I SA/Łd 58/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi -Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 11 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. i H. J. o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. M.J. i H. J. wnieśli skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika I Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...] nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów egzekucyjnych o nr [...]. W skardze tej zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego do Sądu aktu lub czynności administracji publicznej została uregulowana w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Zgodnie z § 1 tegoż przepisu wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze powołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest, bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa podatkowego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową okolicznością, a przesłanki uzasadniające wstrzymanie tego aktu nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. W analizowanej sprawie skarżący M. J. i H. J. wnieśli o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w związku z nie wykonaniem obowiązku nałożonego decyzjami [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...]. Rozpoznając ten wniosek w pierwszej kolejności stwierdzić należało, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu zaś należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis W-wa 2005, str. 295 czy postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005r., II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). W ocenie Sądu, postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego należy do kategorii aktów administracyjnych nie podlegających tak rozumianemu wykonaniu. Postanowienie to ze swojej istoty nie wymaga żadnej czynności stron. Nie nakazuje ono bowiem stronom określonego zachowania (obowiązków). Postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania ma charakter procesowy. Postanowienia procesowe zaś, jak podkreśla doktryna przedmiotu, nie dotykają w zasadzie istoty sprawy, lecz przesądzają o poszczególnych czynnościach procesowych, przez co niekiedy wpływają tamująco na bieg postanowienia, np. postanowienie o zawieszeniu postępowania (zob. W. Chróścielewski, J.P.Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 164-165 czy por. B. Adamiak, J.Borkowski, Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2000, s. 211). Skoro zatem postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie nakłada na zobowiązanych obowiązków, to w konsekwencji nie jest możliwe doprowadzenie do zachowania się zobowiązanych zgodnie z jego treścią. Postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego wpływa na bieg postępowania egzekucyjnego w ten sposób, że niewykonany przez stronę dobrowolnie określony, wymagalny obowiązek, w tej sprawie obowiązek zapłaty kary pieniężnej nałożony decyzjami [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [..] z dnia [...] nr [...] będzie egzekwowany przy zastosowaniu środków przymusu państwowego. Niemniej jednak zatamowanie biegu czynności egzekucyjnych możliwe jest wyłącznie poprzez wstrzymanie wykonania tych decyzji. Tymczasem decyzjom tym został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, co wynika z uzasadnienia postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...]. Podstawę prawną owego rygoru stanowi zaś przepis art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2007, Nr 125, poz. 874). Stosownie do ust. 1 tegoż przepisu i ust. 3 w brzmieniu aktualnym od dnia wydania wskazanych decyzji, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przedsiębiorcę wykonującego przewozy na potrzeby własne albo podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, a decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem ust. 4. Zgodnie zaś z ust. 4 tegoż przepisu przedsiębiorca krajowy uiszcza nałożoną karę pieniężną w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia; spoczywa na nim obowiązek niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia kary pieniężnej organowi, który ją nałożył. Konkludując, wobec tego, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie wymaga określonych czynności zobowiązanych, zaś decyzjom stanowiącym podstawę prowadzenia tego postępowania został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł odnieść zamierzonego skutku w postaci wstrzymania czynności egzekucyjnych. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w postanowieniu. ms