I SA/Łd 606/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Asesor WSA Agnieszka Gortych – Ratajczyk (spr.) Protokolant: specjalista Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 sierpnia 2025 r. nr 1001-ICK.800.33.2025.6.KEJ w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych oddala skargę. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 29 lipca 2025 r. w przedmiocie blokady rachunków bankowych, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z akt sprawy wynika, że w dniu 24 lipca 2025 r. na podstawie art. 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) dalej: O.p. w związku z § 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2022 r. w sprawie upoważnienia organów Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z zakresu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2501) dalej: rozporządzenie MF, Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi dokonał blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na okres 72 godzin. Z dokonanej przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, w oparciu o art. 119zn § 1 O.p. w związku z § 1 rozporządzenia Ministra MF, analizy ryzyka oraz z posiadanych informacji wynikało, że Spółka S. może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. W ocenie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez podmiot kwalifikowany przestępstw spenalizowanych w: • art. 56 § 1 i art. 62 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 633) polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT - 7, poprzez posługiwanie się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny, • art. 271a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 383), poprzez używanie faktur VAT poświadczających nieprawdę co do okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym, zawierających kwotę należności ogółem, której wartość lub łączna wartość jest większa niż pięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości. Pismem z dnia 28 lipca 2025 r. organ zawiadomił podatnika o blokadzie rachunków. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2025 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno – Skarbowego w Łodzi przedłużył termin blokady rachunków bankowych Spółki S. na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 29 października 2025 r., do kwoty 10.768.175 zł z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania w podatku \/AT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano niniejsze postanowienie. W terminie prawem przewidzianym Spółka S. wniosła zażalenie zarzucając naruszenie: 1. art. 119zw § 1 w zw. z art. 119zv § 1 w zw. z art. 120 i 1192zb § 4 O.p., poprzez bezpodstawne zastosowanie oraz przedłużenie blokady rachunku bankowego, a w szczególności, bezpodstawne stwierdzenie, że Spółka może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, w sytuacji błędnego stwierdzenia przez organ podatkowy; 2. art. 191 w zw. z art. 187 w zw. z art. 119zw § 1 O.p., poprzez przedłużenie terminu blokady wszystkich rachunków bankowych skarżącej na czas oznaczony 3 miesięcy, tj. do 29 października 2025 r., pomimo że przedstawione przez organ podatkowy dowody i twierdzenia nie wykazują, aby w sprawie zachodziła uzasadniona obawa, że skarżąca nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, zaś blokada wszystkich rachunków bankowych skarżącej jest środkiem nieproporcjonalnie dolegliwym, uniemożliwiającym skarżącej prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, co w konsekwencji będzie prowadzić do niewypłacalności (upadłości) skarżącej; 3. art. 119zzb § 4 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 i 191 O.p., poprzez uznanie, że w postępowaniu w sprawie blokady rachunku bankowego możliwe jest odstąpienie od prowadzenia postępowania dowodowego, podczas gdy art. 119zzb § 4 O.p. obliguje organ do stosowania przepisów dotyczących postępowania dowodowego odpowiednio do postępowania w sprawie blokady rachunku i brak podstaw do ich pominięcia, a postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ prowadzi do oczywiście nieprawdziwych wniosków; 4. art. 119zzb § 4 w zw. z art. 124 w zw. z art. 210 § 4 O.p., poprzez brak należytego uzasadnienia nałożonej blokady rachunków bankowych, co w efekcie utrudniło znacząco Spółce możliwość zapoznania się z motywami rozstrzygnięcia, stanowiło naruszenie zasady przekonywania i utrudniło podjęcie polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Pełnomocnik wniósł w imieniu strony o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów celem udowodnienia szeregu opisanych w zażaleniu faktów oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno -Skarbowego w Łodzi z dnia 29 lipca 2025 r. i umorzenie postępowania w sprawie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podzielając ustalenia i wywiedzione na ich podstawie oceny, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki S., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz z art. 119zzb § 1 i § 4 O.p. w związku z § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia MF, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując na przepisy art. 119zv § 1 oraz art. 119zw § 1 O.p. wyjaśnił od wystąpienia jakich przesłanek uzależnione jest zastosowanie względem podmiotu kwalifikowanego krótkiej blokady rachunków bankowych a następnie jej przedłużenia. Dalej organ stwierdził, że zgromadzone informacje w powiązaniu z analizą danych w zakresie przepływów na rachunkach bankowych Spółki S. uzasadniały podjęcie w dniu 24 lipca 2025 r. przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi działań związanych z blokadą rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na okres 72 godzin. Po dokonaniu na podstawie art. 119zv § 1 O.p. w związku z § 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia MF blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na okres 72 godzin, Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi w dniach 25-28.07.2025 r. podjął czynności związane z pozyskaniem od właściwego miejscowo obecnie i poprzednio Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa - Mokotów informacji dotyczących podmiotu kwalifikowanego oraz składanych przez niego dokumentów i rozliczeń podatkowych oraz wszczęciem kontroli celno-skarbowej i postępowania przygotowawczego w stosunku do podmiotu kwalifikowanego. Następnie wyjaśnił, że postępowanie w sprawie blokady rachunków bankowych, a następnie jej przedłużenia jest postępowaniem specyficznym, gdyż organ nie prowadzi w nim stricte postępowania dowodowego. Podstawą blokady jest podejrzenie potencjalnej możliwości uczestnictwa podmiotu kwalifikowanego w oszustwie podatkowym, poparte analizą ryzyka przepływów pieniężnych wskazującą ewentualność wykorzystania instytucji finansowych do wyłudzenia skarbowego. Przesłanką przedłużenia blokady rachunków podmiotu kwalifikowanego jest więc "uzasadniona obawa", że podmiot nie wykona ciążących na nim zobowiązań. Wskazana przez organ I instancji kwota 618.470, zł jest zatem kwotą szacunkową, gdyż na tym etapie nie było jeszcze możliwe precyzyjne określenie wysokości zobowiązania podatkowego. W opinii organu odwoławczego, na etapie blokady rachunków wystarczające było stwierdzenie, że do takich wyłudzeń skarbowych mogło dochodzić lub może dojść w przyszłości. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie było więc wypowiadanie się co do tego, czy faktury wystawione przez kontrahentów dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca, czy może jednak dokumentują czynności realne i dokonane przez wystawców faktur. Organy nie oceniały też kwestii dobrej wiary, czy należytej staranności podatnika. Zdaniem organu ze zgromadzonego materiału wynika, że podmiot kwalifikowany może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, a majątek, który posiada może okazać się niewystarczający na uregulowanie w przyszłości zobowiązań podatkowych. Przemawiają za tym następujące fakty: Spółka S. wykazuje największe nabycia od podmiotów P. Sp. z o.o. i F. Sp. z o.o., które są powiązane osobowo oraz w zakresie tego samego łańcucha dostawców; pełnomocnikami do rachunków bankowych S. są osoby niebędące pracownikami spółki (S. K., I. B., V. H. - jednocześnie te same osoby są pełnomocnikami do rachunków głównych kontrahentów, od których Spółka S. dokonuje zakupów tj. P. i F.; strona internetowa Spółki S. jest zarejestrowana przez podmiot powiązany tj. F. Sp. z o.o., adresem e-mail wskazywanym do kontaktów do beneficjenta rzeczywistego rachunku gospodarczego Spółki S. jest adres zarejestrowany w domenie spółki F. tj. [...]; Spółka S. w analizowanym okresie dokonała obciążenia rachunku na rzecz spółki S1. Sp. z o.o. tytułem "pożyczka"; z rachunków gospodarczych spółki dokonywane są obciążenia dot. m.in. A. B., niebędącego pracownikiem Spółki S., a zatrudnionego w spółce F.; Spółka dokonuje transakcji obciążeniowych na rachunki prywatne osób, których tytuły wskazują na wypłatę wynagrodzeń, mimo iż osoby te nie są zatrudnione w analizowanym podmiocie; rachunki osób indywidualnych zasilane przez Spółkę S. są jednocześnie zasilane przez inne podmioty gospodarcze, spółki powiązane osobowo lub kapitałowo; w odniesieniu do wskazanych w niniejszym postanowieniu kontrahentów, od których Spółka S. wykazuje 96% zakupów, tj. P. Sp. z o.o. oraz F. Spółka z o.o. ustalono, że istnieją bądź istniały między nimi we wcześniejszym okresie ich działalności powiązania osobowe: - V. L., który był do dnia 24.06.2021 r. wspólnikiem i prezesem zarządu w Spółce F. jest od dnia 25.01.2021 r. współudziałowcem a od 06.03.2024 prezesem zarządu w Spółce S. oraz prezesem zarządu i 60% udziałowcem w spółce D.. Drugim udziałowcem w tej spółce jest V. H.; - V. L. był zatrudniony w latach 2023-2024 w Spółkach F., S. oraz P.. Spółki S. oraz F. wskazują siedzibę pod tym samym adresem, tj. W., ul. [...]. Również księgowość tych podmiotów obsługuje to samo biuro rachunkowe Ś. sp. z o.o. a pliki JPK wysyłane są z tego samego adresu e-mail. Kontrahenci Spółki S. (F. i P.) wykazują nabycia od tych samych podmiotów (B. Spółka z o.o., G. Spółka z o.o., S2.Spółka z o.o., S1. Spółka z o.o.), a następnie wykazują najwyższą sprzedaż na rzecz S. Sp. z o.o. Głównymi kontrahentami spółek F. i P. są podmioty, które zostały przez właściwy organ podatkowy tj. Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie wykreślone z rejestru czynnych podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy VAT. Strona internetowa zarówno podmiotu S., jak i spółek P. i F. zarejestrowana jest przez ten sam podmiot tj. spółkę F. i występującego w jego imieniu V. H.. Zarówno Spółka S. jak i jej kontrahenci – F. I P. korzystają z tych samych adresów IP m.in. do logowania na rachunki bankowe. Spółka F. zatrudnia niewielką ilość pracowników — mimo to dokonuje kilku tysięcy przelewów rocznie na rachunki osób fizycznych {zarówno rachunki polskie, jak i zagraniczne), których tytuły wskazują na płatności za wynagrodzenie, w tym na rachunki zbieżne z podmiotami, od których dokonuje zakupów, a które zostały wykreślone z rejestru podatników VAT czynnych. Spółka S. dokonuje zakupów od podmiotów powiązanych osobowo, ponadto podmioty te dokonują zakupów/sprzedaży od podmiotów, które wykazują transakcje pomiędzy sobą, wydłużając tym samym łańcuch dostaw. Zdaniem organu przedstawione okoliczności dają podstawę do stwierdzenia, że łańcuch dostaw pomiędzy wskazanymi powyżej podmiotami zostały wykreowany w sposób sztuczny, a celem jego było zoptymalizowanie należności publicznoprawnych. Ze zgromadzonego dotychczas materiału wynika, że podmiot kwalifikowany może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych o czym świadczą opisane fakty. Z kolei analiza posiadanych przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi informacji w zakresie sytuacji majątkowej podmiotu kwalifikowanego wskazuje, iż istnieje uzasadniona obawa, że S. Spółka z o.o. nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług. Spółka nie posiada bowiem żadnych aktywów trwałych - nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców jako właściciel pojazdów ani w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych jako właściciel nieruchomości, w plikach JPK nie wykazuje nabyć środków trwałych. Spółka zarówno za 2023 jak i 2024 rok wykazuje - pomimo wzrostu przychodów ze sprzedaży o prawie 32% bardzo niską rentowność. Spółka posiada wprawdzie kapitał zakładowy na poziomie 100.000 zł, kapitał zapasowy na poziomie 730.473,05 zł oraz 2024 rok zakończyła zyskiem w kwocie 377.758,94 zł, jednak ogólna wartość kapitału własnego Spółki jest niewspółmiernie niska w porównaniu do szacowanych zobowiązań podatkowych, wynoszących co najmniej 10.768.175 zł. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zebrane dowody były wystarczające do działań podjętych przez organ I instancji, tj. dokonania blokady rachunków bankowych Spółki, a następnie do przedłużenia terminu ich blokady i podkreślił, że w toku prowadzonych czynności oraz w złożonym zażaleniu strona nie wskazał innego majątku, który mógłby stanowić realne zabezpieczenie kwoty oszacowanego zobowiązania podatkowego. Zdaniem organu odwoławczego tylko poprzez blokadę rachunków bankowych organ podatkowy I instancji mógł zabezpieczyć potencjalnie zagrożony interes Skarbu Państwa. Końcowo organ wypowiedział się co do sformułowanych w zażaleniu zarzutów i wniosków, wskazując na ich bezzasadność. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej Spółki S. zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 122 i art. 191 O.p. polegające na błędnym przyjęciu, w sposób sprzeczny z treścią zgromadzonego materiału dowodowego, że Spółka może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego oraz że zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10.000 euro; 2. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p. polegające na przedłużeniu blokady rachunków bankowych, których posiadaczem jest Spółka pomimo tego, że w sprawie brak jest jakichkolwiek podejrzeń co do możliwości wykorzystania przez Spółkę działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowokredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego oraz w ogóle nie zachodzi jakakolwiek obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10.000 euro; 3. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 124 O.p. poprzez przedłużenie blokady na dalszy okres 3 miesięcy bez wyjaśnienia, dlaczego zablokowanie ww. rachunków nastąpiło na taki a nie inny okres oraz nie wyjaśnienia dlaczego w ogóle organ podatkowy nie dokonał oceny dowodów załączonych do zażalenia złożonego w niniejszej sprawie; 4. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 122 O.p. poprzez nie podjęcie przez organ podatkowy w ogóle działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 5. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 121 O.p., zgodnie z którym postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy zaskarżone postanowienie zostało wydane na postawie niepełnego materiału dowodowego i wybiórczej analizy dotychczas skompletowanych dowodów, a co za tym idzie z wykluczeniem okoliczności korzystnych dla skarżącego, co doprowadziło do błędnych ustaleń dotyczących skarżącego, a tym samym podważyło zasadę wskazaną we wskazanym artykule Ordynacji podatkowej; 6. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art 119zn § 1 i § 3 pkt 5 O.p. poprzez brak oparcia się przez organy skarbowe na dostępnych danych, w szczególności dotyczących faktycznego nabycia towarów i usług przez skarżącego i oparciu się jedynie na kryterium powiązań, które dają podstawy jedynie do spekulacji o hipotetycznej możliwości zaistnienia ryzyka wyłudzenia; 7. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art 119zv § 1 O.p. i 119zw § 1 O.p. poprzez wydanie postanowień w sytuacji braku zachodzenia przesłanek określonych w tych przepisach, jak również braku przesłanek do przyjęcia, że istnieje lub może powstać zobowiązanie podatkowe zabezpieczone wydanym postanowieniem; 8. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj. art 119zw § 1 w z w. z art. 119zv § 1 w zw. z art 120 i 119zzb § 4 O.p., poprzez bezpodstawne zastosowanie oraz przedłużenie blokady rachunku bankowego, a w szczególności, bezpodstawne stwierdzenie, że Spółka S. może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, w sytuacji błędnego stwierdzenia przez organ podatkowy, jakoby: - Spółka dokonywała transakcji obciążeniowych na rachunki prywatne osób, których tytuły wskazują na wypłatę wynagrodzeń, mimo, iż osoby te nie są zatrudnione w analizowanym podmiocie, podczas gdy wszystkie wskazane przez organ osoby, zgodnie z zebranym materiałem dowodowym, były zatrudnione w Spółce S.; - Spółka F. zatrudnia niewielką ilość pracowników, w sytuacji gdy jest to twierdzenie nieprawdziwe, a z materiału dowodowego płynie wniosek, że Spółka F. zatrudniała dużą ilość pracowników; - Spółka P. i F. pozostaje powiązana osobowo i kapitałowo ze Spółką S.; - stwierdzeniem przez organ, że zarówno Spółka S. jak i jej kontrahenci – F. i P. korzystają z tych samych adresów IP do logowania na rachunki bankowe, w sytuacji gdy Spółka F. oraz S. miały siedzibę pod tym samym adresem, tj. ul. [...], a więc oczywiste jest, że będą korzystały z tego samego adresu IP; - Spółka S, podała nieprawdę, wykazując nabycia krajowe od podmiotów P. oraz F., co do których istnieje podejrzenie, że nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, w sytuacji gdy wszystkie transakcje gospodarcze były rzeczywiste - gdyby transakcje gospodarcze były nierzeczywiste, to Spółka nie mogłaby zrealizować umów podpisanych z takimi podmiotami jak D1.sp. z o.o., J. Polska S.A., M. S.A.; - transakcje pomiędzy S.a F. i P. budzą uzasadnione wątpliwości co do ich rzetelności i istnieje ryzyko, że podmiot kwalifikowany może uczestniczyć w mechanizmie oszustwa w podatku od towarów i usług, w sytuacji gdy były to realne transakcje gospodarcze. Pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów - plików ZUS P DRA i ZUS P RCA umieszczonych na załączonym pendrivie — celem udowodnienia następujących faktów - nieprawdziwości twierdzeń organu, jakoby Spółka F. zatrudniała niewielką ilość pracowników, w sytuacji, gdy jak wynika z przedstawionych dokumentów zatrudnia ona kilkuset pracowników miesięcznie. Końcowo pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 sierpnia 2025 r. w całości; rozważenie uchylenia poprzedzającego postanowienia Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 29 lipca 2025 r.; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach faktyczno-prawnych niniejszej sprawy organy zasadnie zastosowały wpierw blokadę rachunków bankowych na okres 72 godzin (art. 119zv O.p. - tzw. krótką blokadę), a następnie przedłużyły ją na okres nie dłuższy niż trzy miesiące (art. 119zw O.p.). Tytułem wstępu należy odnotować, że zagadnienie zakresu i charakteru kontroli sądowoadministracyjnej postanowień wydawanych na podstawie art. 119zw O.p. było już przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela i w pełni aprobuje wyrażone w orzecznictwie stanowisko, że w przypadku zaskarżenia postanowienia w przedmiocie przedłużenia blokady rachunku bankowego, na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. podlegają badaniu również przesłanki tzw. "krótkiej blokady" (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FSK 491/20; z dnia 5 marca 2021 r., sygn. akt I FSK 1351/20; z dnia 26 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 880/21 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Blokada rachunku bankowego jest bowiem ciągiem czynności prawnych podejmowanych przez organ podatkowy po wystąpieniu określonych w Ordynacji podatkowej przesłanek w ściśle zakreślonym przedziale czasu. A więc Sąd, kontrolując prawidłowość wydanego przez organ rozstrzygnięcia w przedmiocie blokady rachunku bankowego (lub rachunków bankowych), musi ocenić czy organ w prawidłowy sposób wykazał zaistnienie zarówno przesłanek określonych w art. 119zv § 1 (krótka blokada) jak i art. 119zw § 1 O.p. (przedłużenie blokady). Powyższe ma zasadnicze znaczenie dla ochrony praw podmiotu kwalifikowanego, gdyż w świetle art. 119zzb O.p. zażalenie, a więc związana z tym kontrola wewnątrzadministracyjna, jak i kontrola sądowoadministracyjna prawidłowości żądania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, nie przysługuje na samo żądanie sformułowane przez organ na podstawie art. 119zv O.p., a tylko na przedłużenie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego. Zgodnie z przepisem art. 119zv § 1 O.p., Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera (art. 119zv § 2 o.p.) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2). Z kolei stosownie do art. 119zw § 1 O.p., Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie. W myśl art. 119zw § 4 O.p. żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2. Postępowanie w sprawie krótkiej (72 godzinnej) blokady i postępowanie w sprawie przedłużenia blokady, jakkolwiek muszą się zazębiać czasowo (art. 119zw § 4 O.p.), to jednak operują zupełnie innymi przesłankami. Specyfika postępowania w przedmiocie blokady rachunku i jego przedłużenia, gdzie organ musi w terminie trzech dni wydać postanowienie o przedłużeniu blokady, nie wyklucza stosowania przepisów zawartych w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujących postępowanie dowodowe. W świetle art. 119zzb § 4 O.p. w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego stosuje się odpowiednio przepisy działu IV. Wprawdzie szybkość tego postępowania determinowana jest jego skutecznością, nie zwalnia to jednak organu z obowiązku odpowiedniego stosowania reguł prowadzenia postępowania i przepisów, które te zasady precyzują. A skoro tak, to organy obowiązane są, zgodnie z art. 120 O.p. działać na podstawie przepisów prawa. Stosownie do art. 122 O.p., w toku postępowania organ podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w prowadzonym postępowaniu. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, a jej realizacji służą przepisy Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, m.in. art. 187 § 1 O.p., nakładający na organy podatkowe obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. To czy dana okoliczność została udowodniona można bowiem stwierdzić w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy (art. 191 O.p.). Z przywołanych przepisów prawa wynika, że zadaniem organu jest takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Właściwe zastosowanie odpowiednich norm prawa materialnego jest bowiem uzależnione od uprzedniego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dopiero po spełnieniu tych warunków, tj. prawidłowej subsumpcji okoliczności faktycznych sprawy do prawidłowo ustalonej normy prawa materialnego, można mówić o prawidłowym rozstrzygnięciu sprawy. Kolejną zasadę prowadzenia postępowania podatkowego statuuje art. 121 § 1 O.p., zgodnie z którym postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie strony do organów podatkowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że postępowanie budzące zaufanie to przede wszystkim postępowanie staranne, prowadzone dokładnie i rzetelnie, to jest z należytą dbałością o każdy istotny w sprawie szczegół oraz wyjaśniające wszystkie kwestie faktyczne i prawne. Jednocześnie, jak trafnie wskazały organy w niniejszej sprawie, z treści przepisu art. 119zv § 1 O.p. nie można wywodzić, że wyłudzenia skarbowe lub czynności zmierzające do wyłudzenia skarbowego muszą w każdym przypadku występować bezpośrednio w podmiocie kwalifikowanym. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego może okazać się konieczna, aby przeciwdziałać wykorzystaniu systemu bankowego przez podmiot kwalifikowany do wyłudzeń skarbowych występujących jednak u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany. Oszustwo podatkowe może wystąpić u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany, ale podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków do celów związanych z tym oszustwem, będąc jego świadomym uczestnikiem lub chociażby będąc w to nieświadomie uwikłanym i w ten sposób pomagać innym podmiotom w dopuszczaniu się wyłudzeń skarbowych. Cele mające związek z wyłudzeniami skarbowymi nie muszą zatem być celami przyświecającymi wprost podmiotowi kwalifikowanemu. W świetle art. 119zv § 1 O.p. wyłudzenia skarbowe nie muszą koniecznie występować w podmiocie kwalifikowanym, którego rachunki są blokowane, ale takie wyłudzenia mogą występować na etapach fakturowania poprzedzających podmiot kwalifikowany. I co istotne, a na co również wskazywały organy, przedmiotem postępowania blokadowego nie jest finalne wypowiadanie się co do tego, czy faktury wystawione na rzecz podmiotu kwalifikowanego dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca, czy może jednak dokumentują czynności realne i dokonane przez wystawców faktur. Dotyczy to także kwestii chociażby jakości procedur weryfikacji po stronie podmiotu kwalifikowanego, jako mogących mieć wpływ na ewentualne naruszenia w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług, trybu doboru kontrahentów, czy rzetelności kontrahentów, kwestii ewentualnych powiązań pomiędzy podmiotami tak przeszłych, jak i aktualnych w kontekście zawieranych umów i okoliczności im towarzyszących. Rola podmiotu kwalifikowanego wymaga wyjaśnienia w odrębnym postępowaniu ukierunkowanym na weryfikację rzetelności jego rozliczenia podatkowego. Te kwestie badane są w ramach kontroli celno-skarbowej, kontroli podatkowej, czy pokontrolnym postępowaniu podatkowym w zakresie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu kontrolowane postępowanie organów odpowiadało przywołanym powyżej przepisom postępowania. Organ pierwszej instancji zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, który pozwalał na ustalenie stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego. Ocena materiału dowodowego, w kwestii samego zastosowania instytucji blokady tak krótkiej jak i długiej, nie naruszała przy tym granic swobodnej oceny dowodów, na żadnym etapie postępowania. Nie mogły zaś odnieść oczekiwanego przez stronę skutku podniesione w zażaleniu i powtórzone w skardze zarzuty zmierzające do zakwestionowania, że stan faktyczny został wyczerpująco ustalony. Zdaniem Sądu postępowanie poprzedzające zastosowanie krótkiej blokady, i jej przedłużenie, poprzedzone zostało przeprowadzeniem gruntownego postępowania zmierzającego do wykazania wystąpienia przesłanek, o którym mowa w art. 119zv § 1 oraz art. 119zw § 1 O.p. Postępowanie to nie musiało prowadzić do jednoznacznej wypowiedzi organu co do roli podmiotu kwalifikowanego w transakcjach ze wskazanymi przez organ kontrahentami, co rzetelności zawartych transakcji, wpływu ustalonych powiązań pomiędzy