I SA/Łd 559/07

Dnia 20 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak - Zajger, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 20 września 2007 roku przy udziale sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania zwrotu wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz Zakładu Drogownictwa i Inżynierii Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. I SA/Łd 559/07 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. przyznał A Sp. z o.o. w Ł. kwotę 296,40 zł. tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór, sprawowany w okresie 30 września 2005 r. – 11 stycznia 2006 r., ruchomości w postaci pojazdu marki Opel Corsa o numerze rejestracyjnym [...]. Uzasadniając organ podatkowy podniósł, iż wskazany powyżej pojazd, w dniu 29 marca 2005 r. został usunięty w trybie art. 130a ust. 10 ustawy prawo o ruchu drogowym na parking prowadzony przez skarżącą Spółkę. Z uwagi na fakt, iż pojazd nie został odebrany rzez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi, został uznany za porzucony i przeszedł na własność Skarbu Państwa z mocy ustawy. Pojazd został odebrany z parkingu A Sp. z o.o. w dniu 11 stycznia 2006 r. przez upoważnionego pracownika urzędu Skarbowego Ł.. W dniu 2 czerwca 2006 r. do Urzędu Skarbowego Ł. wpłynęło pismo wraz z fakturą wystawioną przez skarżącą Spółkę na kwotę 5.199,99 zł. za wykonanie usługi dozorowania przedmiotowego pojazdu w okresie 30 września 2005 r. – 11 stycznia 2006 r. Pomimo dwukrotnego wezwania A Sp. z o.o. do wypowiedzenia się, czy pismo z dnia 2 czerwca 2006 r. należy traktować jako żądanie koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór , jak również wezwania do przedstawienia dowodów na okoliczność poniesienia wydatków na dozór, kalkulacji wynagrodzenia za dozór i cennika za parkowanie pojazdów usuniętych z drogi publicznej obowiązującego na parkingu prowadzonego przez skarżącą Spółkę, organ podatkowy nie uzyskał odpowiedzi. W związku z powyższym wniesione pismo potraktowano jako żądanie zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu. Ustalając należne wynagrodzenie Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. brał pod uwagę wysokość stawki dziennej za parkowanie pojazdu, ustalonej na podstawie informacji uzyskanych od różnych podmiotów prowadzących usługi parkingowe na terenie Widzewa oraz okres czasu jaki dozór był sprawowany. Z uzyskanych informacji ustalił średnia opłatę abonamentową miesięczną, a następnie średnią stawkę dzienną na 2,85 zł., którą pomnożył przez ilość dni w okresie 30 września 2005 r. – 11 stycznia 2006 r. W zażaleniu A Sp. z o.o. zarzucił błąd w ustaleniach fatycznych polegający na przyjęci, iż podstawą wynagrodzenia może być średnia miesięczna opłata za parkowanie samochodów osobowych na parkingach strzeżonych na terenie dzielnicy Ł.. Zdaniem skarżącej Spółki podstawą wynagrodzenia winny być stawki dobowe stosowane na podobnych parkingach, na których średnia opłata dobowa wynosi 8,71 zł. Zdaniem strony Skarżącej przyjęcie za odstawę miesięcznych opłat abonamentowych jest niewłaściwe z powodu, iż nie są one zależne od tego, czy dany pojazd znajduje się na parkingu. Opłaty te są jedynie gwarancją posiadania miejsca do parkowania. Zazwyczaj na takich parkingach, w ciągu dnia, w momencie opuszczenia parkingu przez pojazd na jego miejsce są przyjmowane inne samochody na określone godziny. Natomiast w przypadku strony skarżącej taka możliwość nie istnieje. Parking został bowiem utworzony tylko dla samochodów usuniętych z drogi publicznej i nie parkują na nim inne pojazdy. Stąd też skarżąca Spółka nie posiada obowiązującego cennika za parkowanie pojazdu. Wysokość opłaty za parkowanie pojazdu , który jest odbierany przez właściciela określona została przez Radę Miasta Ł. na kwotę 50 zł. za dobę. Nadto strona skarżąca podniosła, iż należne jej wynagrodzenie winno być powiększone o poniesione koszty holowania i załadunku oraz rozładunku pojazdu. