I SA/Łd 569/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowych środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podjęcie działalności gospodarczej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu J. Z. kwotę 240,- (dwieście czterdzieści) złotych plus należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] odmawiającą przyznania R.S. jednorazowych środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podjęcie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił przyznania jednorazowych środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podjęcie działalności gospodarczej. W obszernym uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Starosta P. przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy stwierdzając min. "iż R. S. nie posiada udokumentowanych kwalifikacji i uprawnień do prowadzenia działalności prawniczej i windykacyjnej, zaś działalność wspomagająca działalność biurową nie będzie opłacalna ekonomicznie i kierując się racjonalnością w wydatkowaniu środków publicznych, odmówił przyznania środków PFRON na podjęcie wnioskowanej działalności gospodarczej". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, w decyzji z dnia [...] , przytaczając treść art. 12 a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011, Nr. 127 poz.721 ze zm.) oraz § 2, § 3, § 4 ust.1 i ust.5 § 5 ust.1 i ust.2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 października 2007r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej (Dz. U Nr 194 poz. 1403 ze zm.) wskazało m.in., że w dniu 9 maja 2013 r. R. S. złożył wniosek o przyznanie osobie niepełnosprawnej środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podjęcie działalności gospodarczej w kwocie 30.000,00zł przedstawiając szczegółowo rodzaj i cenę zakupów. Wnioskodawca zamierzał prowadzić działalność prawniczą polegającą na: przygotowywaniu wszelkich pism administracyjnych i procesowych, udzielanie porad prawnych i reprezentowanie stron przed sądem lub innym ciałem orzekającym (ww. usługi strona wykonuje nieodpłatnie od 2006r. w ramach stowarzyszenia i istnieje na nie duże zapotrzebowanie z uwagi na konkurencyjne ceny i rzetelność). Ponadto wnioskodawca zamierzał prowadzić działalność biurową (PKD 82.19.Z) polegającą na: komputerowym redagowaniu tekstów, przepisywanie tekstów, światłokopiiowanie, laminowanie i bindowanie oraz usługi faksowe. W ocenie R. S. czynności polegające na komputerowym redagowaniu tekstów, przepisywanie tekstów nie są powszechne zaś pozostałe czynności z uwagi na jakość i cenę usługi będą konkurencyjne na rynku usług. Organ I instancji w dniu 22 maja 2013r. powiadomił stronę o konieczności zgłoszenia się na posiedzenie Komisji wyznaczonym na dzień 28 maja 2013r. oraz złożenia niezbędnych dokumentów do rozpatrzenia Jego wniosku. Przed tym terminem strona przedłożyła żądane dokumenty modyfikując złożony wniosek. W dniu 28 maja 2013r. odbyło się posiedzenie ww. Komisji ds. opiniowania ww. wniosków wraz z udziałem zainteresowanego, który przedłożył dokumenty Ogólnopolskiego Stowarzyszenia A. oraz odpis KRS Stowarzyszenia z dnia 21 marca 2013r. W dniu 04 czerwca 2013r. wnioskodawca złożył pismo wraz z szeregiem dokumentów min. decyzję w sprawie nadania NIP, zaświadczenie o nadaniu numeru REGON oraz zaświadczenia UM i G w T. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, dwa zaświadczenia z UG w C. