I SA/Łd 569/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie: (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" spółki akcyjnej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia decyzji organu I instancji wydanej w sprawie ustalenia w podatku od towarów i usług wysokości dodatkowego zobowiązania za poszczególne miesiące 2003 roku p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.600 (pięć tysięcy sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 569/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia[...] r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. ustalił Spółce Akcyjnej "A" z siedzibą w Ł. dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług w poszczególnych miesiącach 2003 r.: za styczeń w kwocie 4.711,- zł, za luty – 47.408, - zł, za marzec – 24.222,- zł, za kwiecień – 24.139,- zł, za maj – 15.480,- zł, za czerwiec – 17.778,- zł, za lipiec – 205,- zł, za sierpień – 186,- zł i za wrzesień w kwocie 181,- zł. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...], w oparciu o przepis art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Na tą ostatnią decyzję pełnomocnik "A" SA złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: - art. 233 § 2 w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej, a także naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, przez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej i wskazanie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, które należy przeanalizować przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w sytuacji gdy w sprawie należało uchylić decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej, jako wydaną z naruszeniem przepisów o właściwości; - art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej przez niewłaściwe zastosowanie. Wyłącznie ten przepis, jak wskazał pełnomocnik skarżącej Spółki, miał zastosowanie w sprawie, ponieważ w I instancji decyzję wydał organ niewłaściwy. Strona skarżąca wskazała w uzasadnieniu skargi, że bezspornym jest to, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego nie był organem właściwym w sprawie określenia zobowiązań podatkowych Spółki. Zatem Dyrektor Izby Skarbowej nie powinien analizować ani uzasadnienia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, ani materiału dowodowego zebranego w sprawie, lecz powinien ograniczyć się wyłącznie do uchylenia decyzji na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej i przekazania sprawy właściwemu organowi pierwszej instancji. W dniu [..] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej uwzględnił powyższą skargę i uchylił swoją decyzję z dnia [...]r., jak również decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., i przekazał sprawę do rozpatrzenia właściwemu organowi podatkowemu pierwszej instancji, tj. Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Z treści art. 54 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) wynika, że na skutek wniesienia skargi uruchomione zostaje postępowanie przed sądem administracyjnym. Z tą chwilą między skarżącym a organem, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone zaczyna się spór o legalność zaskarżonego aktu. Spór ten powinien zakończyć się orzeczeniem sądu administracyjnego i od chwili wniesienia skargi sąd jest "gospodarzem" postępowania. Jednakże ustawodawca przewidział wyjątkową możliwość weryfikacji przez organ administracji własnego działania lub braku działania już po wniesieniu skargi do sądu. Stosownie do treści art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Podstawowym warunkiem zastosowania tego przepisu jest wydanie przez organ administracji takiego rozstrzygnięcia, które w całości będzie zgodne z żądaniem strony skarżącej. Ważne jest bowiem, aby korzystanie z tej wyjątkowej możliwości przez organ nie naruszało praw strony skarżącej. Należy podkreślić, że organ administracji dokonujący autokontroli zaskarżonej decyzji działa niejako w zastępstwie sądu administracyjnego. Skoro zaś sąd rozpatrujący skargę, stosownie do art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to należy uznać, że także organ administracji jest uprawniony do skontrolowania własnej decyzji w takim samym zakresie. Oznacza to, że nie jest związany granicami skargi, a w związku z tym wniesienie skargi na akt administracyjny powoduje, że istnieje możliwość kontroli legalności całego tego aktu, niezależnie od zakresu w jakim został zaskarżony. Należy mieć jedynie na uwadze, iż w wyniku tej kontroli nie można wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi się naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności – art. 134 § 2. Art. 54 § 3 w/w ustawy nie określa prawnych form, w jakich ma nastąpić przewidziane w tym przepisie "uwzględnienie skargi w całości". Rozstrzygnięcie organu administracyjnego nie może ograniczyć się jedynie do stwierdzenia, że organ ten "uwzględnia skargę". Decyzja wydana na podstawie tego przepisu powinna rozstrzygać o losach zaskarżonej decyzji i ewentualnie decyzji organu pierwszej instancji. Wobec powyższego należy uznać, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., wydając decyzję z dnia [...] r., nie naruszył przepisu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięciem, uchylającym obie decyzje organów podatkowych i tylko przekazującym sprawę do załatwienia organowi pierwszej instancji, uwzględniono w całości żądanie strony skarżącej; nie naruszono także jej praw. Z tych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzono postępowanie sądowe, a na podstawie art. 201 § 1 tej ustawy zasądzono na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. D.T.