I SA/Łd 577/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 3 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym kwestii sprostowania z urzędu oczywistych omyłek w treści wyroku z 10 sierpnia 2012 r. oraz w jego uzasadnieniu w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę pisarską w treści wydanego w sprawie wyroku z 10 sierpnia 2012 r. poprzez wskazanie jako sędziego sprawozdawcy "(spr.)" sędziego WSA Joanny Tarno zamiast sędziego WSA Cezarego Kozińskiego; 2. sprostować oczywistą omyłkę w treści uzasadnienia wyroku wymienionego w pkt 1 przez skreślenie części rozważań prawnych sądu począwszy od słów "II WERSJA" zamieszczonych na stronie 9, do słów "Sąd orzekł jak w sentencji" znajdujących się na stronie 13. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jakkolwiek ustawa nie mówi tego wprost, to wykładnia art. 156 p.p.s.a. uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. post. SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). W niniejszej sprawie w treści sentencji wyroku z 10 sierpnia 2012 r. jako sędziego sprawozdawcę wskazano sędziego WSA Cezarego Kozińskiego. Tymczasem z akt sprawy tj. z treści zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 13 lipca 2012 r. oraz z treści protokołu rozprawy, bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, wynika, że sprawa znajdowała się w referacie sędziego WSA Joanny Tarno i, że to ona była rzeczywistym sprawozdawcą w sprawie. Świadczą o tym dobitnie m.in. zawarte w protokole rozprawy stwierdzenia, że to ww. sędzia złożyła sprawozdanie z przebiegu sprawy oraz "podała ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia". Omyłkowe oznaczenie sędziego sprawozdawcy należało zatem sprostować. Ponadto, z treści uzasadnienia wyroku wynika, że – prócz właściwych rozważań prawnych sądu – omyłkowo zawiera również roboczą wersję tych rozważań. Rozważania te znajdują się już po kompletnym uzasadnieniu wyroku i zaczynają się od nowej strony słowami "II WERSJA". Na marginesie zauważyć wypada, że robocza wersja rozważań w swej istocie nie odbiega od rzeczywistych motywów wydanego rozstrzygnięcia, zawartych w pisemnym uzasadnieniu, które nadto zostały ustnie przedstawione podczas rozprawy. W konsekwencji omyłkowo załączoną część rozważań należało pominąć. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie wymienionego wyżej art. 156 § 1–2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. P.Pij.