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz zaświadczenie o zmianie we wpisie do ewidencji działalności z UG w C., zaświadczenie o nadaniu numeru REGON dla Ogólnopolskiego Stowarzyszenia A. oraz postanowienia Sądu Rejonowego dot. wpisania oraz zmiany w Krajowym Rejestrze Sądowym dot. działalności ww. Stowarzyszenia. W ocenie wnioskodawcy przedłożone dokumenty w szczególności dot. nadania nr REGON, NIP oraz wpisie do ewidencji dzielności gospodarczej miały potwierdzać, że strona może podjąć się działalności usługowej określonej we wniosku z dnia 09 maja 2013r. Z dokumentów złożonych do akt wynika, iż strona jest zarejestrowana w PUP w P. od dnia 19.04.2012r. jako osoba poszukująca pracy z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności (niepełnosprawność ma charakter trwały). Pan R. S. ma wykształcenie średnie ogólnobudowalne, ponadto wnioskodawca studiował na Wydziale Prawa i Administracji UŁ ma zaliczone 5 semestrów. Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w latach 1984-2005r., której przedmiotem był handel detaliczny i hurtowy artykułami spożywczo - przemysłowymi -działalność była prowadzona w oparciu o wpis do ewidencji działalności gospodarczej z siedzibą Firmy w C. obejmująca zbiegiem B., B., C. i Ż. (została zlikwidowana przyczyn zdrowotnych i ekonomicznych). W dniu 09.08.2006r. decyzją Wójta Gminy C. wykreślono z dniem 01.03.2006r. z ewidencji działalności gospodarczej w związku z orzeczeniem sądu o pozbawieniu wnioskodawcy prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek na okres 3 lat. Z akt sprawy wynika, iż od dnia 10 .01.2006r. R. S. pełni funkcję Prezesa Ogólnopolskiego Stowarzyszenia A., do dnia ww. podmiot wpisany był do rejestru przedsiębiorców i rejestru stowarzyszeń w KRS. Od dnia 20.10.2010 r. stowarzyszenie jest wpisane do rejestru stowarzyszeń. W trakcie postępowania wyjaśniającego strona przedstawiła swoją koncepcję prowadzania działalności w szczególności udzielanie pomocy prawnej mieszkańcom powiatu, uznając, iż prowadząc przez 20 lat działalność gospodarczą na własny rachunek nabył praktyczną znajomość przepisów prawnych a ponadto przez wiele lat prowadził spór sądowy w sądzie gospodarczym. Ponadto zdaniem wnioskodawcy prowadzenie przez wiele lat stowarzyszenia i udzielanie porad, pisanie pism przygotowawczych uprawnia go o ubieganie się o ww. środki pieniężne. Ponadto jak wynika z akt sprawy R. S. oświadczył, iż zamierza reprezentować klientów w sądzie lub przed organem administracji publicznej na podstawie stałego stosunku zlecenia oraz będzie świadczył usługi windykacyjne w ten sposób, iż przygotowane przez niego pismo podpisuje wierzyciel. Udział w rozprawach sądowych będzie zdaniem strony możliwy o ile pozwoli na to sąd, w dalszym etapie prowadzonej działalności wnioskodawca zamierza poszerzyć ją o zawieranie umów zlecenia i zlecanie innym prawnikom oraz otworzenie filii w każdej z gmin powiatu pabianickiego. Jeżeli chodzi o działalność biurową to usługi kserokopiowania wykonywane byłby na urządzeniu wielofunkcyjnym zakupionym ze środków PFRON, zaś urządzenie do laminowania i bindowania zakupione zostały by ze środków własnych strony. Organ I instancji wyjaśnił, iż zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Powiatu P. z dnia 28.03.2013r. w sprawie określenia zadań i wysokości środków na ich realizację w 21013r otrzymanych z PFRON na zadania w zakresie przyznawania osobom niepełnosprawnym środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej przyznano kwotę 94.000zł. Organ odwoławczy wskazał, że szczegółowe zasady przyznawania środków bezrobotnym osobom niepełnosprawnym określa wskazane powyżej rozporządzenie MPiPS z dnia 17 października 2007r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej (Dz. U Nr 194 poz. 1403 ze zm. ), które w przepisie § 4 pkt 5 szczegółowo wskazuje jakie okoliczności musi rozważyć musi starosta rozpatrując wniosek o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej. W ocenie Kolegium Starosta P. wnikliwie rozpatrzył całą sprawę i w sposób szczegółowy wykazał, iż wnioskodawca nie posiada stosownych uprawnień do prowadzenia działalności prawniczej i windykacyjnej. Organ I instancji prawidłowo przyjął, iż świadczenie usług prawniczych w zakresie proponowanym