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Dokonując analizy zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy podniósł, iż przyjęcie w przedmiotowej sprawie średniej stawki dobowej ustalonej na kwotę 2,85 zł było uzasadnione i odpowiadało powszechnie obowiązującym regułom postępowania stosowanym przez jednostki prowadzące parkingi warunkach zbliżonych do panujących na parkingu skarżącej Spółki. Odnosząc się do zarzutu, iż do wyliczenia wynagrodzenia należało przyjąć stawki dobowe, nie zaś wynikające z abonamentu miesięcznego, organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowy pojazd był przechowywany przez ponad trzy miesiące od momentu przejścia na rzecz Skarbu Państwa. Przeprowadzone dodatkowe postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia powszechnie obowiązujących zasad odnoszących się do pokrywania kosztów parkowania pojazdów na dłuższy okres czasu, wykazało, iż w większości przypadków regułą jest uiszczanie przez klientów miesięcznych opłat abonamentowych, również wtedy, gdy okres przechowywania obejmuje pełną liczbę miesięcy i kilka dni. Należy zatem uznać, iż organ I instancji prawidłowo przyjął jako bazę dokonanych wyliczeń miesięczne opłaty abonamentowe. Nadto organ odwoławczy podniósł, iż nie jest zasadnym, w świetle art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, żądanie przyznania A Sp. z o.o. zwrotu poniesionych kosztów holowania oraz załadunku i rozładunku przedmiotowego pojazdu. Wydatki te poniesione zostały przed przejęciem samochodu przez Skarb Państwa, a zatem obciążają właściciela pojazdu, uprawnionego do odbioru samochodu z parkingu w ciągu sześciu miesięcy od usunięcia z drogi. Poza wskazanym przypadkiem przepis art. 102 § 2 powołanej powyżej ustawy nie przewiduje możliwości zwrotu dozorcy tego typu kosztów. A Sp. z o.o. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Spółka zarzuciła , iż wydane postanowienie narusza przepis art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że podstawą ustalenia wynagrodzenia za dozór może być wyłącznie wysokość opłat za parkowanie samochodów na parkingach strzeżonych na terenie dzielnicy Ł. ustalonych w stawkach miesięcznych. Powtarzając argumenty przedstawione w zażaleniu, strona skarżąca podniosła, iż należne wynagrodzenie za dozór należało obliczyć według stawek dobowych stosowanych na innych parkingach. Spółka wskazała, iż parkingi, od których informacje uzyskał organ podatkowy przyjmują tyle pojazdów ile posiadają miejsc parkingowych. Natomiast skarżący musi zawsze dysponować pewną liczbą wolnych miejsc parkingowych bowiem nie może odmówić przyjęcia samochodu usuniętego z ulicy. Strona skarżąca podniosła również, iż w wielu innych sprawach rozpatrywanych wcześniej w postępowaniu sądowym tutejszy sąd nie stwierdził nieważności postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z powodu rażącego naruszenia prawa poprzez przyznanie wynagrodzenia za dozór według stawki 50 zł. za dobę, czyli na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Ł.. Tym samym także ta stawka powinna być uwzględniana przy ustalaniu wynagrodzenia za dozór. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie obu powyżej wskazanych postanowień. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekał w tożsamych sprawach o sygn. I SA/Łd 558/07 i I SA/Łd 560/07. Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę w pełni podziela zawarte tam stanowisko. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie właściwej, przysługującej dozorcy, w tym wypadku A w Ł., kwoty wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu osobowego, który został usunięty z drogi publicznej w trybie art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, umieszczony na utworzonym dla takich pojazdów parkingu, a następnie wobec nie odebrania przez właściciela przez okres sześciu miesięcy przeszedł z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa. Dozorca domagał się od Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. wynagrodzenia za dozór tego pojazdu za okres od chwili, gdy pojazd przeszedł na własność Skarbu Państwa do momentu odebrania go z parkingu przez upoważnionego pracownika Urzędu Skarbowego. Obecnie strona skarżąca nie kwestionuje już, że podstawą przyznania jej wynagrodzenia za dozorowanie przedmiotowego pojazdu stanowi art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do treści § 3 ust. 