I SA/Łd 607/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Asesor WSA Agnieszka Gortych – Ratajczyk Protokolant: specjalista Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 11 sierpnia 2025 r. nr 1001-IEE.7192.127.2025.3.AAM w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach z dnia 17 kwietnia 2025 r. o odmowie wobec A Sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej także: skarżąca lub skarżąca spółka lub strona) zwrotu kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi, obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 rok, w części dotyczącej należności pieniężnej w wysokości 30.224,00 zł, wskazanej w bloku D3 ww. tytułu wykonawczego. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach (organ egzekucyjny) prowadził wobec A Sp. z o.o. postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2024 r. nr [...], obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 r. Odpis ww. tytułu wykonawczego strona otrzymała w dniu 29 lipca 2024 r. wraz z zawiadomieniem z dnia 24 lipca 2024 r. nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w P. S.A. Bank zawiadomienie odebrał w dniu 24 lipca 2024 r. i tego samego dnia dokonał częściowej realizacji zajęcia. Na skutek realizacji zajęcia przez dłużnika zajętej wierzytelności, tj. P. S.A. (przelewami z dnia 24 lipca 2024 r., 26 lipca 2024 r., 31 lipca 2024 r., 5 sierpnia 2024 r. i 9 sierpnia 2024 r.) oraz poprzez dokonanie przez stronę w dniu 6 sierpnia 2024 r. wpłaty własnej do wierzyciela w wysokości 118.000,00 zł, zaległość wskazana w ww. tytule wykonawczym, łącznie z naliczonymi kosztami egzekucyjnymi, została uregulowana w całości. Organ egzekucyjny przekazał wyegzekwowane kwoty na rachunek bankowy wierzyciela, natomiast nadwyżkę (118.827,32 zł) wykraczającą ponad kwotę wskazaną w zawiadomieniu o zajęciu z dnia 24 lipca 2024 r. przekazał stronie w dniu 9 sierpnia 2024 r. na jej rachunek bankowy i tym samym zakończył egzekucję prowadzoną na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. W dniu 23 sierpnia 2024 r. pełnomocnik strony złożył do organu egzekucyjnego wniosek o wydanie postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia 12 września 2024 r. nr 1016-SEE.7113.1039.2024.2 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach określił wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w kwocie 40.110,00 zł. W odpowiedzi na wydane postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych, pełnomocnik strony złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w prawidłowej wysokości. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2024 r. nr 1001 -IEE.7192.281.2024.3.AAM Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji z dnia 12 września 2024 r. Na ww. postanowienie organu odwoławczego pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, przy czym w dniu 27 marca 2025 r. postępowanie sądowe zostało zawieszone na zgodny wniosek obu stron. Ponadto, w dniu 5 sierpnia 2024 r. pełnomocnik strony złożył pismo do organu egzekucyjnego w trybie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r., poz. 572 ze zm., dalej także: u.p.e.a.), tj. zarzutu nieistnienia obowiązku w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2024 r. nr 1071-SEW.720.369.2024.11 Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi uznał za zasadny zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 czerwca 2024 r. nr 1001-IOD4.4100.19.2023.19.U71.BRG, w części dotyczącej należności pieniężnej w wysokości 30.224,00 zł wskazanej w bloku D3 tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2024 r. Na ww. postanowienie pełnomocnik strony wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 marca 2025 r. nr 1001-IEW-3.7113.78.2024.16.U71.JH Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uchylił postanowienie organu I instancji i orzekł o uznaniu zarzutu nieistnienia obowiązku w części dotyczącej należności pieniężnej w wysokości 30.224,00 zł wskazanej w bloku D3 tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2024 r. nr [...]. Kolejno w dniu 10 grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącej złożył do organu egzekucyjnego wniosek zatytułowany "Pismo w sprawie egzekucji administracyjnej w zakresie zwrotu wyegzekwowanej nienależnie kwoty", powołując się przy tym na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z dnia 12 listopada 2024 r. W piśmie tym pełnomocnik strony wniósł o zwrot: "należności głównej określonej niezgodnie z ww. decyzją w kwocie 30.224,00 zł, odsetek od wskazanej kwoty w kwocie 6.370,21 zł, kosztów egzekucyjnych naliczonych od wyegzekwowania należności wskazanych w punkcie 1 i 2". Organ egzekucyjny przekazał do wierzyciela powyższe pismo zgodnie z właściwością rzeczową, natomiast rozpatrzył wniosek w zakresie żądania zwrotu kosztów egzekucyjnych (punkt 3). Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach odmówił zwrotu kosztów egzekucyjnych, w części dotyczącej należności pieniężnej w wysokości 30.224,00 zł, wskazanej w bloku D3 tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2024 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że pomniejszenie zaległości o kwotę należności głównej w wysokości 30.224,00 zł oraz odsetek o kwotę 6.370,21 zł, nie spowodowało zmiany wysokości kosztów egzekucyjnych (określonych przez organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia 12 września 2024 r.), gdyż łączna kwota zaległości w pozycji 1 i 2 wskazana w tytule wykonawczym z dnia 22 lipca 2024 r. wyniosła 515.270,00 zł, co stanowiło podstawę do naliczenia maksymalnej kwoty kosztów egzekucyjnych wskazanych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W wyniku rozpoznania zażalenia na powyższe postanowienie organu podatkowego I instancji, DIAS utrzymał je w mocy. Przytaczając na wstępie rozważań treść art. 64c § 1 i § 2, art. 64c § 9 u.p.e.a. wskazał następnie, że z uwagi na wyegzekwowane (wpłaty dłużnika zajętej wierzytelności) i uzyskane w wyniku zapłaty (wpłata spółki) środki pieniężne, naliczona dla tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2024 r. opłata egzekucyjna wyniosła łącznie 40.000,00 zł, co stanowi realizację dyspozycji art. 64 § 5a u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w egzekucji należności pieniężnej wyegzekwowano i uzyskano w wyniku zapłaty środki pieniężne, maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 40 000 zł odrębnie dla każdego tytułu wykonawczego, przy czym maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej naliczonej w wyniku zapłaty wynosi 20 000,00 zł. W ocenie organu odwoławczego, łączne koszty egzekucyjne (w wysokości 40.110,00 zł), na które składają się: opłata manipulacyjna (100,00 zł), opłata egzekucyjna z tytułu środków pieniężnych wyegzekwowanych z zajętego rachunku bankowego (34.100 zł), opłata egzekucyjna za wpłatę przez spółkę do wierzyciela po wszczęciu egzekucji administracyjnej (5 900,00 zł) oraz wydatek egzekucyjny (10,00 zł) - zostały naliczone prawidłowo, tj. zgodnie z przepisami u.p.e.a. Jednocześnie DIAS podzielił przedstawione przez organ egzekucyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowisko, że postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z dnia 12 listopada 2024 r. o uznaniu za zasadny zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 czerwca 2024 r., w części dotyczącej należności pieniężnej w wysokości 30.224,00 zł, wskazanej w bloku D3 tytułu wykonawczego z 22 lipca 2024 r. - nie miało wpływu na wysokość kosztów egzekucyjnych obciążających spółkę. Organ odwoławczy podkreślił, że wielopozycyjny tytuł wykonawczy z dnia 22 lipca 2024 r. nr [...] obejmował należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 r., które w poszczególnych sekcjach wynosiły: D1 – należność główna 493 670,00 zł i odsetki 120 969,40 zł, D2 – należność główna 21 600,00 zł i odsetki 4 862,10 zł i D3 – należność główna 30. 224,00 zł oraz odsetki 6. 346,20 zł. Łączna kwota należności głównej wyniosła 545.494,00 zł, zaś odsetek na dzień dokonanych wpłat 135.156,47 zł. Pomniejszenie zatem całej zaległości objętej ww. tytułem wykonawczym o kwotę należności głównej w wysokości 30.224,00 zł oraz o kwotę odsetek w wysokości 6.370,21 zł, nie mogło, zdaniem organu odwoławczego, spowodować zmiany wysokości kosztów egzekucyjnych obciążających spółkę, gdyż łączna kwota samej należności głównej wskazanej w sekcjach D1 i D2 ww. tytułu wykonawczego wyniosła 515.270,00 zł. To z kolei, w realiach analizowanej sprawy, stanowiło podstawę do naliczenia, w oparciu o art. 64 § 5a u.p.e.a.) maksymalnej kwoty opłaty egzekucyjnej, tj. 40.000,00 zł. Odnosząc się do dalszych zarzutów wniesionego zażalenia DIAS podkreślił, że w analizowanej sprawie do opłaty egzekucyjnej od uzyskanych z banku środków w wysokości 520.752,72 zł (wpłata z dnia 9 sierpnia 2024 r.), nie ma zastosowania art. 64 § 5 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że w przypadku zapłaty należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia organowi egzekucyjnemu lub wierzycielowi przez zobowiązanego lub przez podmiot wymieniony w art. 71ca § 1 pkt 3 i 5, po wszczęciu egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny pobiera opłatę egzekucyjną w wysokości 5% uzyskanych w ten sposób środków pieniężnych na należność pieniężną, odsetki na dzień zapłaty i koszty upomnienia. Co prawda, zasilenie przez spółkę salda rachunku bankowego kwotą 520. 