I SA/Łd 542/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r. oddala skargę. Pismem z 19 czerwca 2019 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...]. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r. Z akt sprawy wynika, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. przeprowadził w Spółce na podstawie upoważnienia z 2 grudnia 2016 r. kontrolę podatkową w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2014 r. Kontrolujący nie mieli pełnego dostępu do dokumentacji podatkowej Spółki, jako że ta została zajęta w dniu 19 kwietnia 2016 r. na zlecenie Prokuratury Rejonowej w P. i przekazana za pośrednictwem Prokuratury Okręgowej w Ł., w ramach realizacji wniosku strony niemieckiej o pomoc prawną, do Prokuratury w G. prowadzącej sprawę o oszustwo podatkowe. Udało im się jednakże pozyskać, przekazane przez Spółkę w formie elektronicznej, rejestry zakupu i sprzedaży VAT za kontrolowany okres. Biorąc pod uwagę zebrany w toku kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego materiał dowodowy decyzją z [...]. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej "ustawa o VAT) określił spółce A wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń, luty, lipiec oraz sierpień 2014 roku oraz wysokość zobowiązania podatkowego za marzec, kwiecień, maj oraz czerwiec 2014 r. Organ podatkowy wyłączył możliwość dokonania przez skarżącą spółką obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych na jej rzecz przez B Sp. z o,o., C sp. z o.o., D Sp, z o.o., E Sp. z o.o. oraz F sp. z o.o., w stosunku do których, biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy, wskazano, że wystawione zostały przez podmioty pozorujące jedynie prowadzenie działalności gospodarczej oraz nie dokumentują rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Pozbawiając skarżącą prawa do odliczenia podatku naliczonego organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził jednocześnie brak przesłanek pozwalających stwierdzić jej należytą staranność w doborze kontrahentów i tym samym niemożność zastosowania wobec niej wynikających z orzecznictwa TSUE wskazań dotyczących ochrony podatników działających w dobrej wierze. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazaną na wstępie decyzją z [...]. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności odwołując się do treści art. 86 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT wyjaśnił, że podatnik może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika, wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej rzeczywisty obrót, czyli takiej, w której pomiędzy rzeczywistą sprzedażą, a jej opisem w fakturze, istnieje pełna zgodność pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Tymczasem analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie prowadzi do wniosku, iż faktury wystawione na rzecz A Sp. z o.o. przez: F Sp. z o.o., Al. A. 115/2, [...] W., NIP [...], E Sp. z o.o., ul. B. 81B lok. A-51, [...] W., NIP [...], B Sp. z o.o., ul. C 7 lok. 18, [...] W., NIP [...], C Sp. z o.o., ul. [...] 7 lok. 18, [...] W., NIP [...] oraz D Sp. z o.o., ul. C 7 lok. 18, [...] W., NIP [...] nie dokumentowały rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych. Organ wyjaśnił, że w toku postępowania ustalono, iż schemat działania każdej z ww. spółek był podobny. Mianowicie brak było jakiegokolwiek kontaktu z właścicielami (najczęściej jednoosobowymi udziałowcami) tych spółek, obcokrajowcami, których adresu zamieszkania w kraju nie można ustalić. Ponadto spółki nie posiadały własnej siedziby, a jedynie wynajmowały adres do celów rejestracji i otrzymywania korespondencji w tzw. "biurach wirtualnych" (po kilka firm pod tym samym adresem), korespondencja wysyłana na adres takiego biura, nawet jeżeli zostanie odebrana przez podmiot je obsługujący, pozostaje bez odpowiedzi. Spółki nie dysponowały jakimkolwiek zapleczem materialnym niezbędnym do wykonywania działalności gospodarczej (magazynami, środkami transportu), nie zatrudniały