przez R. S. - może być wykonywane przez racicę prawnego lub adwokata tzn. przez osoby posiadające wykształcenie wyższe prawnicze i które odbyły aplikację radcowską lub adwokacką i zostały wpisane na właściwą listę prowadzoną przez samorząd radcowski czy adwokacki. Organ I instancji przyznał, iż wprawdzie istnieje instytucja doradcy prawnego (są to osoby świadczące usługi prawnicze), ale nie należące do samorządu adwokackiego czy radcowskiego i mogą tylko w wąskim zakresie udzielać porad prawnych i przygotowywać projekty pism czy być pełnomocnikiem w sprawach administracyjnych nie mogą natomiast występować w sprawach, w których wymagany jest przymus adwokacki czy radcowski tj. np. przed Sądem Najwyższym, w sprawach pracowniczych, rodzinnych, karnych czy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto powołano orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, który w sprawie sygn. akt SK 22/02 z dnia 26 listopada 2003r. uznał, iż obowiązujące w naszym kraju przepisy prawne pozwalają osobom z wyższym wykształceniem prawniczym prowadzić działalność gospodarczą na własny rachunek. Tymczasem R. S. posiada jedynie wykształcenie średnie i posiada zaliczone 5 semestrów studiów prawniczych a zatem nie legitymuje się uprawnieniami do bycia doradcą prawnym. Także słusznie zauważył organ I instancji, iż wnioskodawca nie może prowadzić usług windykacyjnych, gdyż jest to zastrzeżone dla komornika. Fakt prowadzenia przez zainteresowanego od 7 lat stowarzyszenia, które udziela pomocy obywatelom (bez przedstawienia na te okoliczność żadnych dowodów) oraz fakt, że przez 20 lat prowadził działalność gospodarczą na własny rachunek - w ocenie Starosty P. nie jest wystarczającym warunkiem do przyjęcia, iż posiada on kwalifikacje do prowadzenia wnioskowanej działalności. Ponadto zdaniem organu I instancji dodatkowe usługi biurowe przedstawione we wniosku oraz ich kalkulacje wskazują iż ten profil działalności może być nieekonomiczny dla wnioskodawcy w szczególności uwzględniając sprzęt na jakim miałyby być one wykonywane, tym samym przewidywane efekty ekonomiczne przedsięwzięcia mogą być zbyt małe, tym bardziej jak podkreślił Starosta P. w pobliżu miejsca świadczenia usług przez R. S. jest co najmniej kilka punktów, które świadczą takie same usługi tym samym nie istnieje popyt na runku lokalnym na tego rodzaju usługi. Organ I instancji przyznał także, iż w P. tj,. na planowanym przez stronę terenie działania istnieje kilkanaście profesjonalnych kancelarii prawniczych prowadzonych przez radców prawnych i adwokatów a osoby znajdujące się w trudnej sytuacji finansowej mogą ubiegać się pomoc profesjonalnego pomocnika ustanawianego z urzędu. SKO w Ł. oceniając decyzję Starosty P., stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo przyjął, że R. S. nie posiada udokumentowanych kwalifikacji i uprawnień do prowadzenia działalności prawniczej i windykacyjnej oraz zamierzona działalność biurowa nie będzie opłacalna ekonomicznie mając na uwadze racjonalność w wydawaniu środków publicznych odmówił przyznania środków PFRON na zamierzona działalność gospodarczą. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, domagając się uchylenia zakwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, że: - organy obydwu instancji uznały, iż nie posiadam stosownych uprawnień do prowadzenia działalności windykacyjnej, dlatego, iż usługi te w ocenie organu są zastrzeżone dla komornika; - nie zostały przedstawione dowody, iż prowadzone przeze mnie Stowarzyszenie udziela pomocy prawnej obywatelom; - organ uznał, iż zamierzona biurowa nie będzie opłacalna ekonomicznie. Skarżący odniósł się do przedstawionych przez siebie argumentów, przyznając, iż nie posiada pełnego wykształcenia prawniczego, natomiast posiada wieloletnią praktykę prawniczą co w jego ocenie wystarcza do