stroną a kontrahentami. Dążąc do definitywnego wykazania m.in. tych okoliczności, do podważenia oceny organu, że transakcje zawierane przez stronę nie są rzetelne strona skarżąca załączyła do zażalenia bardzo obszerny, wielowątkowy materiał dowodowy dotyczący zarówno strony, jak i kontrahentów. Jednakże, co już Sąd akcentował, w ramach kontrolowanego postępowania wystarczające jest, że organ posiada informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, które wykazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowe. Ustawodawca nie wymaga zatem aby organ dokonywał na tym etapie definitywnych ustaleń odnośnie transakcji zawieranych przez podmiot kwalifikowany, ich charakteru i rzetelności kontrahentów strony. Istotne są obiektywne okoliczności, ujawnione w wyniku analizy ryzyka, uzasadniające przypuszczenie, że strona może wykorzystywać sektor bankowy do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi oraz tego rodzaju działania kontynuować. Z całą stanowczością należy zaznaczyć, że w ramach kontrolowanego postępowania organy nie były zobowiązane do kategorycznego wykazania, czy strona wykorzystywała sektor finansowy do wyłudzeń skarbowych, czy miała taki zamiar, czy może została uwikłana w taki proceder przez nierzetelnego kontrahenta. Nie były również obowiązane prowadzić postępowania dowodowego zmierzającego do weryfikacji kontrahentów strony poprzez ustalenie liczby pracowników, jak i liczby pracowników samej strony, czy też do ustalenia kto i z jakiego tytułu otrzymywał przelewy z rachunku bankowego strony, jakie są powiązania tego podmiotu, czy w ogóle one istnieją z kontrahentem strony. Na gruntowne wyjaśnienie tych wszystkich elementów, jak i pozostałych akcentowanych przez stronę, przyjdzie czas w ramach kontroli celno-skarbowej, kontroli podatkowej, czy pokontrolnym postępowaniu podatkowym w zakresie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły odnieść oczekiwanego przez stronę skutku. Podobnie jak sformułowany w skardze wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu, w szczególności na okoliczność wyjaśnienia ilu pracowników zatrudniał kontrahent strony, co za tym czy był w stanie wywiązać się z zawartych ze stroną kontraktów. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy. W orzecznictwie NSA zwraca się uwagę, że Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Ponadto dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (vide. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11). Celem postępowania sądowego nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego, a przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Nie zasługują na uwzględnienie i pozostałe zarzuty skargi, sprowadzające się do zakwestionowania zastosowania do ustalonego stanu sprawy wpierw krótkiej blokady a następnie jej przedłużenia. Sąd stwierdza, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wywiązał się z obowiązku dokonania oceny zasadności ustanowienia blokady (tzw. krótkiej). Podstawą zastosowania tzw. krótkiej blokady było powzięcie informacji przez organ, że strona mogła wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. Opierając się na lekturze analizy ryzyka organ ustalił, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez podmiot kwalifikowany przestępstw spenalizowanych w art. 56 § 1 i art. 62 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT - 7, poprzez posługiwanie się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny, oraz w art. 271a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, poprzez używanie faktur VAT poświadczających nieprawdę co do okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym, zawierających kwotę należności ogółem, której wartość lub łączna wartość jest większa niż pięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości. Organ stwierdził zatem, iż skarżąca Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzeń skarbowych, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a i b O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. Na aprobatę zasługuje wywód organu, że u podstaw zastosowania krótkiej blokady legły wyniki analizy ryzyka, przepływów finansowych na kontach strony, jak również ustalenia odnośnie samej skarżącej Spółki, jak i jej kontrahentów. W ocenie Sądu organy trafnie zwróciły uwagę na powiązania osobowe jakie istnieją bądź istniały między stroną a jej kontrahentami we wcześniejszym okresie ich działalności: V.L., który był do dnia 24.06.2021 r. wspólnikiem i prezesem zarządu w Spółce F. jest od dnia 25.01.2021 r. współudziałowcem a od 06.03.2024 prezesem zarządu w Spółce S. oraz prezesem zarządu i 60% udziałowcem w spółce D.. Drugim udziałowcem w spółce D. jest V. H., który był zatrudniony w latach 2023-2024 w spółkach S. oraz F1.; z kolei V. L. był zatrudniony w latach 2023-2024 w Spółkach F., S. oraz P.. Jako budzące wątpliwości słusznie wskazały organy na ustalenie, że w związku z zatrudnianiem pracowników Spółka złożyła informację PIT-11, wykazując zatrudnienie 7 pracowników w 2023 roku i 5 pracowników w 2024 roku. Tymczasem jak ustalono na podstawie analizy przepływów na rachunkach, Spółka dokonała ok. 240 transakcji obciążeniowych na 41 rachunków indywidualnych na łączną kwotę co najmniej 798.556,57 zł, których tytuły wskazują na wypłatę wynagrodzeń, np. "wynagrodzenie z umowy o pracę z dn. (...)", "wynagrodzenie