też oficjalnie żadnych pracowników, kapitał zakładowy spółek jest zawsze kapitałem minimalnym. Spółki nie reklamowały się, nie posiadały własnych stron internetowych, a ponadto najczęściej nie było możliwe pozyskanie jakiejkolwiek dokumentacji rachunkowej/podatkowej tych spółek, a jeśli udało się takową zdobyć od podmiotów prowadzących ich księgi podatkowe to zazwyczaj były to dane szczątkowe w postaci np. rejestrów za niektóre miesiące, prowadzonych dla celów podatku od towarów i usług. Z pozyskanych rejestrów nabyć VAT wynikało, że "dostawcami" spółek są inne spółki cechujące się dokładnie tym samym profilem działania. Dodatkowo ustalono, że ww. spółki składały do właściwych organów podatkowych deklaracje VAT-7/VAT-7K wykazując niewielkie kwoty zobowiązań podatkowych bądź permanentnie nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe, kwoty podatku należnego i naliczonego wykazane w tych deklaracjach praktycznie równoważą się. Organ odwoławczy wskazał, że analiza profilu działalności tego typu podmiotów prowadziła jednoznacznego wniosku, że nie były one powoływane do życia celem prowadzenia za ich pośrednictwem rzeczywistej działalności gospodarczej, lecz celem pozorowania wykonywania takowej (przy zachowaniu pewnych elementów mających sugerować legalność działania, takich jak formalna rejestracja spółki i uzyskanie przez nią statusu zarejestrowanego podatnika podatku od towarów i usług), przy czym zasadniczą ich racją bytu i celem jest dokonywanie nadużyć w podatku od towarów i usług poprzez wytwarzanie nierzetelnych, niedokumentujących rzeczywistego przebiegu transakcji faktur VAT. Dokumentacja ta służy ukryciu podmiotów dokonujących rzeczywistego obrotu towarami i ma na celu zapewnienie tym podmiotom możliwości uniknięcia zapłaty należnego od tego obrotu podatku od towarów i usług. W świetle powyższych ustaleń Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podzielił stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji stwierdzając, że faktury wystawione na rzecz A Sp. z o.o. przez pięć ww. spółek dokumentują czynności które nie miały miejsca - spółki te nie prowadząc rzeczywistej działalności gospodarczej, nie mogły dokonać na rzecz strony dostawy towarów. Organ podkreślił ponadto, że biorąc pod uwagę orzecznictwo TSUE w tym zakresie, w sytuacji gdy faktury są nierzetelne i nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, organ podatkowy powinien ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy Strona wiedziała lub powinna była wiedzieć, że transakcja, w której uczestniczy wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej. Ocena staranności podatnika wymaga ustalenia w pierwszej kolejności okoliczności, w jakich doszło do transakcji i wejścia przez niego w posiadanie nierzetelnych faktur. Dopiero ustalenie wskazanych faktów czyni możliwym prowadzenie rozważań co do staranności podatnika w doborze swoich kontrahentów. Jakkolwiek prowadzenie postępowania dowodowego i wyjaśnianie kluczowych elementów stanu faktycznego jest obowiązkiem obciążającym organ podatkowy, to ustalenie okoliczności spornych transakcji może odbyć się tylko przy aktywnym współdziałaniu podatnika. Tylko bowiem podatnik posiada wiedzę o tym w jaki sposób doszło do kontaktu z podmiotami oferującymi mu sprzedaż towaru, gdzie dany towar był nabywany i jakie były okoliczności tego nabycia. Tymczasem w niniejszej sprawie organ ocenił, że podatnik nie tylko nie podjął współpracy w zakresie ustalenia określonych faktów, ale też utrudniał ich zgromadzenie. Znamienne w tym zakresie były działania prokurenta spółki S. B., który niejednokrotnie odmawiał przyjęcia kierowanej do niego korespondencji z organu podatkowego oraz nie stawiał się na przesłuchanie, nie przedkładając dowodów usprawiedliwiających nieobecność. Spółka uchylała się też od udzielania w swoich pisemnych oświadczeniach wyjaśnień, powołując się najczęściej na fakt zabezpieczenia jej dokumentacji podatkowej przez niemiecką prokuraturę jako element uniemożliwiający