podjęcia działalności gospodarczej wg przedstawionego PKD w ograniczonym zakresie w ramach tzw. doradztwa prawniczego. Ponadto R. S. stwierdził, iż nikt nie żądał od niego dowodów na efektywną działalność Stowarzyszenia a stwierdzenie przez organ, iż działalność biurowa nie będzie opłacalna ekonomicznie świadczy o jego dyskryminacji oraz chroni konkurencję. Ponadto twierdzenie, iż działalność windykacyjna jest zastrzeżona dla komornika jest błędne, gdyż na terenie kraju jest wiele firm, które zajmują się windykacją i nie są to komornicy. W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik R.S. poparł skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one pokryte w żadnej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z jej uzasadnienia wynika, że pomimo braku wskazania zarzutów kierowanych przeciwko decyzji w postaci określenia naruszenia prawa , do czego nawiązuje art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "ppsa") wywieść z niej można , że traktują one tak o naruszeniu prawa formalnego jak i prawa materialnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa przyznania skarżącemu jako osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług prawnych, biurowych oraz windykacji należności . Wobec tego, że kierunek postępowania dowodowego wyznacza hipoteza normy prawa materialnego, w pierwszym rządzie wskazać należy na treść zastosowanych przez organy przepisów materialnych ażeby moc ocenić czy i w jakim zakresie doszło do zrealizowania tego celu w ramach toczonego postępowania, efektem czego jest podjęte rozstrzygnięcie. Wskazać przede wszystkim należy, że wnioskowane przez skarżącego uprawnienie wynika z art. 12a ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.), który stanowi, że osoba niepełnosprawna, o której mowa w art. 11 ust. 1, może otrzymać ze środków Funduszu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej w wysokości określonej w umowie zawartej ze starostą, nie więcej jednak niż do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli nie otrzymała środków publicznych na ten cel. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "może" oznacza, że przyznanie osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej należy do sfery tzw. uznania administracyjnego, a przy rozpatrywaniu wniosku niepełnosprawnego w tym przedmiocie organ winien wziąć pod uwagę nie tylko potrzeby wnioskodawcy, ale także innych niepełnosprawnych ubiegających się o tego rodzaju wsparcie i możliwości finansowe Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Zauważyć także należy, że w świetle § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 października 2007 r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej (Dz.U. Nr 194, poz. 1403 ze zm.) starosta rozpatrując wniosek, bierze pod uwagę: 1) przewidywane efekty ekonomiczne przedsięwzięcia, na które mają być przeznaczone środki; 2) popyt i podaż lokalnego rynku na planowaną działalność; 3) kalkulację wydatków na uruchomienie działalności w ramach wnioskowanych środków; 4) uprawnienia i kwalifikacje wnioskodawcy; 5) wysokość środków własnych wnioskodawcy; 6) wysokość posiadanych środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na ten cel w danym roku. Z akt sprawy wynika ,że u podstaw odmowy przyznania środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej legły następujące powody – brak kwalifikacji do świadczenia pomocy prawnej w zakresie wskazanym przez wnioskodawcę i windykacyjnej, oraz nieekonomiczny charakter działalności biurowej . Nie ma sporu co do prawidłowego wskazania przez organy na regulacje prawa materialnego opisane wyżej, odmiennie oceniane przez strony , a uchybienia dotyczą przepisów prawa formalnego, na skutek braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez nie żądanie ( wyraźne , dorozumiane) przed wydaniem