I SA/Łd 581/16

Dnia 26 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 26 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku G.Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. G. Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok. W skardze skarżąca, wnosząc o zmianę bądź ewentualnie o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając następnie ten wniosek w drodze pisma z dnia 29 czerwca 2016 roku skarżąca, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego zawartym w postanowieniu z dnia [...] o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazała, że oboje z mężem są rolnikami, poza uprawą ziemi i chowem zwierząt nie wykonują żadnych innych prac. Posiadane przez nich nieruchomości w postaci domu i nieruchomości rolnej stanowią podstawę utrzymania całej rodziny i z tego względu nie mogą zostać zbyte. Dochody z gospodarstwa rolnego w wysokości 12.000 zł są dochodami rocznymi, a nie miesięcznymi i są przeznaczane na utrzymanie całej rodziny. Suma rocznych dochodów nie pokryłaby całego zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji (13.175 zł), a ponadto wysokość tej sumy uzasadnia fakt, iż jest to minimalna kwota na utrzymanie rodziny. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że emerytura teściowej nie jest wykorzystywana na potrzeby pozostałej rodziny. Teściowa przeznacza ją na własne utrzymanie, zakup lekarstw, a ponadto opłaca z tych środków opiekę medyczną oraz partycypuje w wydatkach rodziny. Dodała przy tym, że zaciągnięte przez małżonków dwa kredyty zostały przeznaczone na cele bieżące, zakup niezbędnych rzeczy i sprzętów gospodarstwa domowego. Środki ze sprzedaży lokalu mieszkalnego zostały przeznaczone na budowę domu, w którym zamieszkuje rodzina. Jego wartość stanowi kwotę 300.000 zł, jednakże nie zachodzi możliwość sprzedaży części domu celem pozyskania środków na zapłatę zobowiązania podatkowego, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uwzględnić. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jednakże po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego względu uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 168). Podkreślić przy tym należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, a także chodzi o takie skutki, co do których nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zawarty w skardze wniesionej na wskazaną wcześniej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok, utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] roku określającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 13.175 zł. Uzasadniając wniosek skarżąca w piśmie z dnia 29 czerwca 2016 roku powołała się na trudną sytuację majątkową czteroosobowej rodziny, niewielki dochód roczny osiągany z gospodarstwa rolnego, stanowiący w istocie jedyne, skromne źródło utrzymania rodziny. Kwota ta, jak wskazała skarżąca, nie pokryje całości zobowiązania podatkowego wynikającego w decyzji w wysokości 13.175 zł, natychmiastowe przy tym wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawiłoby rodzinę środków na własne utrzymanie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, stwierdzić należy, że sytuacja skarżącej jest na tyle wyjątkowa, iż spełnienie świadczenia pieniężnego wynikającego z decyzji powodowałoby znaczną szkodę i wiązałoby się z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu przyjętym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że natychmiastowe spełnienie świadczenia pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji i związana z nim konieczność ograniczenia, czy wręcz zaprzestania, ponoszenia wydatków na utrzymanie i zakup lekarstw mogłoby spowodować niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu rodziny, a w jej konsekwencji prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia w tym zakresie skutków. W tej sytuacji należało uznać, że skarżąca wykazała, iż w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki niezbędne do uwzględnienia jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w sentencji. E.B.