jej udzielenie stosownych wyjaśnień. Z niezwykle skąpych informacji udzielonych przez stronę wynika, że jedyną formą weryfikacji kontrahentów przez spółkę było badanie danych rejestracyjnych. Jednak organy uznały ten sposób za niewystarczający, ponieważ rejestracji w odpowiednich organach administracji państwowej przez podmioty rozpoczynające działalność gospodarczą jest z reguły pierwszym etapem podjętych działań w zakresie legalizacji rozpoczynanej działalności, zaś czynności te nie świadczą o faktycznym podjęciu i prowadzeniu działalności przez dany podmiot. W świetle powyższych okoliczności i na podstawie uzyskanych od strony wyjaśnień organ uznał, że nie można stwierdzić, aby spółka zachowała należytą staranność w weryfikacji kontrahentów, a co za tym idzie, by przysługiwała jej w zakresie odliczenia podatku naliczonego wynikająca z orzecznictwa TSUE ochrona przewidziana dla podatników działających w dobrej wierze. Zdaniem organu oceny tej nie może zmienić przedstawienie przez Spółkę przed organem podatkowym pierwszej instancji umów handlowych zawartych z D Sp. z o.o., F Sp. z o.o., C sp. z o.o. oraz B Sp. z o.o., które nie wnoszą żadnych nowych informacji w przedmiocie dokonywania przez spółkę weryfikacji kontrahentów. W skardze do sądu administracyjnego A Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia podnosząc zarzuty: 1. naruszenia przepisów 120 O.p w zw. z art. 86 ust.2 pkt 1 lit a) przez pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu oraz art. 87 ust. 1 ust. o VAT przez skorygowanie podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc; 2. naruszenia przepisów art.120,180 § 1, 181,187 § 1, 188,191 O.p. poprzez usankcjonowanie zaniechania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków wskazanych we wnioskach dowodowych , wydania decyzji pomimo braku dowodów źródłowych w postaci faktur i innych dokumentów świadczących o dołożeniu należytej staranności, które były przedmiotem zabezpieczenia przez prokuraturę niemiecką; 3. naruszenia przepisów art. 210 § 4 O.p. poprzez brak wskazania z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności złożonej dokumentacji, ograniczenie się tylko do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska, pomimo że w toku postępowania strona podniosła zarzuty, zapatrując się na faktyczną ocenę sprawy odmiennie niż organ podatkowy, skoro przyjęte przez organ przesłanki faktyczne budzą zastrzeżenia strony, w uzasadnieniu decyzji organ winien odnieść się do tych wątpliwości; 4. błędne i dowolne ustalenie stanu faktycznego; 5. naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 7 ust. 1 ww. ustawy ,art. 13 ust. 1 ustawy o VAT przez błędną wykładnię i zastosowanie; 6. naruszenia przepisów art. 86 ust.2 pkt 1 lit a ustawy VAT przez pozbawienie skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu i art. 17(2) VI Dyrektywy (obecnie art. 168 Dyrektywy 2006/112) przyznającej podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli towary były wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika art. 17(6) VI Dyrektywy wprowadzającego tzw. klauzulę stałości; 7. naruszenia artykułu 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej które należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. 8. naruszenia artykułu 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 dyrektywy 2006/112, który należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć, jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa 9. rażącego naruszenia art. 120,121, 122 , 123 , ustawy Ordynacja podatkowa przez uniemożliwienie stronie odniesienia się do rzekomych nieprawidłowości z powodu braku dokumentacji źródłowej, oraz oparcie się w decyzji na niepełnym materiale dowodowym pomimo braków dokumentów źródłowych oraz art. 124 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania wyrażona w tym przepisie nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem twierdzenia strony ,wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 10. naruszenia