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449) do przechowywania na parkingu pojazdów usuniętych z drogi w trybie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, które to pojazdy następnie przeszły na własność Skarbu Państwa, mają zastosowanie przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a więc także art. 102 określający obowiązki dozorcy i jego prawo do zwrotu wydatków związanych z dozorem i wynagrodzenia za dozór. Z treści tego przepisu wynika, że organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Przepis ten nie jest precyzyjny, bowiem nie wynika z niego w jaki sposób należy obliczyć należność dozorcy. Wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru w tej sprawie, to wydatki związane z utrzymaniem i eksploatacją parkingu, skoro samochód był przechowywany na parkingu A. W zasadzie wydatki w tym zakresie nie muszą odpowiadać wydatkom ponoszonym przez inne podmioty prowadzące parkingi. Mogą być wyższe lub niższe. Ustawodawca nie mówi przecież o wydatkach odpowiadających przeciętnym wydatkom związanym z dozorowaniem rzeczy danego rodzaju ale wskazuje na wydatki poniesione przez danego, konkretnego dozorcę. Powoduje to konieczność wskazania przez dozorcę nie tylko samej kwoty odpowiadającej takim wydatkom ale także wskazania w jaki sposób kwota została obliczona i co się na nią składa. Organ musi bowiem mieć możliwość jej weryfikacji, a więc ustalenia, czy są to rzeczywiście wydatki związane z wykonywaniem dozoru, a do tego czy są to wydatki konieczne. Jeszcze większe trudności występują z ustaleniem drugiego składnika należności dozorcy, to jest wynagrodzenia za dozór. Z braku jakichkolwiek wskazówek ustawodawcy należy przyjąć, że w tym zakresie chodzi o wynagrodzenie odpowiadające zwykle wynagrodzeniu pobieranemu przez przechowawcę danego rodzaju rzeczy. Ustalone przez stronę skarżącą i przez organy stawki opłat za parkowanie samochodów osobowych na różnych parkingach na terenie Widzewa, opierają się na kalkulacji obejmującej dwa elementy, to jest zwrot ponoszonych wydatków (koszty prowadzenia parkingu) i zakładany zysk. Oparcie obliczenia należności skarżącego na tych stawkach może więc nie odpowiadać należności określonej w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, choć należy przypuszczać, że może być do niej zbliżone. Nie ma znaczenia, że konkretne, nawet tylko konieczne wydatki związane z wykonywaniem dozoru przez A mogą akurat okazać się wyższe, niż koszty parkowania pojazdów na innym parkingu. Jednostka reprezentująca Skarb Państwa w razie stwierdzenia takiej sytuacji może i powinna umieścić (oddać pod dozór) samochód na innym parkingu. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że ustalenie należnej skarżącemu kwoty z tytułu dozorowania przedmiotowego samochodu wymaga ustalenia poniesionych przez niego wydatków związanych z prowadzeniem parkingu, przy czym mogą to być tylko wydatki konieczne oraz ustalenia wynagrodzenia odpowiadającego przeciętnemu zyskowi podmiotu gospodarczego prowadzącego parking. Organ powinien podjąć próbę ustalenia tych wartości, a strona skarżąca powinna dostarczyć organowi dane do obliczenia należności. Pomocnym w tej kwestii może okazać się przykładowe zestawienie kosztów poniesionych przez stronę z tytułu dozoru pojazdu, przedstawione przez pełnomocnika strony skarżącej na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że kwestia obliczenia należności skarżącego nie została dostatecznie wyjaśniona, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).