I SA/Łd 543/15

Dnia 6 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji uchylającej w trybie wznowienia postępowania ostateczną decyzję w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania. B. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji uchylającej w trybie wznowienia postępowania ostateczną decyzję w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 13 maja 2015 roku skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od powyższej skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 29 maja 2015 roku wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy opatrzony jedynie jego podpisem. Skarżący nie wskazał zakresu żądania objętego wnioskiem i nie wypełnił także żadnej z rubryk urzędowego formularza (PPF) dotyczących jego stanu rodzinnego, majątku i dochodów. Uzasadnienie wniosku ograniczył przy tym do jednego zdania, że postępowanie zbytnio oraz niezasadnie obciąża jego budżet. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2015 roku wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez wskazanie, czy ubiega się o przyznanie prawa pomocy jedynie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (względnie częściowego zwolnienia od kosztów w postaci np. wpisu od skargi), czy wnosi również o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (adwokata, radcy prawnego albo doradcy podatkowego) - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie na podstawie art. 255 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez podanie stanu rodzinnego (zgodnie z rubryką nr 6 urzędowego formularza PPF), wskazanie wszystkich składników majątku należącego do skarżącego oraz należącego do osób ewentualnie pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym (nieruchomości, ruchomości posiadane zasoby, przedmioty o wartości powyżej 3.000 euro) – zgodnie z rubryką nr 7 urzędowego formularza PPF, wskazanie kwoty dochodu brutto – zgodnie z rubryką nr 10 tego formularza, nadesłanie wyciągów z posiadanych lokat i rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, określenie kwoty środków przeznaczanych na własne utrzymanie i podstawowe świadczenia, złożenie odpisu zeznania podatkowego skarżącego za 2014 rok, w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Wezwania w powyższych kwestiach zostały doręczone skarżącemu w trybie awizo w dniu 11 sierpnia 2015 roku. Siedmiodniowy termin na wykonanie powyższych wezwań upływał zatem w dniu 18 sierpnia 2015 roku. Mimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie wykonał żadnego z powyższych wezwań, co tym samym oznacza, że nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 26 sierpnia 2015 roku pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. W terminie prawem przewidzianym skarżący wniósł sprzeciw, w którego treści wskazał, że nie odebrał żadnej korespondencji, która zawierałaby wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy. W ocenie strony nie pozostawiono również żadnych zawiadomień (awizo), że podjęto próbę doręczenia korespondencji i tym samym nie został w żaden sposób zawiadomiony, że może taką korespondencję odebrać. Ponadto wskazał, że pismem z dnia 25 maja 2015 r. zawiadomił sąd o zmianie miejsca zamieszkania i podał nowe dane adresowe, prosząc o przesyłanie korespondencji na nowy adres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie powyższego wymogu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie z uwagi na to, skarżący w złożonym wniosku, opatrzonym jedynie jego podpisem nie wskazał zakresu żądania objętego wnioskiem oraz nie wypełnił żadnej z rubryk urzędowego formularza (PPF) dotyczących jego stanu rodzinnego, majątku i dochodów, zaś jego uzasadnienie ograniczył do jednego zdania, iż postępowania zbytnio oraz niezasadnie obciąża jego budżet zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2015 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego wniosku w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W sprawie niniejszej bezspornym pozostaje fakt, iż skarżący, pomimo doręczenia mu w trybie awizo w dniu 11 sierpnia 2015 roku wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez sprecyzowanie jego zakresu, a ponadto wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wynikającym z zarządzenia z dnia 2 czerwca 2015 r. (k. 22 akt sądowych) nie wykonał żadnego z powyższych wezwań. W tym względzie podkreślenia wymaga zwłaszcza fakt, że skarżący nie określił zakresu żądania objętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, pomimo precyzyjnego wezwania sądu, a zatem w zakreślonym terminie nie uzupełnił wskazanego braku formalnego. W odniesieniu do twierdzeń skarżącego dotyczących braku zawiadomienia o podjętej próbie doręczenia ww. wezwania w kontekście wskazania przez stronę nowego adresu zamieszkania, na który należy kierować korespondencję trzeba wskazać, że wprawdzie wezwanie z dnia 2 czerwca 2015 r. zostało w istocie skierowane na nieprawidłowy adres i zarządzeniem z dnia 1 lipca 2015 r. uznane za doręczone z dniem 23 czerwca w trybie awizo, to jednak zarządzeniem z dnia 20 lipca 2015 r. tut. Sąd uchylił zarządzenie z dnia 1 lipca 2015 r. Następnie zaś zarządzeniem z dnia 20 lipca 2015 r. ponownie wezwano skarżącego do wykonania zarządzenia starszego referendarza sądowego z 2 czerwca 2015 r. uwzględniając przy tym nowy adres do korespondencji. Przesyłka ta wysłana na nowy adres skarżącego była awizowana pierwszy raz w dniu 28 lipca 2015 r., powtórnie w dniu 5 sierpnia 2015 r., a następnie odesłana nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Skoro zatem skarżący nie odebrał przesyłki należało uznać ją za doręczoną z upływem czternastego dnia, liczonego od daty pierwszego awizo, tj. z dniem 11 sierpnia 2015 roku, jak o tym stanowi art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, stanowiące rodzaj fikcji prawnej, stwarza bowiem domniemanie polegające na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, jednocześnie wyznaczając początek biegu terminu do podjęcia czynności sądowej. W tym miejscy należy podkreślić, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący podjął jakiekolwiek kroki zmierzające do obalenia powyższego domniemania, w szczególności brak jest informacji o choćby wszczęciu (lub przynajmniej próbie wszczęcia) procedury reklamacyjnej związanej z wyjaśnieniem okoliczności niedoręczenia przesyłki. Skoro skarżący tego nie uczynił, to uznać należy, że stwierdzenie o niepozostawieniu awizo przez doręczyciela jest nieprzekonujące oraz przybiera jedynie formę polemiki, która nie została poparta jakimkolwiek dowodem podważającym skutki fikcji doręczenia. Sąd nie ma w niniejszej sprawie również podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. Skarżący miał bowiem świadomość, że złożenie przez niego skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skutkować będzie wszczęciem określonych procedur sądowych, W takiej sytuacji należyta staranność w prowadzeniu własnych spraw wymagała od niego podjęcia odpowiednich działań, gwarantujących zabezpieczenie swoich interesów. Zapobiegliwość w postaci zobowiązania domowników do odbierania kierowanej do niego korespondencji czy też zasięganie informacji w urzędzie pocztowym o kierowanych do niego przesyłkach, czy też choćby kontakt z Wydziałem Informacji Sądowej tut. Sądu umożliwiłaby mu dochowanie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 257 w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. Ake.