I SA/Łd 565/25

Dnia 8 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Potiopa, Protokolant : Asystent sędziego Katarzyna Nadolska-Góra, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi F z siedzibą w Ł. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 lipca 2025 roku nr 0111-KDIB1-2.4010.400.2023.11.MK w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. . I SA/Łd 565/25 UZASADNIENIE Zaskarżoną interpretacją z dnia 16 lipca 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ przedstawił stan sprawy oraz swoją ocenę zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. F. dnia 14 sierpnia 2023 r. (data wpływu do organu) złożyła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, którego treść uzupełniła pismem z dnia 17 stycznia 2023 r. Strona przedstawiła opis zdarzenia przyszłego, zgodnie z którym jest ona fundacją rodzinną utworzoną na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej (Dz. U. poz. 326 ze zm., dalej jako: "u.f.r."). F. została ustanowiona w akcie założycielskim sporządzonym w formie aktu notarialnego. W dniu 23 maja 2023 r. w Sądzie Okręgowym w P. (sądzie rejestrowym) został złożony wniosek o wpis F. do rejestru fundacji rodzinnych. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2023 r. F. została wpisana do wskazanego rejestru i posiada osobowość prawną (art. 4 ust. 1 ustawy o fundacji rodzinnej). Zgodnie ze statutem F., jej fundatorem jest A. M.. Zarząd F. jest jednoosobowy i składa się z Prezesa Zarządu w osobie D. M. (żony Fundatora). W skład Zgromadzenia Beneficjentów wchodzą Fundator i jego żona. Są oni współwłaścicielami, na prawach wspólności małżeńskiej ustawowej, lokalu użytkowego nr [...] położonego w Ł. przy ul. [...]. Lokal ten jest wykorzystywany na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jest on amortyzowany przez A według metody liniowej (stopa amortyzacji 10,00%), przyjęta wartość początkowa 372.452,26 zł, dotychczasowe odpisy amortyzacyjne wnoszą natomiast 347.622,15 zł (stan na dzień 31 lipca 2023 r.). Fundator rozważa wniesienie, za zgodą żony - art. 37 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. jed. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.) – opisanego lokalu do F. tytułem wkładu na podwyższenie funduszu założycielskiego, który obecnie zgodnie ze statutem F. wynosi 100.000 złotych. Po wniesieniu lokalu do F., miałby on dalej być wykorzystywany w działalności gospodarczej i amortyzowany. F. miałaby wykorzystywać go do osiągania przychodów z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, do których zgodnie z art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. jed. Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm. - dalej jako: "ustawa o CIT") nie miałoby zastosowania zwolnienie podmiotowe, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt. 25 wskazanej ustawy. W celu ustalenia przez F. dochodu z ww. źródła do opodatkowania według stawki podstawowej konieczne będzie ustalenie przez F. wartości początkowej wniesionego lokalu, od której następnie będą dokonywane odpisy amortyzacyjne stanowiące koszt uzyskania przychodu. Wnioskodawca wskazał, iż kwestia ustalenia wartości początkowej środka trwałego (wkładu niepieniężnego) po wniesieniu go do fundacji rodzinnej na podwyższenie funduszu założycielskiego nie została określona ani w ustawie o fundacji rodzinnej, ani w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. A zatem istnieje w tym zakresie luka prawna. W związku z powyżej przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego, strona zadała pytanie: czy w przypadku wniesienia przez Fundatora do F. środka trwałego (wkładu niepieniężnego) w postaci nieruchomości lokalowej, która była dotychczas amortyzowana, wartość początkowa tego lokalu dla celów podatkowych powinna zostać ustalona - w drodze analogii legis - na podstawie art. 16g ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT, tj. jako ustalona przez podatnika na dzień wniesienia wkładu wartość tego środka trwałego, nie wyższa jednak od jego wartości rynkowej? Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z występującą luką prawną, wartość początkowa powinna zostać ustalona w oparciu o treść art. 16g ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT, tj. jako ustalona przez podatnika na dzień wniesienia wkładu wartość tego środka trwałego, nie wyższa jednak od jego wartości rynkowej. Uzasadniając swoje stanowisko, strona wskazała, iż podobna luka prawna miała miejsce w ustawie o CIT przed 2011 rokiem. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 1 stycznia 2011 r. ustawa o CIT nie regulowała zagadnienia ustalenia wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wnoszonych jako wkład do spółek osobowych. Naczelny Sąd Administracyjny, zajmując się wówczas tą kwestią, w licznych orzeczeń, stwierdzał, że ujawnioną lukę prawną należy wypełnić w drodze analogii regulacją zawartą w treści art. 16g ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT i uznać, że w przypadku, gdy spółka kapitałowa wniosła wkład niepieniężny (aport) do spółki osobowej za wartość początkową uważa się ustaloną przez podatnika (spółkę osobową) na dzień wniesienia wkładu lub udziału wartość środka, nie wyższą jednak od wartości rynkowej. Strona w tym zakresie przywołała przykładowo m.in. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., II FSK 1726/12; wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2014 r., II FSK 2030/12; wyrok NSA z dnia 28 marca 2014 r., II FSK 998/12 oraz wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2013 r., II FSK 2002/11. W dalszej części swojego stanowiska stwierdziła, że obecnie w prawie podatkowym (ustawie o CIT) mamy do czynienia z podobną luką prawną, jaka występowała do 2011 roku, gdyż ani ustawa o fundacji rodzinnej, ani art. 16g ustawy o CIT nie reguluje kwestii określenia wartości początkowej środka trwałego przy wniesieniu wkładu niepieniężnego do fundacji rodzinnej. Stosownie do regulacji zawartej w art. 6 ust. 1 pkt. 25 ustawy o CIT, fundacja rodzinna korzysta z podmiotowego zwolnienia od podatku. Natomiast zgodnie z treścią art. 6 ust. 8 niniejszej ustawy, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt. 25, nie ma zastosowania do osiąganych przez fundację rodzinną przychodów z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, której przedmiotem jest przedsiębiorstwo, zorganizowana część przedsiębiorstwa lub składniki majątku służące prowadzeniu działalności przez beneficjenta, fundatora lub podmiot powiązany w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT z fundacją rodzinną, beneficjentem lub fundatorem, przy czym wielkość udziałów i praw, o których mowa w art. 11a ust. 2 pkt. 1 wskazanej ustawy, wynosi co najmniej 5%. Zdaniem strony, w konsekwencji, w przypadku sytuacji opisanej w art. 6 ust. 8 ustawy o CIT (tj. objętej zdarzeniem przyszłym, którego dotyczy wniosek o wydanie interpretacji) konieczne jest ustalenie wartości początkowej środka trwałego (lokalu, który zostałby wniesiony do F.) dla celów podatkowych. Od wartości początkowej zależy bowiem wysokość odpisów amortyzacyjnych, które będą stanowić koszt uzyskania przychodu, a to oznacza, że kwota wartości początkowej będzie wpływać na wysokość dochodu z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze do opodatkowania według stawki podstawowej. Fundacja rodzinna wpisana do rejestru fundacji rodzinnych jest osobą prawną podobnie jak spółki kapitałowe czy spółdzielnie. Zgodnie z art. 4a pkt. 21 ustawy o CIT, przez "spółkę" rozumie się m.in. spółki kapitałowe, spółki kapitałowe w organizacji, spółkę komandytowo-akcyjną, spółkę komandytową. Zdaniem Wnioskodawcy, w braku odpowiednich regulacji do fundacji rodzinnej powinien być stosowany przepis odnoszący się do "spółki" w rozumieniu ustawy o CIT, ponieważ fundacja rodzinna tak jak spółki kapitałowe (mieszczące się w pojęciu "spółki") jest osobą prawną, ma niemal w tożsamy sposób ukształtowane organy (zarząd, rada nadzorcza, zgromadzenie beneficjentów), a także posiada fundusz założycielski podobny do kapitału zakładowego spółki. Dodatkowo strona zwróciła uwagę, że wyposażenie majątku fundacji rodzinnej może nastąpić także w postaci darowizny od fundatora, co nie powoduje powstania przychodu po stronie fundacji, a w takiej sytuacji wartość początkową również będzie stanowić wartość rynkowa (art. 16g ust. 1 pkt. 3 ustawy o CIT). Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego wniesionego do spółki albo spółdzielni - ustaloną przez podatnika, z zastrzeżeniem pkt. 4c, na dzień wniesienia wkładu wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej. Strona zwróciła uwagę, że żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie daje podstaw do ustalenia wartości początkowej środka trwałego czy wartości niematerialnej i prawnej jako "wartości historycznej", to jest wartości początkowej, jaką przyjął podatnik (Fundator wnoszący wkład) dla celów amortyzacji tego środka trwałego czy wartości niematerialnej i prawnej, pomniejszonej o dokonane odpisy amortyzacyjne. W ocenie Wnioskodawcy, mając na uwadze wskazane argumenty, należy uznać, że dla określenia wartości początkowej środka trwałego (lokalu) w przedstawionym zdarzeniu przyszłym stosowana powinna być wartość rynkowa. Zastosowanie tej analogii jest dopuszczalne, gdyż będzie korzystne dla podatnika. Brak jest natomiast argumentów do stosowania w drodze analogii przepisów o ustaleniu wartości początkowej jako wartości historycznej. Dyrektor KIS dnia 31 października 2023 r. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdyż przedstawiając zdarzenie przyszłe strona, posłużyła się zwrotami w trybie przypuszczającym, co czyni opis mających wystąpić zdarzeń niepewnym i nieprecyzyjnym. W ocenie organu, wskazywały na to m.in. wykorzystywane we wniosku zwroty: "fundator rozważa wniesienie", "lokal miałby zostać wniesiony do F.", "lokal miałby być dalej wykorzystywany w działalności gospodarczej i amortyzowany", "fundacja miałaby". Analizując przedstawione zdarzenie przyszłe, Dyrektor KIS zauważył, że można przypuszczać, iż celem strony jest w rzeczywistości uzyskanie od organu porady prawnej w zakresie wskazania możliwych obciążeń podatkowych, od których będzie dopiero uzależniać podjęcie decyzji, co do zasadności realizacji opisanych we wniosku działań. Wniosek ma zatem charakter teoretyczny, a opis zdarzenia przyszłego nie przedstawia skonkretyzowanej przyszłej sytuacji faktycznej. Nie wiadomo jakich faktycznych czynności prawnych fundacja dokona w przyszłości. W takiej sytuacji uzyskana interpretacja indywidualna miałaby charakter czysto poglądowy. Na powyższe postanowienie F. wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej na skutek złożonego wniosku. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2024 r. Dyrektor KIS utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: 1. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jed. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. - dalej jako: "o.p.") poprzez bezzasadne przyjęcie, że zachodzą inne przyczyny, z powodu których postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej nie może być wszczęte, podczas gdy brak jest jakiejkolwiek przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidulnej; 2. art. 14b § 3 w zw. z art. 14b § 2 o.p. poprzez bezzasadne uznanie, że złożony przez stronę wniosek nie zawiera wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego, podczas gdy opis zdarzenia przyszłego zawarty we wniosku dokładnie określa zarówno strony, jak i przedmiot planowanej czynności; 3. art. 14b § 1 o.p. poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej w indywidualnej sprawie, pomimo złożenia przez stronę wniosku odpowiadającego wszelkim wymogom formalnym i zawierającego dostatecznie sprecyzowany opis zdarzenia przyszłego, do którego odnosi się zadane we wniosku pytanie - co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, albowiem doprowadziło do bezzasadnej odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z dnia 31 października 2023 r. oraz przekazania sprawy Dyrektorowi KIS do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 217/24 uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia 31 października 2023 r. Organ, nie podzielając stanowiska sądu, złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego a następnie ją cofnął. