I SA/Łd 554/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A Spółki komandytowej z siedzibą we W. (dawniej B Spółka komandytowa) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 16 września 2016 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A Spółki komandytowej z siedzibą we W. (dawniej B Spółka komandytowa) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zażalenia na postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z 16 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę A. Spółki komandytowej we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r., w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zażalenia na postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. Jako przyczynę odrzucenia sąd wskazał nieuzupełnienie przez pełnomocnika braków formalnych skargi w postaci złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi. Powyższe orzeczenie doręczono między innymi pełnomocnikowi skarżącej spółki radcy prawnemu M. K.. Doręczenie nastąpiło 30 września 2016 r. na adres kancelarii pełnomocnika. W dniu 31 października 2016 r. pełnomocnik złożył za pośrednictwem Poczty Polskiej skargę kasacyjną na wymienione na wstępie postanowienie o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658; dalej: "ustawa zmieniająca"), dokonano istotnej nowelizacji ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zmiana dotyczyła między innymi art. 173 § 1 p.p.s.a., któremu nadano brzmienie: "Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz 220 § 3 przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego" (art. 1 pkt 48 ustawy zmieniającej). W konsekwencji zmianie uległ również art. 194 p.p.s.a. poprzez dodanie w § 1 punktu 1a, stanowiącego, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. (art. 1 pkt 57 ustawy zmieniającej). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 2 ustawy zmieniającej przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Powyższy zapis oznacza, że po wejściu w życie ustawy zmieniającej środkiem zaskarżenia postanowień odrzucających skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi jest zażalenie bez względu na to, w jakiej dacie sprawa ta została wszczęta. W niniejszej sprawie rozpatrywane pismo procesowe, zatytułowane "skarga kasacyjna", wniesione zostało od postanowienia zapadłego 16 września 2016 r., czyli już po wejściu w życie ustawy zmieniającej (to jest po 15 sierpnia 2015 r.). Pismo to, mimo że zostało nazwane skargą kasacyjną, w ocenie sądu, należy uznać za zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 16 września 2016 r. o odrzuceniu skargi. Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Stosownie do treści art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Do zażaleń, na podstawie powołanego wyżej artykułu, stosuje się również przepis określający sposób składania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, na podstawie art. 177 § 1, art. 194 § 2 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., pełnomocnik skarżącego powinien złożyć zażalenie na postanowienie z 16 września 2016 r. w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia, na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Jak wynika z akt sprawy zaskarżone postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 30 września 2016 r., zatem siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upływał 7 października 2016 r. Tymczasem pełnomocnik spółki wniósł zażalenie na postanowienie sądu dopiero 31 października 2016 r. to jest: po upływie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. W tej sytuacji zażalenie, jako spóźnione, podlega odrzuceniu. Uwzględniając powyższe sąd, na podstawie art. 194 § 2 i art. 177 § 1 p.p.s.a. oraz art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a, rozstrzygnął jak w sentencji. AKE.