z umowy zlecenie za miesiąc ...", "zaliczka do umowy", przy czym około połowa transakcji dotyczy przelewów na rzecz osób, które nie widnieją jako pracownicy Spółki S.. I owszem ustaleń tych organ dokonywał nie dysponując PIT-11 za 2025 rok jednakże już samo zestawienie ilości pracowników w latach wcześniejszych z ilością zrealizowanych przelewów, zasadnie wzbudziły zastrzeżenia, niewątpliwie byłby to znaczący wzrost zatrudnienia. Dodatkowo organy zwróciły uwagę, że rachunki indywidualne, na które dokonywano zasileń tytułem wynagrodzeń były w tym samym okresie zasilane przez podmioty powiązane. Owszem nie można wykluczyć, że ten sam podmiot świadczył usługi na rzecz obu spółek, jednakże opierając się na ukształtowanym w oparciu o pozyskane dane obrazie przepływów finansowych pomiędzy stroną i jej kontrahentem zasadnie organy powzięły wątpliwości w tym zakresie. Podobnie trafnie wątpliwości organów wzbudziło ustalenie, że pełnomocnikami do rachunków bankowych skarżącej Spółki są osoby niebędące pracownikami spółki (S. K., I. B., V. H. - jednocześnie te same osoby są pełnomocnikami do rachunków głównych kontrahentów, od których spółka S. dokonuje zakupów tj. P. i F.. Z kolei odnośnie P. Sp. z o.o. zasadnie uwagę organów zwróciły ustalenia m.in., że zgodnie z wpisem do KRS udziałowcami w Spółce są: A. K. - posiadająca 46 udziałów o łącznej wartości 4.600 zł, pełniąca jednocześnie funkcję Prezesa Zarządu spółki, przy czym wskazana osoba nie posiada żadnego adresu na terenie Polski, w umowie nabycia udziałów wskazany był adres zamieszkania: [...] Z., nie jest również zarejestrowana w żadnym systemie podatkowym, nie składa żadnych zeznań podatkowych, nie jest wskazywana, jako pracownik jakiegokolwiek podmiotu gospodarczego na terenie Polski; K. D. - posiadający 4 udziałów o łącznej wartości 400 zł, który od dnia 17 lutego 2023 r. pełni funkcję prokurenta samoistnego i posiada otwarty obowiązek podatkowy w zakresie podatku PIT w US Warszawa-Bemowo. Główna działalność (PKD) 32.99.Z - Produkcja pozostałych wyrobów, gdzie indziej niesklasyfikowana. Jak wynika z PIT-11 za lata 2023 i 2024 spółka zatrudniała odpowiednio 466 i 742 pracowników, a jednocześnie w analizowanym okresie spółka ta dokonała ponad 6.200 transakcji obciążeniowych na 1.100 rachunków indywidualnych na łączną kwotę co najmniej 16 176 563.49 zł i 4 728.24 EUR, których tytuły wskazują na wypłatę wynagrodzeń, np. "Wynagrodzenie za ...", "Wynagrodzenie do umowy: ZL...", "Płatność wg umowy", "Płatność środków zgodnie z umowa", "Wyplata zgodnie z umowa". Ponadto 2 rachunki indywidualne na które dokonywano zasileń z tytułu wynagrodzeń jest zbieżnych z rachunkami na które zasileń z tego samego tytułu dokonywała skarżąc Spółka. Wśród podmiotów krajowych, od których P. dokonywała nabyć znajdują się przede wszystkim spółki powiązane ze sobą osobowo i kapitałowo m.in.: M1. Sp. z o.o.; G. Sp. z o.o.; B. Sp. z o.o., które właściwy organ podatkowy w dniu 8 lipca 2025 r. (M1.) oraz 9 lipca 2025 r. (G. i B.) wykreślił z rejestru czynnych podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Na podstawie krajowego rejestru domen ustalono, że domena prolebor.pl utworzona została w dniu 17 kwietnia 2023 r., zarejestrowana jest przez: V. H. - prokurenta w F. Sp. z o.o. – drugiego największego dostawcy strony skarżącej. Analizując dane w zakresie logowań spółki P. na rachunek bankowy, który jest jednym z głównych rachunków tego podmiotu organ ustalił, że w okresie od 01.01.2024 r. do 10.03.2025 r. spółka dokonywała szeregu logowań, przy czym głównymi użytkownikami ustalonych numerów IP są: K. D., V. H., S. K. oraz J. W.. Czyniąc ustalenia co do drugiego z kontrahentów strony organy zwróciły uwagę, że od dnia 24 czerwca 2021 r. jedynym udziałowcem Spółki jest L. Z. pełniący również funkcje Prezesa Zarządu, w latach 2023-2024 żaden podmiot nie wykazywał zatrudnienia L. Z., w systemach brak otwartych obowiązków podatkowych i deklaracji. Przy czym, W okresie od dnia 5 grudnia 2019 – 24 czerwca 2021 udziałowcami, posiadającymi po 50% udziałów każdy byli V. H. oraz V. L.. Prokurentem samoistnym jest V. H., który posiada również 40% udziałów w podmiocie D.Sp. z o.o. i występuje również jako pełnomocnik i użytkownik karty do rachunków bankowych spółki P.. Główna działalność (PKD) 52.10B - Magazynowanie i przechowywanie pozostałych towarów. Mając m.in. na uwadze ilość zawieranych z tą spółką transakcji organy zwróciły uwagę, że jak wynika z PIT-11 za 2023 i 2024 rok spółka ta zatrudniała odpowiednio 18 i 41 pracowników. Gdy jednocześnie w analizowanym okresie spółka dokonała ponad 10.700 transakcji obciążeniowych na ponad 1.900 rachunków indywidualnych na łączną kwotę co najmniej 18.828.143 zł i 18.075 EUR, których tytuły wskazują na wypłatę wynagrodzeń, np. "Wynagrodzenie za...", "Wynagrodzenie do umowy: ZL...", "Płatność wg umowy", "Płatność środków zgodnie z umowa", "Wypłata zgodnie z umowa". I podobnie jak w przypadku pierwszego kontrahenta, organ ustalił, że 2 rachunki indywidualne na które dokonywano zasileń z tytułu wynagrodzeń jest zbieżnych z rachunkami na które zasileń z tego samego tytułu dokonywała spółka S.. Na co również wskazały organ to wynikające z analizy ustalenie, że wśród podmiotów krajowych, od których spółka F. dokonywała nabyć znajdują się przede wszystkim spółki powiązane ze sobą osobowo i kapitałowo m.in. B. Sp. z o.; S3.Sp. z o.o.; G. Sp. z o.o.; E.Sp. z o.o., które właściwy organ podatkowy w dniu 9 lipca 2025 r. wykreślił z rejestru czynnych podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Cześć z tych podmiotów to również kontrahenci P.. Co zasadnie nie umknęło organom, na podstawie krajowego rejestru domen ustalono, że domena [...] utworzona została w dniu 5 lutego 2020 r., zarejestrowana jest przez: V. H., który rejestrował również domenę [...] i [...]