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 lutego 2025 r. sygn. akt II FSK 1096/24 umorzył postępowanie kasacyjne. Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynął do organu dnia 22 kwietnia 2025 r. Dnia 16 lipca 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. Organ nie podzielił stanowiska strony wyrażonego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Na powyższą interpretację strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa, tj.: 1. art. 16g ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wniesienie do fundacji rodzinnej nieruchomości lokalowej na poczet podwyższenia jej funduszu założycielskiego, nie może zostać uznane za zdarzenia analogiczne jak wniesienie wkładu do spółki, podczas gdy z prawidłowej wykładni wskazanego przepisu prawa materialnego wynika, że wniesienie nieruchomości na poczet funduszu założycielskiego fundacji rodzinnej nie jest nieodpłatnym nabyciem mienia, ponieważ fundacja rodzinna spełnia świadczenia na rzecz beneficjentów, co przesądza o braku przymiotu nieodpłatności, a tym samym należy uznać, że ww. zdarzenie jest objęte hipotezą art. 16g ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT, tj. jego skutki należy oceniać tak jak w przypadku wniesienia wkładu do spółki; 2. art. 16g ust. 1 pkt. 3 ustawy o CIT poprzez błędną ocenę co do zastosowania polegającą na przyjęciu, że wskazany przepis znajdzie zastosowanie w odniesieniu do ustalenia wartości początkowej nieruchomości wniesionych do fundacji rodzinnej, podczas gdy czynność wniesienia nieruchomości na poczet podwyższenia funduszu założycielskiego fundacji nie może stanowić nabycia mienia w inny nieodpłatny sposób, a tym samym wartość początkową nieruchomości wniesionych na poczet funduszu założycielskiego fundacji rodzinnej należy określić stosując przepis art. 16g ust. 1 pkt. 4 niniejszej ustawy, który to przepis powinien znaleźć zastosowanie w sprawie; 3. art. 16 ust. 1 pkt. 63 lit. a) ustawy o CIT poprzez błędną ocenę co do jego zastosowania polegającą na uznaniu, że przepis ten znajdzie zastosowanie w odniesieniu do możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej nieruchomości wniesionej na poczet funduszu założycielskiego fundacji rodzinnej, podczas gdy nie może on znaleźć zastosowania z uwagi na to, że wniesienie mienia na poczet funduszu założycielskiego nie stanowi nieodpłatnego nabycia, jak również dochód z tego tytułu nie jest zwolniony od podatku dochodowego. Z uwagi na zakres i charakter wskazanych naruszeń, F. wniosła o uchylenie zaskarżonej Interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 16 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. Rozstrzygnięcie podjęte przez organ jest właściwe i nie uchybia w tym względzie przepisom prawa wskazanym w skardze, będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Rozpoczynając rozważania prawne w zawisłej przed sądem sprawie, należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a."), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu, sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57 (a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer.). Innymi słowy, sąd może tylko kontrolować, czy wskazane w skardze przepisy zostały naruszone przez organ interpretacyjny i to w sposób określony w skardze. Nie może więc podjąć się z własnej inicjatywy niejako poszukiwania naruszeń prawa, które nie zostały wskazane w skardze (zob. wyroki NSA z: 20 czerwca 2018 r., II FSK 1581/16 i 5 grudnia 2018 r., II FSK 3424/16). Nie może, przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawach skarg na indywidualne interpretacje, uwzględnić naruszeń prawa innych niż wskazane w skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże. Ponadto, specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretujący dokonuje interpretacji tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę lub opisu zdarzenia przyszłego oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 o.p.) Z istoty postępowania interpretacyjnego wynika więc związanie organu, a następnie sądu zakresem przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, a dodatkowo ramy prawne kontroli sądowej interpretacji indywidualnej wyznacza powoływany już art. 57a p.p.s.a. Powyższe uwagi mają istotne znaczenie przy rozpoznawaniu skargi w niniejszej sprawie. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej, sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest to, w jaki sposób określić wartość początkową środka trwałego wniesionego przez Fundatora do F. w postaci nieruchomości lokalowej, która była dotychczas amortyzowana. Kluczowe jest zatem to, w jaki sposób interpretować regulację zawartą w art. 16g ust. 1 pkt. 3 ustawy o CIT, tj. co należy rozumieć przez nabycie w inny nieodpłatny sposób, a tym samym czy w sprawie znajdzie zastosowanie przywołany przepis, czy też art. 16g ust. 1 pkt. 4 niniejszej ustawy, regulujący sposób ustalenia wartości początkowej środków trwałych wniesionych jako wkład do spółki. Sporne jest także to czy zastosowanie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt. 63 lit. a) tiret drugie ustawy o CIT, które to ograniczenie odnosi się do amortyzacji środków trwałych nabytych nieodpłatnie. Zdaniem strony wartość początkowa tego lokalu, środka trwałego, dla celów podatkowych powinna zostać ustalona - w drodze analogii legis - na podstawie art. 16g ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT, tj. jako ustalona przez podatnika na dzień wniesienia wkładu wartość tego środka trwałego, nie wyższa jednak od jego wartości rynkowej. Fundacje rodzinne podlegają, co do zasady, zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt. 25 ustawy o CIT. Zwolnienie to nie ma jednak charakteru bezwzględnego i nie znajduje zastosowania m.in. do osiąganych przez fundację rodzinną przychodów z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, której przedmiotem jest przedsiębiorstwo, zorganizowana część przedsiębiorstwa lub składniki majątku służące prowadzeniu działalności przez beneficjenta, fundatora lub podmiot powiązany w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt. 4 z fundacją rodzinną, beneficjentem lub fundatorem, przy czym wielkość udziałów i praw, o których mowa w art. 11a ust. 2 pkt. 1, wynosi co najmniej 5%. (art. 6 ust. 8 ustawy o CIT). W rozpatrywanej sprawie, strona powołuje się na zaistnienie sytuacji opisanej w art. 6 ust. 8 ustawy o CIT, gdyż wniesiona na powiększanie funduszu założycielskiego nieruchomość lokalowa będzie wynajmowana przez fundację rodzinną na rzecz podmiotów powiązanych z tą fundacją na cele działalności gospodarczej. W tych okolicznościach Wnioskodawca uważa, że skoro zobowiązany będzie do opodatkowania przychodu z najmu nieruchomości, to w odniesieniu do tego przychodu przysługiwać mu będzie prawo do amortyzacji nieruchomości. W zakresie sposobu ustalenia wartości początkowej środka trwałego Wnioskodawca uznaje za zasadne (w drodze analogii) zastosowanie art. 16g ust. 1 pkt. 4 cytowanej ustawy. Sąd, w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, podziela pogląd organu wyrażony w zaskarżonej interpretacji, iż powyższy przepis literalnie odwołuje się konkretnie i jednoznacznie do przypadku nabycia środka trwałego w postaci wkładu niepieniężnego wniesionego do spółki albo spółdzielni. Fundacja rodzinna nie została wymieniona w tym przepisie i oczywiście nie jest ona ani spółką ani spółdzielnią. Gdyby przyjąć odmiennie, tak jak chce tego strona, zbędna byłaby wprowadzona przez ustawodawcę regulacja, w art. 4a pkt. 36 ustawy o CIT, w której zawarto odrębną definicję fundacji rodzinnej. Zatem, jak słusznie zauważył i wywiódł organ, brak jest podstaw do rozszerzającej wykładni regulacji zawartej w treści art. 16g ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT. Gdyby ustawodawca, mający przymiot racjonalnego, chciał zrównania fundacji rodzinnej ze spółką lub spółdzielnią, to by to zrobił. Nie wprowadzałby regulacji prawnych, które osobno traktowałyby te podmioty. Mając powyższe na uwadze, sąd doszedł do przekonania, iż organ interpretacyjny w pełni zasadnie uznał, że w granicach opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego, zastosowanie znajdzie art. 16g ust. 1 pkt. 3 ustawy o CIT. Zgodnie z jego regulacją