I SA/Łd 572/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP: [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za V-IX 2012 roku, wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w kolejnym miesiącu, za X-XII 2012 roku oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku za V-XII 2012 roku p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W. G. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za V-IX 2012 roku, wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w kolejnym miesiącu, za X-XII 2012 roku oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku za V-XII 2012 roku. W skardze zawarto wniosek o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. Wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 35.060.129 zł. W związku z powyższym wpis sądowy od skargi w rozpoznawanej sprawie wynosi 100.000 zł. We wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na formularzu PPF strona wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazała na niemożność poniesienia tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny oraz podniosła, że w ostatnich dwóch latach poniosła stratę w prowadzonej działalności gospodarczej. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Z oświadczenia wynika, że małżonkowie nie posiadają żadnych nieruchomości ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Skarżący posiada oszczędności w wysokości 367.600 zł oraz 3.000 akcji A. S.A. o wartości 1.260 zł. Małżonkowie utrzymują się z emerytur. Skarżący otrzymuje emeryturę w wysokości 1.928,45 zł, natomiast jego żona w wysokości 1.157,83 zł (łącznie 3.086,28 zł). Skarżący oświadczył, że jego zobowiązania i wydatki stałe wynoszą około 8.000 zł. Nie sprecyzował jakiego rodzaju są to wydatki. Do wniosku dołączono kopię: 1) zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2017 (PIT-36L) wraz załącznikiem PIT/B, z którego wynika, że skarżący w ramach działalności wykonywanej w formie B. Sp. z o.o. Sp. komandytowa osiągnął przychód w wysokości 7.471.274,09 zł, poniósł koszty w wysokości 8.288.265,59 zł i poniósł stratę w wysokości 816.991,50 zł, 2) zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2017, z którego wynika, że skarżący osiągnął dochód z innych źródeł w wysokości 2.000,50 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza, pomimo iż wpis od skargi w rozpoznawanej sprawie wynosi 100.000 zł, wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wnioskodawca posiada oszczędności w wysokości 367.600 zł. Posiada zatem środki, z których może uiścić wpis od skargi i ewentualne dalsze koszty sądowe bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i żony. Po drugie, z treści skargi wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą C., co znajduje potwierdzenie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Do 1 grudnia 2017 r. skarżący wraz z żoną prowadzili również działalność gospodarczą w formie Spółki komandytowej D. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ. Natomiast obecnie prowadzą działalność w ramach E. SPÓŁKA z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ (która była komplementariuszem pierwszej z wymienionych spółek). Skarżący jest prokurentem w F. SPÓŁKA z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, w której jego żona jest wspólnikiem i prezesem zarządu. Żona skarżącego jest również komandytariuszem w F. SPÓŁKA z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ SPÓŁKA KOMANDYTOWA. Powyższe informacje wskazują, że skarżący i jego żona są aktywnymi przedsiębiorcami, a świadczenia, które skarżący wskazał we wniosku są jedynie dodatkiem do dochodów z działalności gospodarczej. O skali tej działalności świadczy zarówno wskazana na wstępie wartość przedmiotu zaskarżenia, jak również wysokość przychodów i kosztów ich uzyskania wynikająca z zeznania PIT-36L załączonego do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zwłaszcza wysokość kosztów uzyskania przychodu jest istotna dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Wskazuje bowiem na wielkość środków pieniężnych jakimi dysponuje przedsiębiorca. O tym, że faktycznym źródłem utrzymania jest działalność gospodarcza, a nie świadczenia emerytalne, świadczy dysproporcja między wysokością emerytur, a wysokością zobowiązań i wydatków stałych. Miesięczne wydatki skarżącego są ponad dwukrotnie wyższe od dochodów małżonków z emerytur. W tej sytuacji referendarz ocenił, że wnioskodawca nie jest osobą ubogą, której sytuacja majątkowa wymaga pomocy ze strony Skarbu Państwa poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowił odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. AKE.