752,72 zł spowodowało, że dłużnik zajętej wierzytelności, tj. P. S.A., w pełni zrealizował zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego dokonane na podstawie zawiadomienia z dnia 24 lipca 2024 r., niemniej jednak wpłata przez zobowiązaną spółkę ww. kwoty na uprzednio zajęty przez organ egzekucyjny jej rachunek bankowy, nie była tożsama z zapłatą należności wierzycielowi lub organowi. Nie można tu bowiem mówić o tzw. wpłacie dobrowolnej, do której miałaby zostać zastosowana obniżona do 5% wysokość pobranych kosztów egzekucyjnych. W tej sytuacji, w odniesieniu do otrzymanych z banku w dniu 9 sierpnia 2024 r. środków pieniężnych w kwocie 520 752,72 zł, koszty egzekucyjne (opłata egzekucyjna) powinny być ustalone w oparciu o art. 64 § 4 u.p.e.a., tj. w wysokości 10% uzyskanych w ten sposób środków pieniężnych. Natomiast w odniesieniu do podniesionego przez pełnomocnika strony w zażaleniu zarzutu naruszenia przez zaskarżone postanowienie art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa w kontekście art. 64 § 5 u.p.e.a., art. 127 w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 126 O.p. i art. 17 § 1 oraz art. 64cd § 5 u.p.e.a., organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w postępowaniu egzekucyjnym przepisy Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania. W zakresie nieuregulowanym w u.p.e.a., do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego oraz organu egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednie zastosowanie mają przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W dalszej kolejności DIAS zaznaczył, że brzmienie samego art. 64 § 5 u.p.e.a., a w szczególności jego zestawienie z treścią art. 64 § 4 i art. 64 § 5a u.p.e.a., nie pozostawiają wątpliwości interpretacyjnych co do pojęcia "zapłaty". Organ odwoławczy podkreślił, że środków pieniężnych wpłaconych przez zobowiązaną spółkę na jej zajęty rachunek bankowy, a następnie przekazanych przez bank (jako dłużnika zajętej wierzytelności) organowi egzekucyjnemu tytułem realizacji zajęcia tegoż rachunku bankowego, nie można utożsamiać ze środkami pieniężnymi uzyskanymi w wyniku zapłaty, o których mowa w art. 64 § 5 u.p.e.a. Analiza trybu zaspokojenia należności (przymusowe ściągnięcie vs. dobrowolna zapłata) i jego wpływ na stawkę opłaty egzekucyjnej, prowadzi do wniosku, że od kwoty 520 752,72 zł (uzyskanej z banku w dniu 9 sierpnia 2024 r.) organ egzekucyjny prawidłowo naliczył opłatę egzekucyjną przy zastosowaniu 10% stawki tejże opłaty. Zaskarżonemu postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi pełnomocnik strony zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 64 § 4 oraz art. 64 § 5 u.p.e.a., poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie. Organ błędnie uznał wpłatę własną Skarżącej na zajęty rachunek bankowy za przymusowe "wyegzekwowanie" podlegające 10% opłacie egzekucyjnej, zamiast zastosować właściwą stawkę 5% dla "zapłaty" dokonanej po wszczęciu egzekucji; - art. 64cd § 5 u.p.e.a. w zw. z art. 64 § 5a u.p.e.a., poprzez odmowę zwrotu kosztów egzekucyjnych naliczonych od części długu, która okazała się nienależna (w bloku D3 tytułu wykonawczego), co narusza zasadę, że opłaty egzekucyjne pobiera się od należności faktycznie i zgodnie z prawem wyegzekwowanych; - art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.), poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości interpretacyjnych co do pojęcia zapłaty na niekorzyść zobowiązanego, wbrew fundamentalnej zasadzie in dubio pro tributario. 2. Dodatkowo strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. : - art.7, art. 8 oraz art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a") w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewyczerpujące i nieprzekonujące uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia, co narusza zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, - art. 17 § 1 u.p.e.a., poprzez bezpodstawne odrzucenie możliwości odpowiedniego zastosowania zasad ogólnych postępowania podatkowego (O.p.) w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności podatkowej. W konkluzji postawionych zarzutów, skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 11 sierpnia 2025 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach z dnia 17 kwietnia 2025 r., zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu nienależnie pobranych kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 64c § 2 zdanie 1 