za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości. Organ słusznie zauważył, że wniesienie przez Fundatora opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej lokalu, na podwyższenie funduszu założycielskiego jest w istocie formą nieodpłatnego nabycia mienia przez fundację rodzinną. Fundacja rodzinna działa, w opisanym zdarzeniu przyszłym, jako odrębny podmiot praw i obowiązków, który zgodnie z art. 2 ust. 1 u.f.r. jest osobą prawną utworzoną w celu gromadzenia mienia, zarządzania nim w interesie beneficjentów oraz spełniania świadczeń na rzecz beneficjentów. Podkreślenia wymaga, iż fundacja rodzinna z tytułu otrzymania mienia na powiększenie funduszu założycielskiego nie dokonuje żadnych ekwiwalentnych świadczeń na rzecz Fundatora w zamian za wniesioną nieruchomość, w szczególności nie wydaje żadnych praw udziałowych, nie dokonuje płatności, nie wydaje innego swojego mienia, itp. Natomiast, jak słusznie zauważył organ, potencjalną (i niepewną) możliwość otrzymywania ewentualnych późniejszych świadczeń przez Fundatora (jako beneficjenta) należy traktować jako odrębną i niezależną czynność wykonywaną zgodnie ze statutem, która nie powinna być postrzegana jako wynagrodzenie za wnoszone wcześniej do fundacji mienie. Skoro zatem wartość początkową nieruchomości lokalowej otrzymanej od Fundatora należy ustalić w oparciu o treść art. 16g ust. 1 pkt. 3 ustawy o CIT, tj. przyjmując wartość rynkową z dnia jej nabycia, chyba że umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości, to stanowisko strony, że w opisanym zdarzeniu przyszłym zastosowanie może mieć tylko art. 16g ust. 1 pkt. 4 ustawy o CIT nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podzielił również stanowisko organu, iż w kwestii możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości wniesionych na powiększenie funduszu założycielskiego fundacji rodzinnej, wynajmowanych/wydzierżawianych następnie przez tą fundację także na rzecz podmiotów powiązanych z fundacją rodzinną (art. 6 ust. 8 ustawy o CIT) zastosowanie znajdzie przepis art. 16 ust. 1 pkt. 63 lit. a) tiret drugi cytowanej ustawy. Zgodnie z regulacją prawną w nim zawartą, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych nieodpłatnie, jeżeli: - nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw, lub - dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub - nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów zaniechano poboru podatku. Fundacje rodzinne, jak słusznie wskazał organ, co do zasady podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt. 25 ustawy o CIT. Ustawodawca przewidział wyjątki od tej reguły w przepisach art. 6 ust. 6-9 przywołanej ustawy. Jednakże nie obejmują one zdarzeń polegających na wnoszeniu mienia do fundacji rodzinnej. Zatem z tytułu wniesienia innego mienia np. w postaci nieruchomości na fundusz założycielski fundacji rodzinnej, fundacja ta będzie korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 6 ust. 1 pkt. 25 ustawy o CIT. Z podniesionej powyżej argumentacji wynika, iż zarzut strony naruszenia przez organ art. 16 ust. 1 pkt. 63 lit. a) ustawy o CIT jest chybiony i pozbawiony podstaw prawnych. Zdaniem sądu, w okolicznościach przedstawionych we wniosku, nieodpłatne nabycie nieruchomości przez fundację rodzinną oraz fakt, że z tego tytułu będzie ona korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego (zwolnienia podmiotowego) nie uprawnia do zaliczania do koszów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od takiej nieruchomości. Do takiej sytuacji odnosi się przywołany art. 16 ust. 1 pkt. 63 lit. a) ustawy o CIT. Organ, w zaskarżonej interpretacji, dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego a stanowisko przyjęte w interpretacji indywidualnej z dnia 16 lipca 2025 r. jest w pełni uzasadnione. Dokonując analizy rozpatrywanej sprawy, sąd doszedł do przekonania, iż strona nie przedstawia argumentów, które mogłyby mieć wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie i stanowiłyby podstawę do jego uchylenia. Mając powyższe na uwadze, sąd, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił ją. ds