przepisów art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o VAT poprzez błędne przyjęcie przez organ odwoławczy że spółka była w złej wierze i musiała mieć świadomość, że uczestniczy w oszukańczym procederze wyłudzania podatku VAT na wcześniejszym etapie obrotu towarami, w konsekwencji czego spółce nie przysługiwało odliczenie podatku naliczonego wykazanego na zakwestionowanych fakturach w oparciu o art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, pomimo stwierdzenia przez organ pierwszej Instancji w decyzji iż "W przypadku transakcji z opisanymi w decyzji kontrahentami nie zgromadzono dowodów oraz nie ustalono poszlak,które wprost świadczyłyby o braku dobrej wiary ze strony Podatnika." 11. błędne i dowolne ustalenie stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje Skarga nie jest zasadna. W pierwszym rzędzie wyjaśnić należy, że w ocenie sądu I instancji zabezpieczenie dokumentacji podatkowej spółki skarżącej dla potrzeb postępowania przygotowawczego w sprawie o oszustwo podatkowe nie stanowi przeszkody do przeprowadzenia postępowania podatkowego i rozstrzygnięcia w zakresie wymiaru podatku. Zgodnie z art. 122 O.p. wyrażającym zasadę prawdy obiektywnej organy podatkowe mają obowiązek podjąć wszelkie niezbędne działania w celi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Jeśli jednak w toku postępowania podatkowego organ napotka przeszkody nie do przezwyciężenia w poszukiwaniu wszelkich dowodów, będąc obowiązanym na zasadzie legalizmu (art. 120 O.p.) do prowadzenia tego postępowania, musi poszukiwać i oprzeć się na dowodach, które jest w stanie wyjednać. Argumentacja odmienna, która nakazywałaby organowi wstrzymanie się z rozstrzygnięciem do czasu odnalezienia lub zwrotu dokumentacji podatkowej podatnika mogłaby prowadzić do nadużyć, których celem byłoby doprowadzenie do przedawnienia zobowiązania podatkowego i stąd nie znajduje akceptacji sądu I instancji. Warto przy tym zaznaczyć, ze w rozpoznawanej sprawie organ próbował ustalić datę zwrotu akt przez Prokuraturę w G. (Niemcy) lecz wiążącej informacji w tym zakresie nie otrzymał, co przyznała sama strona w skardze (pismo z 27.07.2018, s. 6 uzasadnienia skargi). W tej sytuacji organ miał obowiązek rozpatrzeć sprawę na podstawie dostępnych dowodów. Pomocne w tym zakresie były w szczególności rejestry zakupu i sprzedaży VAT za poszczególne miesiące roku 2014 wyjednane przez organ. Dały one pełny obraz kwot i zdarzeń gospodarczych składający się na wyliczenie podatku należnego i naliczonego w spółce skarżącej. Weryfikacja statusu dostawców towarów da spółki skarżącej doprowadziła organy podatkowe do zasadnego wniosku, że podmioty te nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, zaś wystawione przez nie faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Podstawowym dowodem, na który powołały się organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie są decyzje podatkowe wydane wobec tych podmiotów na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Upoważnione treścią art. 181 Op. organy podatkowej pozyskały materiał dowodowy z postępowań prowadzonych przez administrację podatkową wobec wskazanych spółek w postaci ostatecznych decyzji zapadłych wobec nich w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, potwierdzających, że podmioty te wystawiały faktury niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Decyzje te są dokumentami urzędowymi, a to oznacza, że nie mogą zostać pominięte przez organy, stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone ( art. 194 § 1 O.p.). Dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ podatkowy, jest ona ograniczona, co więcej w piśmiennictwie mówi się, że jest w takiej sytuacji wyłączona. Bez przeprowadzenia przeciwdowodu pominięcie faktu wynikającego z dokumentu urzędowego stanowiłoby naruszenie art. 194 § 1 O.p. ( por. B. Dauter [w:] Ordynacja podatkowa Komentarz Wydanie 8 , LexisNexis). Nie ma przy tym racji strona skarżąca wywodząc w skardze, że