I SA/Łd 607/12

Dnia 5 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 roku sprawy ze skargi A (Polska) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 rok i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W toku postępowania ustalono, że A Sp. z o.o. w dniu [...] złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości (DT-1) za 2005 rok oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2005 rok. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2011 roku organ podatkowy pierwszej instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 rok. Na to postanowienie A Sp. z o.o. złożyła zażalenie. Postanowieniem z dnia [...], znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchybiło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...], znak: [...] organ podatkowy pierwszej instancji umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 rok. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A Sp. z o.o. z siedzibą w K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. pismem z dnia 4 stycznia 2012 roku wezwało Spółkę do złożenia pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Pełnomocnik Spółki odpowiedział na powyższe wezwanie w dniu 13 stycznia 2011 roku, składając kopię pełnego odpisu z rejestru Spółki. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., stwierdziło, że podmiotem podatku jest osoba prawna. Zgodnie z art. 133 Ordynacji podatkowej, stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110 -117a Ordynacji podatkowej, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona wyżej, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego, przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa. W ocenie Kolegium oznaczenie strony w decyzji powinno zostać zawarte w decyzji w sposób zupełny, tzn. przy osobach fizycznych z podaniem imienia i nazwiska, miejsca zamieszkania lub pobytu oraz numeru NIP, natomiast przy osobach prawnych, organizacjach społecznych lub jednostkach organizacyjnych niemających osobowości prawnej - ze wskazaniem pełnej nazwy, siedziby, miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast błędne oznaczenie strony postępowania, w zależności od rodzaju błędu, pociąga za sobą różne skutki. Błąd polegający np. na omyłce w imieniu i nazwisku podlega sprostowaniu w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej. Natomiast błąd polegający na potraktowaniu jako adresata decyzji podmiotu, który nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 133 Ordynacji podatkowej, jest istotną wadą: decyzja taka jako wadliwa podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. A Sp. z o.o. przesłała przy piśmie z dnia [...] (doręczonym Kolegium w dniu 23 stycznia 2012 roku) uwierzytelnioną kopię odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego Spółki, z którego wynika, iż Spółka działa pod nazwą A Sp. z o.o. nie zaś A Sp. z o.o. Kolegium wskazało przy tym, iż nazwa firmy Spółki, uwidoczniona w rejestrze przedsiębiorców prowadzonym przez właściwy sąd rejestrowy, ma wpływ na prawidłowość przeprowadzonego postępowania. Zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana na A Sp. z o.o., nie zaś na A Sp. z o.o.. Taki podmiot jak A Sp. z o.o. w rejestrze Spółki nie istnieje, stąd też wydana decyzja na A Sp. z o.o. jest wadliwa w zakresie oznaczenia strony i jako taka jest niewykonalna w toku ewentualnego postępowania egzekucyjnego. Kolegium wskazało ponadto, iż Krajowy Rejestr Sądowy jest jawnym rejestrem sądowym, powszechnie dostępnym w sądach rejestrowych oraz na stronach Ministerstwa Sprawiedliwości, stąd też nikt, a szczególnie organ podatkowy działający na podstawie przepisów prawa, nie może zasłaniać się nieznajomością danych w takim rejestrze prowadzonym, dlatego w ocenie organu odwoławczego całe postępowanie podatkowe było prowadzone na nieistniejący podmiot, tzn. A Sp. z o.o., wobec tej Spółki zostało wszczęte postępowanie podatkowe, a także tak błędnie oznaczonej Spółce został wyznaczony siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Powyższe spowodowało konieczność przeprowadzenia ponownie całego postępowania wobec prawidłowo oznaczonego podmiotu tzn. A Sp. z o.o. Na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Spółka A z o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 233 § 2 w zw. z art. 210 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż konieczne było uchylenie w całości decyzji Prezydenta z dnia [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem skarżącej Spółki w przedmiotowej sprawie strona postępowania, tj. A sp. z o.o. z siedzibą w K., przy ul. B K., NIP: 526-10-37-737 została prawidłowo oznaczona, w efekcie czego nie doszło do naruszenia art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacji. W ocenie Skarżącej, pominięcie nawiasów w nazwie firmy Spółki jest jedynie drobnym uchybieniem, które nie wypływało na prawidłowość oznaczenia strony postępowania, a w razie wątpliwości czynnikiem rozstrzygającym obok nazwy powinien być zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników i art. 16 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej numer NIP, który to Spółka wskazywała w każdym kierowanym do organu piśmie. Dlatego też w ocenie Spółki, pominięcie w decyzji Prezydenta nawiasu w nazwie firmy Spółki w żaden sposób nie mogło wpłynąć na prawidłowość oznaczenia strony postępowania, albowiem nie powodowało to najmniejszych wątpliwości co do faktu, iż pomiędzy A sp. z o.o., a A sp. z o.o. zachodzi tożsamość podmiotowa. Z uwagi na powyższe naruszenie prawa, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie. W przekonaniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. błędne oznaczenie nazwy skarżącej spółki jako A Sp. z o. o. zamiast A Sp. z o .o. powoduje, że wydana decyzja jest wadliwa. Wskazane błędne oznaczenie w decyzji powoduje – zdaniem organu II instancji -, że całe postępowanie podatkowe było prowadzone wobec nieistniejącego podmiotu, co w konsekwencji wymaga ponownego przeprowadzenia całego postępowania dowodowego wobec prawidłowo oznaczonego podmiotu, "tzn. prawidłowego wszczęcia postępowania, wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz wydania ponownej decyzji". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało w rezultacie, iż nie mogąc dopełnić za organ I instancji tych czynności jest zobligowane uchylić zaskarżoną decyzję i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu wyprowadzona przez organ konkluzja jest zbyt daleko idąca. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem Skarżącej, że obok nazwy identyfikatorem podatkowym jest NIP (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, tj. z 2004 r. nr 269, poz. 2681 ze zm.). Trafnie ponadto Skarżąca podnosi, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447) przedsiębiorca wpisany do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji jest obowiązany umieszczać w oświadczeniach pisemnych, skierowanych w zakresie swojej działalności do oznaczonych osób i organów numer identyfikacji podatkowej. Skarżąca zadośćuczyniła temu obowiązkowi, podając w pismach skierowanych do organów podatkowych numer NIP oraz adres siedziby, które odpowiadały numerowi NIP i adresowi siedziby wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego. W konsekwencji należy zgodzić się ze stanowiskiem, że pominięcie w decyzji Prezydenta Miasta Ł. nawiasu w nazwie spółki nie powodowało wątpliwości co do faktu, iż w rzeczywistości chodzi o "A sp. z o. o.". Zdaniem Sądu, niniejsza wada w oznaczeniu strony stanowi oczywistą omyłkę pisarską, która może zostać usunięta w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej (por. H. Dzwonkowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2010). W tym kontekście decyzja organu odwoławczego była zbyt daleko i jako taka została wydana z naruszeniem art. 233 § 2 w związku z art. 210 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej. Sąd nie może natomiast wypowiedzieć się w przedmiocie naruszenia przez Prezydenta Miasta Ł. art. 79 § 2 w związku z art. 12 ust. 6 pkt. 2 oraz art. 208 § 1 O. p., ponieważ nie było to przedmiotem oceny organu II instancji, który powinien uprzednio ustosunkować się do niego w sposób merytoryczny i dopiero wówczas możliwa będzie kontrola – ocena prawna podjętej w tym zakresie decyzji. Reasumując, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 niniejszej ustawy oraz § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 212, poz. 2075). ms