decyzji przedstawienia dowodów na okoliczność efektywnej działalności Stowarzyszenia, polegającej na udzielaniu pomocy prawnej . Odnosząc się do planowanej działalności prawniczej słusznie zauważono , że strona nie dysponuje wystarczającymi kwalifikacjami . Sąd podziela pogląd , że ukończone 5 semestrów studiów prawniczych oraz powołanie się na toczony samodzielnie przez 14 lat proces przed sądem w latach 90 , przy istnieniu dużej podaży kancelarii radcowskich oraz adwokackich na terenie P. , są niewystarczającymi argumentami dla uznania stanowiska strony za uprawnione, czyniące zasadnym udzielenie pomocy finansowej. Zdaniem sądu nie jest także przekonywujące powołanie się na wykonywania tego rodzaju usług w ramach Stowarzyszenia A. , którego strona jest Prezesem. Z wyjaśnione skarżącego zawartych w protokole z posiedzenia Komisji ds. opiniowania wniosków z 28 maja 2013 r. nie wynika, że to zainteresowany osobiście wypełnia sferę działalności udzielania porad prawnych w ramach tego podmiotu . Wskazuje na to sformułowanie – udzielamy porady i piszemy pisma przygotowawcze (...) klient sam się podpisuje. Stwierdzenia te nie są poparte żadnymi dowodami podobnie jak wywodzenie , że istnieje zapotrzebowanie społeczne na tego rodzaju usługi wobec konkurencyjnej ceny oraz rzetelności. Powiązany z tym zarzut nie przedstawienia dowodów wobec braku żądania ich przez organ, jest bezzasadny. Z regulacji art. 7, 9 i 10 Kpa wynika ,że organy podejmują wszelkie czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego , informują strony o tych zdarzeniach , które mają wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków a także zapewniają czynny udział w postępowaniu przejawem czego jest także wskazanie na możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Z akt sprawy wynika , że nie doszło do uchybienia tym zasadom. Strona była poinformowana o przysługujących jej prawach pismem z dnia 28 maja 2013 r. a także pouczeniem dokonanym na posiedzeniu Komisji ds. opiniowania wniosków o przyznanie środków z tej samej daty ( vide : in fine protokołu). Skorzystała z tych praw wyrazem czego jest pismo z 4.06.2013 r. w którym wskazuje , że (...) składa uzupełniająco kopie dokumentów , na poparcie mego wniosku (...). Podnieś w tym miejscy należy , że na organach nie ciąży nieograniczony obowiązek gromadzenia dowodów . Strona nie może czuć się zwolniona z obowiązku współdziałania w tym zakresie , tym bardziej kiedy z określonych faktów odnosi korzystne skutki prawne , faktów nieznanych przecież organom. Stąd też zarzut skargi oparty na nie poinformowaniu skarżącego o potrzebie przedstawienia dowodów zaświadczających o udzielaniu porad prawnych przez Stowarzyszenie, jest nieuprawniony. Podsumowując tą część rozważań nie sposób uznać , że organ odmawiając przyznania pomocy , kierując się dyrektywami wyboru podjętego rozstrzygnięcia wynikającymi z cytowanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej - § 4 ust. 1 pkt 4 uprawnienia i kwalifikacje - bezzasadnie ocenił , że skarżący nie legitymuje się takimi przymiotami i stanowisko to wadliwie uzasadnił brakiem elementarnego prawniczego wykształcenia, oraz doświadczenia powołując się na znaczną podaż kancelarii prawniczych na terenie P. oraz możliwość korzystania z form nieodpłatnej pomocy prawnej w ramach obowiązujących regulacji prawnych. Natomiast jeśli chodzi o rzetelności już działających podmiotów w tej sferze usług prawniczych , strona nie przytoczyła żadnych dowodów na tą okoliczność, jako argumentów przemawiających za słusznością sformułowanej oceny. Trafnie organy powołały się także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 listopada 2003 r. w sprawie sygn. akt SK 22/02 mówiący o konieczności posiadania wymaganego wykształcenia prawniczego jako kryterium podejmowania działalności w zakresie