. Analizując dane w zakresie logowań spółki na rachunek bankowy, który jest jednym z głównych rachunków tego podmiotu organ ustalił, że w spółka dokonywała szeregu logowań, które udało się przypisać do numerów IP: V. H., S. K. oraz pełnomocnicy: B. I. (zam. Ukraina), N. A.. Organy poddając analizie uzyskane dane doszły do przekonania, że kontrahenci strony dokonują zakupów od podmiotów powiązanych osobowo, ponadto podmioty te dokonują zakupów/sprzedaży pomiędzy sobą, wydłużając tym samym łańcuch dostaw. A jednocześnie od tych kontrahentów strona skarżąca wykazuje największe nabycie, kreując w ten sposób podatek naliczony do odliczenia a co za tym idzie obniżając sobie w ten sposób podstawę opodatkowania. W ocenie Sądu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w ślad za organem pierwszej instancji, przedstawił w zaskarżonym postanowieniu szczegółową analizę przepływów na rachunkach bankowych, zaś ustalone okoliczności, przedstawione z detalami w uzasadnieniu zaskarżonych aktów i przywołane w obszernych fragmentach w niniejszym uzasadnieniu dawały organom podstawę do stwierdzenia, że łańcuch dostaw pomiędzy wskazanymi powyżej podmiotami zostały wykreowany w sposób sztuczny, celem jego było zoptymalizowanie należności publicznoprawnych. Ze zgromadzonego materiału, całokształtu ustalonych okoliczności sprawy rozpatrywanych łącznie wynika, że podmiot kwalifikowany może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, co uzasadniło zastosowanie krótkiej blokady. I w odniesieniu do oceny organów w zakresie wystąpienia przesłanek warunkujących zastosowanie przedłużenia blokady rachunków bankowych Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach niniejszej sprawy trafnie wywiodły organy, że występuje uzasadniona obawa niewykonania przez podmiot kwalifikowany mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano wskazane postanowienie (art. 119zw § 1 O.p.). Odnosząc się do pierwszej kwestii, gdyż druga nie budzi wątpliwości, zdaniem Sądu organy słusznie zwróciły uwagę, że Spółka nie posiada żadnych aktywów trwałych - nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, jako właściciel pojazdów ani w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych, jako właściciel nieruchomości. W plikach JPK nie wykazuje nabyć środków trwałych. Zarówno za 2023 jak i 2024 rok wykazuje - pomimo wzrostu przychodów ze sprzedaży o prawie 32% bardzo niską rentowność: w 2023 r. na poziomie 0,01% (zysk ze sprzedaży 94.636,82 zł) przy przychodach ze sprzedaży w wysokości 16.040.618,13 zł; w 2024 r. na poziomie 0,03% (zysk ze sprzedaży 514.933,26 zł) przy przychodach ze sprzedaży w wysokości 21.171.769,07 zł. Spółka posiada wprawdzie kapitał zakładowy na poziomie 100.000 zł, kapitał zapasowy na poziomie 730.473,05 zł oraz 2024 rok zakończyła zyskiem w kwocie 377.758,94 zł, jednak ogólna wartość kapitału własnego Spółki jest niewspółmiernie niska w porównaniu do szacowanych zobowiązań podatkowych, wynoszących co najmniej 10.768.175 zł. Odnotować należy, że strona skarżąca nie kwestionowała ustaleń organów w powyższym zakresie, strona nie wskazała również majątku, który mógłby stanowić realne zabezpieczenie kwoty oszacowanego zobowiązania podatkowego. Reasumując, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy, na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału prawidłowo uznały, że zachodzi uzasadniona obawa, iż skarżąca Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, w szacowanej wysokości 10.768.175 zł, gdyż nie posiada majątku pozwalającego na uregulowanie w przyszłości zobowiązań podatkowych w szacowanej wysokości. Z tych wszystkich względów, w świetle okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, zdaniem Sądu stanowisko wyprowadzone i wyczerpująco uzasadnione w zaskarżonych aktach zasługuje na podzielenie. W ocenie Sądu, postępowanie organów odpowiadało przywołanym powyżej przepisom postępowania. Po wtóre zaakcentować trzeba, że postępowanie "blokadowe" jest postępowaniem specyficznym, opartym na uzyskanym, z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa, przypuszczeniu wywiedzionym z analizy posiadanych informacji, w szczególności wyników analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, które wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. I co już wybrzmiało na wstępie niniejszego uzasadnienia, na tym etapie wystarczające było stwierdzenie organów, że do wyłudzeń skarbowych (art. 56 § 1 i art. 62 § 2 ustawy Kodeks karny skarbowy i art. 271a § 2 ustawy Kodeks karny) mogło dochodzić lub może dojść w przyszłości, a jednocześnie występuje uzasadniona obawa niewykonania przez podmiot kwalifikowany mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano wskazane postanowienie. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności i nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Ake.