Pani D. i służą wykonywanej przez nią działalności gospodarczej (k. 338). Ponadto – jak wskazano w zaskarżonej decyzji - z zapisów dokumentów załączonych przez stronę przy piśmie z 22.04.2014 r., a następnie powielonych w wystąpieniu z 27.07.2015 r., nie wynika, aby dokumenty te były poza ewidencją księgową "A" Sp. z o.o. Wbrew twierdzeniom skarżącego, występujące w nich adnotacje sugerują ich dokonanie dla potrzeb księgowych, a z żadnych dowodów nie wynika, aby towar nabyty na podstawie załączonych dokumentów nie został wprowadzony do obrotu, a tym bardziej aby mógł być przedmiotem skutecznej egzekucji. Załączona przy piśmie z dnia 27.07.2015 r. ewidencja majątku rzeczowego obejmuje 5 składników majątkowych marki TOSHIBA, z czego dwa zostały nabyte w II połowie 2008 r., jeden w połowie 2009 r., dwa kolejne na początku 2010 r. Jak wynika z przedmiotowej ewidencji łączna wartość tych składników wynosiła 10.952,12 zł, z czego tylko wartość jednego składnika przekraczała 3.500 zł. Jak zasadnie wskazał organ, składniki te nie są tożsame z ruchomościami wymienionymi w piśmie strony z 22.04.2014 r., czy też w piśmie z 26.02.2013 r. Ponadto, w trakcie prowadzonych czynności nie stwierdzono, aby mogły być przedmiotem skutecznej egzekucji. Zasadnie zauważono przy tym, że wartość komputera 6-8. letniego jest znikoma, a jego modernizacja nieopłacalna. Sprzęt taki, będąc niekompatybilnym z nowszymi produktami, staje się de facto nieużyteczny, a więc też i bezwartościowy. Zdaniem Sądu, przeprowadzone postępowanie wykazało, że skarżący nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości spółki w znacznej części. Skarżący de facto wskazywał mienie wirtualne. Jak zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, miejsce przechowywania rzekomego mienia Spółki, wskazane przez stronę już w dacie zawiśnięcia sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym dawno straciło na aktualności - o czym skarżący poinformował z trzyletnim opóźnieniem. Skarżący już w roku 2012 miał świadomość zmiany miejsca prowadzenia działalności przez Spółkę oraz posiadał wiedzę na temat nowego miejsca położenia Jej rzekomego mienia - uczestniczył w sprzedaży jej udziałów. Nie poinformował jednak o tym organów podatkowych. Jednocześnie, odnosząc się do umowy sprzedaży udziałów spółki z dnia 10.07.2012 r. Rep. A Nr [...], która zdaniem strony potwierdza istnienie mienia "A" Sp. z o.o. w chwili jej przejęcia, zauważyć należy, że w dokumencie tym brak jest choćby wzmianki o majątku Spółki (w tym jego składnikach), czy też o kwocie 200.000,00 zł, na którą to powołuje się M. D. (k. 447v. - k.445). Jednocześnie podkreślić trzeba, że w czasie pełnienia funkcji prezesa "A" Sp. z o.o. strona stała na stanowisku, że jednostka ta nie posiada żadnego majątku ruchomego. W dacie zaś wniesienia odwołania z dnia 27.06.Z012 r. od decyzji o przeniesieniu na stronę odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki stanowisko strony uległo zmianie. Jak wskazał M. D. we wniesionym środku zaskarżenia Spółka "A" posiadała majątek ruchomy, który znajdował się w K., przy ul. D.. O fakcie, że dosłownie w kilka dni po wniesionym odwołaniu z dnia 27.06.2012 r. mienie to zostało przeniesione na ul. A strona poinformowała dopiero w 2015 r. W pismach z dnia 26.02.2013 r. oraz 22.04.2014 r. skarżący kolejny raz powołał się na majątek ruchomy. W żaden sposób nie odniósł się jednak do miejsca jego składowania. Przypomnieć zatem trzeba, że jak wynika z zeznań złożonych przez Stronę, mienie Spółki w I połowie lipca 2012 r., jeszcze przed zawarciem umowy sprzedaży udziałów, zostało przeniesione z ul. D, na ul. A w K., a następnie rzekomo odnalazło się w przydomowym garażu Z. T. w G. (zeznania z 24,07.2015 r.). Jak już wcześniej wskazano, skarżący o zmianie miejsca składowania mienia Spółki i przeniesieniu go z ul. D na ul. A w K. poinformował organy podatkowe dopiero po trzech latach od rzekomego zaistnienia tego faktu. Z tych też względów, w okolicznościach faktycznych sprawy, jak słusznie stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej, intencje strony mogą budzić wątpliwości. Zachowanie skarżącego polegające na ciągłej zmianie stanowiska odnośnie miejsca przechowywania mienia Spółki, w tym brak poinformowania organów podatkowych w roku 2012 o przeniesieniu tego majątku na ul. A w K., podawaniu co raz większej wartości tego mienia, wskazywaniu kolejnych osób, które mogłyby potwierdzić istnienie tego mienia, jak i istnienie rozbieżności w wyjaśnieniach strony co do składników tego majątku, jak zasadnie stwierdzono w zaskarżonej decyzji, czyni działania