I SA/Łd 551/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 24 września 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP: [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 roku p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. J. M. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 roku. Wartość przedmiotu zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie wynosi 417.263 zł, a wpis sądowy od skargi 4.173 zł. W dniu 6 września 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnią córką N.. Posiada dom o powierzchni 200 m2 z działką o powierzchni 98 arów o wartości około 400.000 zł. Powyższa nieruchomość jest obciążona hipotecznie. Ponadto skarżąca posiada trzy działki budowlane o powierzchni 10 arów każda, których łączna wartość wynosi około 100.000 zł. Według oświadczenia źródłem utrzymania skarżącej są dochody z umowy o pracę w wysokości 2.100 zł. Działalność gospodarcza w ostatnich 6 miesiącach przyniosła stratę w wysokości 13.600 zł. Według oświadczenia skarżąca ponosi następujące wydatki stałe i zobowiązania: spłaca kredyt, którego rata miesięczna wynosi 2.000 zł oraz ponosi koszty nabycia prądu, wody i gazu w wysokości 300 zł. Do wniosku załączono zaświadczenie o wysokości zarobków z tytułu umowy o pracę za ostatnie trzy miesiące oraz bilans Spółki A., w której skarżąca jest zatrudniona. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadniczym warunkiem uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest przedstawienie przez wnioskodawcę swojej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Wniosek złożony w rozpoznawanej sprawie nie spełnia tego warunku ponieważ wynika z niego, że skarżąca wydaje więcej niż zarabia, przy czym oświadczyła, że nie posiada żadnych oszczędności. Z załączonego do wniosku zaświadczenia o zarobkach wynika, że skarżąca jest zatrudniona w Spółce z o.o. B. na stanowisku prezesa zarządu i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1.535 zł netto. Nie jest zatem możliwe aby nie posiadając innych dochodów ani oszczędności z wynagrodzenia we wskazanej wysokości spłacać raty kredytu w wysokości 2.000 zł i dodatkowo ponosić koszty energii elektrycznej, wody i gazu. Podkreślić przy tym należy, że skarżąca - pomimo iż według oświadczenia prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, nie wymieniła we wniosku wydatków na zakup żywności, odzieży, środków czystości ani innych wydatków związanych z utrzymaniem siebie i dziesięcioletniej córki. Wątpliwości co wiarygodności budzi również wysokość wynagrodzenia skarżącej. Z załączonego do wniosku bilansu Spółki z o.o. B. za ostatnie 6 miesięcy wynikają dwie okoliczności. Po pierwsze, że spółka poniosła stratę w wysokości 13.654 zł, co wskazano we wniosku. Przede wszystkim jednak z bilansu wynika, że spółka nie osiąga żadnych przychodów i nie ponosi żadnych kosztów zakupu towarów. Nie ponosi również kosztów wynagrodzenia. Ponosi jedynie koszty stałe, których wysokość w ciągu 6 miesięcy wyniosła 13.654 zł. Reasumując, sytuacja materialna wnioskodawczyni przedstawia się następująco: skarżąca zarządza spółką, która od pół roku nie prowadzi faktycznie działalności gospodarczej i pobiera w zamian za swoją pracę wynagrodzenie, w wysokości 1.535 zł netto, z którego pokrywa wydatki znacząco przekraczające 2.000 zł, przy czym wśród wydatków nie ma żadnych wydatków związanych z utrzymaniem siebie i dziecka. Mając na uwadze, że wniosek skarżącej jest całkowicie niewiarygodny referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. AKE.