I SA/Łd 590/25

Dnia 18 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 23 lipca 2025 roku nr 1001-IEW-2.4253.56.2024.19.U09.ES w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku VAT za lipiec i sierpień 2019 roku wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, a także orzeczenia o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania w tym podatku za ten okres wraz z odsetkami za zwłokę p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego D. G. kwotę 500 (pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, w tym kwotę 100 złotych zaksięgowaną w dniu 5 września 2025 roku pod pozycją 3235 oraz kwotę 400 złotych zaksięgowaną w dniu 6 listopada 2025 roku pod poz. 4099. Pismem z dnia 4 września 2025 r. D. G. za pośrednictwem pełnomocnika wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 23 lipca 2025 roku w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku VAT za lipiec i sierpień 2019 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, a także orzeczenia o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania w tym podatku za ten okres wraz z odsetkami za zwłokę. W piśmie procesowym z dnia 5 stycznia 2025 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn.zm., dalej jako: p.p.s.a.) wskazując w treści jego uzasadnienia, iż w dniu 19 grudnia 2025 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty wydał postanowienie nr 1009-SEW. 720.1576.2025-AF, w którym m.in. uznał za zasadny zarzut skarżącego w sprawie postępowania zabezpieczającego dotyczący wygaśnięcia w całości obowiązku objętego zarządzeniem zabezpieczenia nr [...] oraz zarządzeniem zabezpieczenia nr [...], tj. zarzut z art. 33 § 2 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132 z późn. zm., dalej jako u.p.e.a.). Zdaniem pełnomocnika skarżącego, postanowienie to stanowi w swej istocie pełną akceptację organu dla stanowiska wynikającego z treści skargi na decyzję w sprawie zabezpieczenia zobowiązania, które jest przedmiotem kontroli sądowo -administracyjnej w ramach niniejszej sprawy o sygn. akt I SA/Łd 590/25. Mając zatem na uwadze powyższe stanowisko organu wynikające z treści ww. postanowienia z dnia 19 grudnia 2025 r. skarżący uznał, że dalsze prowadzenie sporu z organem w sprawie decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania jest w chwili obecnej bezzasadne i mogłoby zmierzać jedynie do niepożądanego wydłużenia całej procedury sądowo-administracyjnej, gdyby przykładowo druga strona skierowała skargę kasacyjną od niekorzystnego dla niej wyroku sądu I instancji. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne – jeśli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Cofnięcie skargi oznacza zatem rezygnację strony z kontynuowania postępowania i co do zasady jest wiążące dla sądu. Sąd uzna jednak cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, skarżący za pośrednictwem pełnomocnika wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 23 lipca 2025 r., który po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty z dnia 23 sierpnia 2024 r. nr 1009-SEW.4253.3.2024.3, UNP: 1009-24-049203, którą to decyzją określono przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2019 r. w łącznej wysokości 2.390.878 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę wyliczonych na dzień wydania decyzji w wysokości 2.057.688 zł, w tym za: lipiec 2019 r. w kwocie 1.198.096 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 1.037.026 zł, sierpień 2019 r. w kwocie 1.192.782 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 1.020.662 zł (pkt 1), a także orzeczono o zabezpieczeniu na majątku D. G. kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2019 r. w łącznej wysokości 2.384.846 zł oraz kwoty odsetek za zwłokę wyliczonych na dzień wydania decyzji w wysokości 2.052.486 zł, w tym za: lipiec 2019 r. w kwocie 1.193.999 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 1.033.480 zł, sierpień 2019 r. w kwocie 1.190.847 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 1.019.006 zł, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia odsetek za lipiec 2019 r. w kwocie 1.037.026 zł, za sierpień 2019 r. w kwocie 1.020.662 zł za zwłokę i w tym zakresie określił odsetki za zwłokę: za lipiec 2019 r. w kwocie 1.033.480 zł, za sierpień 2019 r. w kwocie 1.019.006 zł., a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Następnie w dniu 19 grudnia 2025 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź - Bałuty wydał postanowienie nr 1009-SEW. 720.1576.2025-AF dotyczące zarzutów w sprawie postępowania zabezpieczającego, w którego pkt I uznał za zasadny zarzut w sprawie postępowania zabezpieczającego dotyczący wygaśnięcia w całości obowiązku objętego zarządzeniem zabezpieczenia nr [...] oraz zarządzeniem zabezpieczenia nr [...], tj. zarzut z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., zaś w pkt II tegoż postanowienia oddalił zarzut w sprawie postępowania zabezpieczającego w zakresie nieistnienia obowiązku, tj. zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. W uzasadnieniu tego postanowienia Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź – Bałuty uznał, że w sprawie nie doszło do zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, z uwagi na wadliwe doręczenie zarządzeń zabezpieczenia. Doręczając zarządzenia o zabezpieczeniu pominięto pełnomocnika strony, który był prawidłowo umocowany do reprezentowania strony w dacie wystosowania i ekspedycji ww. zarządzeń o zabezpieczeniu w trybie przepisów ustawy egzekucyjnej. Powyższe oznacza, że doręczenie zarządzeń zabezpieczenia D. G. nie wywołało skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące lipiec i sierpień 2019 r. Z uwagi na brak zaistnienia w sprawie innych okoliczności, wpływających na przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2019 r., Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź - Bałuty stwierdził, że powyższe zobowiązania podatkowe uległy przedawnieniu z upływem 31 grudnia 2024 r., co z kolei zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi okoliczność powodującą wygaśnięcie zobowiązań podatkowych w całości. Uwzględniając powyższe, jak również argumentację pełnomocnika skarżącego, zdaniem sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wykluczające dopuszczalność cofnięcia skargi, o których mowa w przytoczonym na wstępie przepisie, zaś cofnięcie skargi jest skuteczne. W tej sytuacji sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. umorzył postępowanie w sprawie o czym orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu od skargi rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji postanowienia, w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. db