skarżącego pozornymi i może wskazywać na chęć uniknięcia odpowiedzialności za zobowiązania "A" Sp. z o.o. powstałe w czasie jego prezesury. Za powyższym przemawia pośrednio także fakt, że M. D., będąc dłużnikiem Skarbu Państwa z tytułu podatku od towarów i usług (zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 10.03.2014 r. wynosiły 76.934,01 zł) wyzbył się jedynego wartościowego składnika majątku, jaki posiadał, tj. udziału w nieruchomości położonej w Ł., przy ul. B. 17. Podnieść w tym miejscu należy, że wykazanie istnienia przesłanki egoneracyjnej w postaci wskazania mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części i ciężar dowodzenia w tym zakresie obciąża stronę, a ta z tego obowiązku się nie wywiązała. Poza składaniem pism skarżący nie dysponował dowodami potwierdzającymi istnienie mienia spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja, np. protokołem zdawczo-odbiorczym z wykazem mienia spółki na dzień sprzedaży udziałów spółki. Odnosząc się do zarzutów poprzestania przez organ na wezwaniu wskazywanych przez skarżącego świadków mających potwierdzić istnienie mienia spółki, stwierdzić należy, że Sąd nie stwierdził w tym zakresie uchybień mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe nie dysponują bowiem środkami przymusu pozwalającymi na doprowadzenie świadków na przesłuchanie, jak sugeruje skarżący. Skarżący oczekuje, że organy lub Sąd udowodnią, że był majątek spółki umożliwiający egzekucję i zaspokojenie zaległości w znacznej części. Ten obowiązek, o czym była mowa powyżej, obciąża skarżącego i z tego obowiązku strona się nie wywiązała, co oznacza, że nie uwolniła się - jako były członek zarządu- od odpowiedzialności za zaległości spółki. W konsekwencji powyższego nieuzasadniony jest zarzut wykazania przez organy przesłanki nieskutecznej egzekucji z majątku spółki. Niezależnie od zaakceptowanych przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 17 lipca 2013 r. (sygn. akt I SA/Łd 607/13) rozważań organów w zakresie wykazania ww. przesłanki odpowiedzialności skarżącego za zaległości spółki, podnieść należy, że w konsekwencji uchylenia decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G., organ ten w dniu 16.05.2014 r. wystawił kolejne tytuły wykonawcze o numerach: - [...]- dotyczy zaległości za III kw. 2010 r., - [...]- dotyczy zaległości za IV kw. 2010 r. Następnie, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 28.10.2014 r., dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, które okazało się nieskuteczne, albowiem BANK A S.A, w tym czasie nie prowadził już rachunku bankowego dla Spółki (k. 336). W czasie prowadzonego postępowania egzekucyjnego M. D. w dniu 27.06.2014 r. oświadczył do protokołu o stanie majątkowym, że do 2012 r. działalność "A" Sp. z o.o. prowadzona była w Ł., przy ul. B. 17. Obecnie brak jest tam majątku Spółki. Ponadto strona wskazała, że w roku 2012 nastąpiła sprzedaż udziałów Spółki - wtedy to Jej działalność została przeniesiona do K. (k. 507). W dniu 26.11.2014 r. wystąpiono do Naczelnika Urzędu Skarbowego K.-K. ze zleceniem rekwizycyjnym, przy którym przekazano kserokopie ww. tytułów wykonawczych, celem dokonania czynności egzekucyjnych w K., przy ul. D 23. W odpowiedzi na powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego K.-K. poinformował, że "A" Sp. z o.o. nie tylko nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem od ok. 3 lat, ale i nie posiada tam żadnych składników majątkowych (informacja z dnia 17.02.2015 r. -k. 349). Podniesiono przy tym, że w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego brak jest aktualnych danych na temat siedziby Spółki. Jak ustalono, przed Sądem Rejonowym dla Ł.-Ś. w Ł. XX Wydział Krajowego Rejestru Sądowego toczyło się wobec Z. T. postępowanie przymuszające do złożenia m.in. wniosku o wpis do rejestru: aktualnego adresu siedziby "A" Sp. z o.o., zmiany wspólników ww. Spółki, zmiany w składzie Zarządu Spółki, wzmianki o złożeniu do akt rejestrowych sprawozdania finansowego za 2009 r. Postanowieniem z [...] r. Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. w Ł. wezwał Z. T. do złożenia wniosku o wpis do rejestru przedmiotowych danych w terminie 7 dni, czego ten jednak nie uczynił. Postanowieniem z dnia [...] r. ponownie wezwano ww. do przedłożenia żądanych dokumentów, jak i ukarano go karą grzywny. Pomimo podjętych czynności wskazane dokumenty nie zostały złożone. Ze względu na powyższe, w ocenie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Ł. osiągnięcie skutku w postaci przymuszenia Z. T. do złożenia wniosku było mało realne, a wymierzanie kolejnych grzywien niecelowe. Stąd też Sąd ten umorzył postępowanie przymuszające wobec ww., a czynności przymuszające dotyczące m.in. aktualizacji danych siedziby "A" Sp. z o.o. okazały się nieskuteczne (k. 378). Jak wynika z odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, w dniu 24.02.2015 r. dokonano jedynie wykreślenia z Działu 2 Podrubryka l KRS M. D. (k. 518-508). Nowego zarządu Spółki nie wskazano. Ponadto Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. podjął szereg innych czynności, w tym w postaci zlecenia przesłuchania Z. T., R. S. oraz K.S.-Osady, jak i wysłuchania R. D. oraz B. S., mających na celu potwierdzenie istnienia majątku Spółki "A", na który M. D. powoływał się w złożonym środku zaskarżenia. Działania te nie przyniosły jednak zamierzonego rezultatu. Do czynności podjętych przez Naczelnika ww. Urzędu w tym zakresie odniesiono się we wcześniejszych wywodach. Pomimo podjętych działań nie udało się zatem pozyskać środków finansowych, które pokryłyby zaległości podatkowe "A" Sp. z o.o. w jakiejkolwiek części. Egzekucja wobec Niej okazała się bezskuteczna. Z tych też względów postanowieniem z dnia 18.12.2015 r. postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ egzekucyjny wskazał m.in., że w chwili obecnej nie jest mu znane miejsce aktualnej siedziby "A" Sp. z o.o., skład zarządu tej Spółki, jak i składniki majątkowe, pozwalające na skuteczne prowadzenie egzekucji. Jednocześnie brak w RP KRS podstawowych informacji na temat osób wchodzących w skład zarządu Spółki oraz adresu jej siedziby stoi na przeszkodzie skorzystaniu przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.- G, z instytucji sądowego nakazu wyjawienia majątku przewidzianej w art. 71 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Reasumując, z całokształtu materiału dowodowego wynika, że Spółka "A" nie posiada majątku, z którego egzekucja byłaby skuteczna. Powoływanie się przez stronę na samą okoliczność istnienia majątku ww. Spółki jest zdaniem Sądu niewystarczające do uznania egzekucji za skuteczną, wskazane mienie musi być nie tylko realne (faktycznie istnieć w toku postępowania w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu), ale i nadawać się do efektywnej egzekucji, musi nadto przedstawiać identyfikowalną wartość finansową, gdyż jest to konieczne dla stwierdzenia, czy egzekucja z tego mienia umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki. Brak przedmiotu zajęcia, czyni egzekucję niemożliwą do przeprowadzenia w tym zakresie. O skuteczności egzekucji można mówić wówczas, gdy zostanie osiągnięty oczekiwany rezultat, tj. wyegzekwowanie kwoty długu, czego w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Przeprowadzone postępowanie egzekucyjne ostatecznie potwierdziło, że "A" Sp. z o.o. nie posiada żadnego majątku, który pozwalałby na pokrycie roszczeń wierzyciela. Tym samym ww. przesłanka pozytywna, warunkująca wydanie decyzji w zakresie przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w przedmiotowej sprawie, została spełniona. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy podatkowe obu instancji podjęły szereg czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym próbę przesłuchania kolejnych świadków wskazywanych przez stronę, jako mających wiedzę w zakresie istnienia mienia Spółki. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że "A" Sp. z o. o. posiada zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług, wynikające z deklaracji w podatku od towarów i usług za IV kw. 2010 r. oraz że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna. Nie budzi wątpliwości również fakt, że termin płatności podatku przypadał w okresie, kiedy strona pełniła funkcję prezesa zarządu ww. podmiotu. Jednocześnie, wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, strona nie wykazała skutecznie okoliczności (przesłanek egzoneracyjnych), pozwalających na uwolnienie się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe "A" Sp. z o. o. Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki pozytywne z art. 116 O.p. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe podmiotu. Natomiast przesłanki wyłączające taką odpowiedzialność nie wystąpiły. Rozstrzygając sprawę organy miały na uwadze zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 O.p., przytoczyły okoliczności faktyczne istotne dla jej rozstrzygnięcia oraz dokonały ich oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W tym stanie faktycznym i prawnym zarzuty strony zawarte w skardze należy uznać za nieuzasadnione. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Sąd skargę oddalił. P.C.