I SA/Łd 604/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na rzecz adwokat H.M., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. Z. 3, kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług od tej kwoty, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. I SA/Łd 604/11 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku w sprawie ustalenia J. K. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 w kwocie 52,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśniono, że organ pierwszej instancji zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku, ustalił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 w kwocie 52,00 zł. Od powyższej decyzji złożono odwołanie. Mając na uwadze zarzuty odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że przymiot bycia podatnikiem podatku od nieruchomości, a także powstanie obowiązku podatkowego, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych uzależnia od nabycia i posiadania przez osobę określonych praw rzeczowych lub obligacyjnych, odnoszących się do gruntów, budynków i budowli. Podatek od nieruchomości jest bowiem podatkiem od posiadania majątku. Jednakże jego charakter i zadania są zróżnicowane w zależności od sposobu wykorzystywania majątku. Posiadacze majątku podlegającego opodatkowaniu podatkami majątkowymi, uzyskują szczególnego rodzaju dochody, a mianowicie dochody w naturze polegające na zaspakajaniu potrzeb bytowych, socjalnych czy ekonomicznych na wyższym poziomie, niż osoby nie posiadające takiego majątku. Podkreślono, że każdy, kto posiada prawa w stosunku do nieruchomości, w sposób określony ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, podlega obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości. Przywołując treść art. 21 Ordynacji podatkowej, , art. 2, art. 3, art. 4, art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) oraz art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku 80, póz. 903 ze zm.) i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podniesiono, że o zaliczeniu danego gruntu do poszczególnych kategorii, decydują zapisy w ewidencji gruntów. Wskazano, że organy podatkowe są związane zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i zgodnie z nimi ustalają wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Nie wzbudziło wątpliwości Kolegium, iż strona jest właścicielem odrębnej własności lokalu mieszkalnego położonego w Ł., przy ul. A 43 m. 2, o powierzchni użytkowej 47,08 m2, bowiem taki stan wynika ze złożonej przez podatnika informacji i wyjaśnień złożonych w toku postępowań, a także ewidencji budynków oraz księgi wieczystej. Wyjaśniono, że J. K., co wynika z ewidencji gruntów, jak również wskazanej księgi wieczystej jako właścicielowi lokalu przysługuje udział wynoszący [...] części we współużytkowaniu wieczystym działki gruntu o nr ewid. 216, o powierzchni 948 m2 (0,0948 ha) stąd też podstawa opodatkowania w zakresie gruntu obciążająca podatnika, w zaokrągleniu do pełnych m2, wynosi 49,00 m2. Podniesiono, że w oparciu o złożoną przez podatnika informację, wraz z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów organ pierwszej informacji ustalił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, stosując stawkę wynikającą z § 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) uchwały Rady Miejskiej w Łodzi Nr XCVIH/1807/10 z dnia 20 października 2010 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, mieszczącą się kwocie maksymalnej wskazanej przez przepis art. 5 ust. l lit c) i pkt 2 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przez pkt l lit. c) oraz pkt 2 lit. a) obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2011 r. (M.P. Nr 55, poz. 755). Tym samym organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowego, zdaniem Kolegium, obliczenia podatku od przedmiotowej nieruchomości. Zauważono, iż w takiej sytuacji, kiedy organ podatkowy dokonuje ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w oparciu o żądanie strony, na zasadzie kontynuacji z lat ubiegłych w sytuacji kiedy stan faktyczny nie uległ zmianie, w oparciu o przepisy art. 123 § 2, art. 165 § 5 pkt 1, art. 200 § 2 pkt 1 oraz 210 § 5 pkt 2 organ pierwszej instancji może odstąpić od zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 123 § l Ordynacji podatkowej), nie doręcza postanowienia o wszczęciu postępowania (art. 165 § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej), nie wyznacza stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § l Ordynacji podatkowej) oraz może odstąpić od uzasadnienia decyzji (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej), co też w przedmiotowej sprawie nastąpiło. Mając na uwadze zarzuty odwołania (opierające się na trudnej sytuacji majątkowej skarżącego) wskazano, że taka argumentacja może być podstawą ewentualnej ulgi podatkowej. Podniesiono także, iż postępowanie organu pierwszej instancji zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania dowodowego wynikającymi z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a organ podatkowy wydał zaskarżoną decyzje w oparciu o dane wynikające ze złożonej przez podatnika informacji oraz dane wynikające z wiążącej organy podatkowe ewidencji gruntów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skarżący nie wskazał konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo przedstawił swoją trudną sytuację finansową i podkreślił, że zasługuje na zwolnienie od płacenia podatku od nieruchomości. Wskazał również na okoliczność, że inne lokale w tej nieruchomości mimo, iż faktycznie posiadają powierzchnie większą niż deklarowana ich właściciele są zobligowani do płacenia daniny mniejszej niż wynikałby to z rzeczywistych powierzchni. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podnosząc argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej również p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istotą sporu jest rozstrzygnięcie problemu, czy skarżący winien płacić podatek od nieruchomości (wobec trudnej sytuacji finansowej), a jeżeli tak to jakiej wysokości. Na podstawie przepisu art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Na podstawie art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § l pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Na podstawie przepisu art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegaj ą grunty oraz budynki lub ich części. Nieruchomość gruntowa skarżącego, oznaczona w ewidencji gruntów jako "B", tzn., zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) "tereny mieszkaniowe", stanowi grunt podlegający podatkowi od nieruchomości. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obciąża podatkiem od nieruchomości właścicieli nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz wieczystych użytkowników gruntów. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku 80, poz. 903 ze. zm.) samodzielny lokal mieszkalny, może stanowić odrębną nieruchomość. Na podstawie art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia a dla budynków lub ich części -powierzchnia użytkowa. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Mając tak zakreślony stan prawny należy podkreślić, co w niniejszej sprawie nie jest sporne, że skarżący jest właścicielem odrębnej własności lokalu mieszkalnego położonego w Ł., przy ul. A 43 m. 2, o powierzchni użytkowej 47,08 m2. Przedstawiony stan faktyczny wynika ze złożonej przez skarżącego informacji, a także ewidencji budynków oraz księgi wieczystej. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktycznie i prawne stwierdzić należy, iż skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Przytoczona w skardze argumentacja koncentrując się na trudnej sytuacji finansowej nie może wywrzeć spodziewanego skutku na gruncie postępowania dotyczącego wysokości podatku od nieruchomości. Ta argumentacja może mieć zastosowanie na gruncie postępowania dotyczącego ulgi w zapłacie zobowiązań podatkowych, w oparciu o podstawy i w trybie z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatków, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwlokę; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Należy podzielić argumentacje organów podatkowych, że powyższe możliwości mogą dotyczyć jedynie ustalonego zobowiązania podatkowego, bowiem zobowiązane podatkowe od osób fizycznych w podatku od nieruchomości powstaje wskutek doręczenia decyzji ustalające wysokość, natomiast nie mogą stanowić podstawy do nie wymierzania samego zobowiązania podatkowego. Sądowi z urzędu wiadome jest, iż wobec skarżącego toczyło się postępowanie sprawie umorzenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. Ponadto rozstrzygniecie będące wynikiem powyższego postępowania zostało poddane sądowej kontroli. Odnosząc się do drugiej kwestii spornej, czyli wysokości przedmiotowej daniny, w pełni należy zgodzić się z organami podatkowymi, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, decydujące znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Podatek od nieruchomości został wyliczony o dane zawarte w tejże ewidencji z zastosowaniem stawek ustalonych stosowną uchwałą Rady Miejskiej, a stawka ta nie przekroczyła maksymalnej wysokości wynikającej obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2011 r. Finalnie podnieść również należy , iż postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami procedowania ustalonymi stosownymi przepisami Ordynacji podatkowej co skrupulatnie wyjaśniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że podniesione w skardze zarzuty nie są uzasadnione. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nie wykazała naruszenia prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, co Sąd zbadał z urzędu. Wobec powyższego Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Sąd przyznał adwokatowi J. G. od Skarbu Państwa kwotę 240 zł powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. P.Z-C.