I SA/Łd 555/13

Dnia 05 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 05 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług kwoty zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie za grudzień 2008 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za poszczególne miesiące 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa toczy się ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług kwoty zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie za grudzień 2008 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za poszczególne miesiące 2008 r. W skardze z dnia 3 kwietnia 2013 r. zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie nałożonego na skarżącego obowiązku zapłaty podatku spowoduje upadłość prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej oraz stanie się zagrożeniem dla egzystencji podatnika oraz jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "p.p.s.a."). Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). Podkreślić wpada, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji żadnym razie nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Nie będzie również możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, co byłoby wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W analizowanej sprawie skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał na fakt, iż wykonanie nałożonego decyzjami organów podatkowych obowiązku zapłaty opiewającego w sumie na ponad 300 tys. zł. nie jest w chwili obecnej możliwe. Wypełnienia przesłanek wstrzymania decyzji skarżący upatruje – jak wynika z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – w niebezpieczeństwie upadłości prowadzonej przez siebie działalności, co w konsekwencji spowodować może zagrożenie egzystencji podatnika oraz jego rodziny. Dodatkowo wskazał, że w okresie od 30 listopada 2012 do 22 lutego 2013 r. przebywał w szpitalu psychiatrycznym na skutek załamania psychicznego spowodowanego bezprawnym zajęciem rachunku bankowego. Obecnie skarżący przebywa na zwolnieniu lekarskim i jego dochód stanowi jedynie świadczenie chorobowe ( za styczeń 2013 r. – 1068,24 zł, za luty – 994,12 zł). Nie uzyskuje żadnych dochodów z działalności gospodarczej, ani prowadzonego gospodarstwa rolnego, nie posiada też jakichkolwiek oszczędności pozwalających za uregulowanie zobowiązania, nie ciążą też na nim żadne zobowiązania zarówno prywatne, jak i o charakterze publicznoprawnym. W ocenie Sądu poza wyrażeniem subiektywnej obawy zaistnienia upadłości prowadzonej działalności gospodarczej, skarżący nie wykazał okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie potwierdzają tego, zdaniem Sądu, twierdzenia skarżącego zawarte w uzasadnieniu wniosku ( nie zostały poparte jakimikolwiek dokumentami), a na tej podstawie nie sposób uznać ponad wszelką wątpliwość, aby brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpatrzeniem sprawy przez Sąd mógł spowodować skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Do wniosku skarżącego nie zostały załączone żadne dokumenty obrazujące rzeczywistą kondycję finansową skarżącego, ani stan jego majątku. Wnioskodawca nie podał żadnych bliższych informacje w tym zakresie. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę. Również dokumenty znajdujące się w aktach zgromadzonych przez Sąd I instancji nie pozwalają na dokonanie takich ustaleń. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić podnoszone we wniosku okoliczności, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Ich brak nie pozwala na zweryfikowanie twierdzeń skarżącego w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zwraca również uwagę, iż stan zdrowia strony skarżącej ( w rozpoznawanej sprawie także nieudokumentowany) mógłby mieć wpływ na ocenę, czy w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w ww. przepisie ale jedynie w połączeniu z zobrazowaniem jej sytuacji materialnej. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. AK.