decyzje te nie zostały nikomu doręczone. W przypadku omawianych podmiotów zastosowano bowiem doręczenie zastępcze (art. 150 § 4 O.p.), które nie zostało skutecznie zakwestionowane, wobec czego przedmiotowe decyzje zyskały status ostateczności. Ponadto poza dowodami w postaci ostatecznych decyzji, o których mowa wyżej organy ustaliły szereg okoliczności potwierdzających nierzeczywisty charakter działalności spółek - dostawców towaru dla spółki skarżącej. I tak nawiązanie kontaktu z władzami tych spółek jest niemożliwe, niemożliwa jest również korespondencja z nimi, gdyż posługują się jedynie tzw. biurami wirtualnymi. Nie mają także zaplecza magazynowego, logistycznego ani kadrowego, które umożliwiałoby prowadzenie rzeczywistej działalności gospodarczej, dokumenty podatkowe są szczątkowe i nie obrazują rzeczywistego charakteru poczynań gospodarczych. W tych warunkach uprawnione jest twierdzenie organów obu instancji, że faktury dokumentujące sporne transakcje nie stanowiły podstawy do odliczenia podatku VAT. Zatem zastosowanie art. 88 ust. 3a punkt 4 litera a ustawy o VAT znajduje uzasadnienie. Zdaniem sądu I instancji powyższe stanowisko nie doznaje uszczerbku w kontekście badania należytej staranności spółki skarżącej. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że spółka skarżąca nie przedstawiła żadnych danych potwierdzających, ze badała dokumenty rejestracyjne spółek dostawców towaru, o czym zapewniała podczas postępowania podatkowego. Trafnie zatem organy podniosły, że tej okoliczności nie sposób zweryfikować. Trudno sobie także wyobrazić, że, jak twierdzi skarżąca, wszelkie umowy z dostawcami zostały załączone do dokumentów podatkowych pozostających w dyspozycji organów ścigania i niedostępnych dla organów podatkowych. Podobnie zresztą należy ocenić twierdzenia, że wszystkie dokumenty dotyczące sposobu zawierania transakcji, transportu, odbioru towarów oraz dokumenty magazynowe także znajdują się w przedmiotowych dokumentach podatkowych spółki. Jest to tym bardziej nieprawdopodobne, że spółka skarżąca, co podkreślono w skardze, nie ma statusu podejrzanej a postępowanie w sprawie oszustwa podatkowego dotyczy innej osoby. Ponadto, jak trafnie wywiodły organy informacje pochodzące od prokurenta spółki są wzajemnie sprzeczne. I tak z jednej strony prokurent wyjaśnił, że dostawcy sami oferowali swe towary, przyjeżdżali do spółki z próbkami i wybierano towar (pismo z 5 lutego 2017r.). Z kolei w piśmie z 23 lutego 2018r. podano, że dostawców wyszukiwano w portalach internetowych. Jednocześnie jak ustaliły organy podatkowe, pozostali niezakwestionowani dostawcy towaru twierdzili, że przedstawiciele spółki sami wybierali towar w siedzibach bądź magazynach tychże dostawców i transportowali we własnym zakresie samochodem dostawczym, albo też nawiązywali kontakt telefonicznie (wyjaśnienia świadka D. W. [...], pismo G Sp. z o.o.). Powyższe wywody prowadzą do konstatacji, że rację mają organy podatkowe stwierdzając, że spółka skarżąca nie zachowała należytej staranności w kontaktach handlowych wobec czego nie może skutecznie bronić się twierdzeniem, iż pozostawała w dobrej wierze. Zdaniem sądu I instancji w istniejących okolicznościach faktycznych przy dochowaniu zasad kupieckiej ostrożności uzyskałaby przekonanie, jeśli nie pewność, że dostawcy wyszczególnieni na fakturach w rzeczywistości nie dysponowali towarem, który pochodził od innych nieustalonych osób. Ustosunkowując się do zarzutu skargi dotyczącego istnienia faktur zdublowanych lub o tym samym numerze jak również z różnymi datami wystawionych przez zakwestionowanych dostawców spółki skarżącej podnieść należy, że przedmiotem rozstrzygnięcia stały się wyłącznie te spośród faktur wystawionych przez dostawców towaru, które zostały ujęte w rejestrach zakupu spółki skarżącej czyli te, które dokumentowały rzekomy zakup. Wobec tego okoliczność, że faktury te były dublowane bądź występowały z inną datą u dostawców pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. dch