usług prawniczych poza obszarem tych , które świadczone są przez radców prawnych i adwokatów. Podobnie zdaniem sądu nie można zakwestionować stanowiska organu co do nieekonomiczności planowanego przedsięwzięcia w przedmiocie opisanych we wniosku usług biurowych – kserowania, bindowania , laminowania i faksowania. Organ odwoławczy opisał swe stanowisko na stronie 7 uzasadnienia , akceptując wydanym rozstrzygnięciem także pogląd dotyczący tej kwestii wyrażony w uzasadnieniu decyzji Starosty P.. Sąd nie dopatrzył się ażeby ocena tej sfery planowanej działalności była niewłaściwa. Kierowano się doświadczeniem a także wiedzą – wskazano na podaż punktów dostarczających tego rodzaju usługi w pobliżu miejsca wskazanego przez stronę, jako przyszłe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Nie należy zapominać również i o tym , że w dobie cyfryzacji proponowane usługi są już mało wykorzystywane i wręcz niekonkurencyjne , zastąpione bardziej nowoczesnymi np. zamiast faksować wystarczy wysłać wiadomość za pośrednictwem poczty internetowej. Jeśli chodzi o fragment planowanej aktywności gospodarczej , opisanej jako działalność windykacyjna , to zgodzić się trzeba ze stroną , że co do zasady nie istnieje przymus legitymowania się żadnym statusem wykształcenia. Rację ma skarżący , że także i on mógłby czynności te wykonywać. Z pewnością przygotowanie teoretyczne oraz doświadczenie są elementami pozwalającymi na uznanie , że działalność ta będzie skuteczniejsza, to jednak nie dyskredytują jej w ogólności. Wobec tego ,że strona zabiegała o pomoc na podjęcie planowanej działalności , w ramach której windykacja byłaby tylko jej elementem, w ocenie sądu wadliwość oceny organu dotyczącej tej okoliczności nie ma wpływu na wynik sprawy. Nie sposób tracić także z pola widzenia wielkości środków jakimi dysponował organ w ramach przyznanych z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych . Jak wynika z załączonej do akt administracyjnych Uchwały nr [...] zamykała się ona kwotą 94.000,- zł w skali roku. Podejmując decyzję organ słusznie odwołał się do wysokości posiadanych środków , oceniając , iż ich rozmiar nakazuje szczególnie wnikliwie zajmować się ich podziałem, a uznanie znajdować w pierwszej kolejności powinny te programy , które spełniają kryteria wyznaczone przez prawodawcę , i które w ramach uznania administracyjnego , którym dysponuje zajmujący się ich podziałem, ocenia jako zasługujące na uwzględnienie. Z tego punktu widzenia już prima facie niezasadnym wydaje się oczekiwanie sfinansowania zakupu samochodu za kwotę 16.000,- zł , służącego do przemieszczania się pomiędzy filiami planowanej działalności gospodarczej oraz dojazd do klientów , przy jednoczesnym braku przedłożenia jakiegokolwiek dowodu zaświadczającego o istnieniu zapotrzebowania na tego rodzaju usługi poza P.. Twierdzenia podnoszone w tym przedmiocie są gołosłowne. Podsumowując, w świetle zapadłego rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego , Sąd nie ma podstaw by ingerować w proces podjęcia decyzji gdy w postępowaniu ją poprzedzającym organy prawidłowo zgromadziły dowody , umożliwiając stronie zajęcie stanowiska w ramach czynnego jej udziału w tym postępowaniu, a zapadłe rozstrzygnięcie jest oparte na wiedzy , doświadczeniu życiowym i jest logicznie uargumentowane zaś wskazane w podstawie rozstrzygnięcia przepisy prawa nie budzą wątpliwości co do ich treści , są jednoznaczne. Wyrazem właściwie podjętej decyzji jest jej uzasadnienie sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa . Podsumowując, słuszne jest stanowisko organu, że skarżący nie uzasadnił przekonująco, że planowane przedsięwzięcie odniesie zamierzony skutek. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej czynności z prawem, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 ppsa. AKE.