I SA/Łd 576/09

Dnia 24 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek ubezpieczeniowych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, że M. B. uchybił terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek ubezpieczeniowych Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie i przysługującym środku zaskarżenia skarżący otrzymał za zwrotnym potwierdzeniem odbioru dniu 15 kwietnia 2009 r. W dniu 29 maja 2009 roku skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Prezesa ZUS z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpatrywanej sprawie skarżący otrzymał postanowienie Prezesa ZUS z dnia [...] r., wraz z właściwym pouczeniem 15 kwietnia 2009 r. Od tej daty też zaczął biec termin do złożenia skargi w sądzie administracyjnym, wynoszący 30 dni. Przewidziany w ustawie okres, uprawniający do zaskarżenia aktu administracyjnego upłynął dla skarżącego w dniu 15 maja 2009 r., co oznacza, iż składając skargę w dniu 29 maja 2009 r., wniosł ją po terminie. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając zatem na względzie treść art. 58 § 1 pkt. 2 wskazanej wyżej ustawy orzeczono jak w sentencji. M.Ko.