I SA/Łd 576/06

Dnia 4 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, , , po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji w zakresie odmowy umorzenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 rok i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję strona skarżąca – Ł. M. wniosła w dniu 12 lutego 2006r. do sądu administracyjnego skargę. W piśmie procesowym z dnia 16 lutego 2006r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca wniosła o nierozpatrywanie, ("anulowanie") pisma z dnia 12 lutego 2006r., ponieważ z powodu zaistniałych nowych, korzystnych dla strony okoliczności rozpoznanie skargi stało się nieaktualne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie skarżąca skutecznie cofnęła skargę, ponieważ z okoliczności faktycznych i prawnych sprawy nie wynika, aby czynność ta zmierzała do obejścia prawa lub była z innych przyczyn niedopuszczalna. W związku z powyższym Sąd na podstawie art.60 i art.161 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawniony był orzec jak w sentencji.