u.p.e.a., koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Natomiast w myśl art. 64cd § 1 u.p.e.a., jeżeli po wyegzekwowaniu lub uzyskaniu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie lub prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niezgodne z prawem, w szczególności jeżeli w chwili wyegzekwowania lub uzyskania kosztów egzekucyjnych postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu, organ egzekucyjny, który zakończył postępowanie egzekucyjne, zwraca zobowiązanemu lub wierzycielowi wyegzekwowane lub uzyskane koszty egzekucyjne wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia ich wyegzekwowania lub uzyskania do dnia obciążenia rachunku bankowego organu egzekucyjnego przekazywanymi środkami pieniężnymi. Z kolei przepis art. 64cd § 3 pkt 1 u.p.e.a. stanowi, że zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami dokonuje się na wniosek lub z urzędu niezwłocznie po dniu, w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne. Zgodnie z art. 64cd § 5 pkt 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami: 1) na wniosek złożony nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w § 4, jeżeli zobowiązany lub wierzyciel kwestionuje wysokość zwróconych kosztów egzekucyjnych lub ustawowych odsetek wynikającą z zawiadomienia; 2) jeżeli wniosek zobowiązanego lub wierzyciela o zwrot kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 64cd § 6 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami przysługuje zażalenie. Postanowieniem z dnia 12 września 2024 r. organ I instancji określił wysokość kosztów egzekucyjnych pobranych na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2024 r. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem organu odwoławczego z dnia 12 listopada 2024 r. Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Łd 31/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na powyższe postanowienie. Oznacza to, że wysokość kosztów egzekucyjnych pobranych na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2024 r. została określona ostatecznym postanowieniem DIAS z dnia 12 listopada 2024 r. Powyższe okoliczności zostały przypomniane w niniejszych motywach, z uwagi na argumentację strony skarżącej przedstawioną w skardze. Z treści skargi wynika bowiem, że strona skarżącą upatruje możliwość zmiany (obniżenia) ustalonych kosztów egzekucyjnych poprzez złożenie zażalenia na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami wydane na podstawie art. 64cd § 5 punkt 2 u.p.e.a. Wobec tego należy całą mocą podkreślić, że przedmiotem oceny sądu w przedmiotowej sprawie nie jest wysokość kosztów egzekucyjnych, która to kwestia została już poddana kontroli instancyjnej oraz kontroli sądowej, lecz ocena legalności postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucyjnych wydanego na podstawie cytowanego art. 64cd § 5 pkt 2 u.p.e.a. Sąd I instancji w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę nie traci przy tym z pola widzenia okoliczności, że między stronami istnieje zasadniczy spór dotyczący definicji pojęcia zapłaty związany z wpłatą przez stronę skarżącą na zajęty rachunek bankowy kwoty 520.752,72 zł w toku postępowania egzekucyjnego. Jego konsekwencją jest wysokość opłaty egzekucyjnej pobieranej w wysokości 10% lub 5% środków pieniężnych wyegzekwowanych na należność pieniężną, odsetki na dzień wyegzekwowania i koszty upomnienia w zależności od tego, czy zastosowanie znajdzie art. 64 § 4, czy § 5 u.p.e.a. Podkreślić należy, że spór ten został rozstrzygnięty ostatecznym postanowieniem organu II instancji z dnia 12 listopada 2024 r. i potwierdzony nieprawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z 20 stycznia 2026 r., o których mowa wyżej. Podobnie w ramach powyższego postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych rozstrzygnięta została kwestia wysokości tych kosztów po uznaniu zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku w kwocie 30.224,00 zł wynikającego z części D3 przedmiotowego tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2024 r. Na potrzeby rozpoznawanej sprawy godzi się w tym zakresie podnieść, że trafne i znajdujące oparcie w treści art. 64cd § 5 punkt 2 u.p.e.a. jest stanowisko organów co do tego, że wniosek o zwrot kosztów egzekucyjnych jest nieuzasadniony. Zważyć bowiem należy, że pomniejszenie należności wynikającej z przedmiotowego tytułu wykonawczego o kwotę 30.244,00 zł oraz o kwotę odsetek w kwocie 6.370,21 zł nie pomniejszyło wysokości kosztów egzekucyjnych, gdyż suma należności z części D1 i D2 tego tytułu wynosiła 515.270,00 zł, a więc przenosiła granicę, powyżej której, zgodnie z art. 64 § 4 u.p.e.a. nalicza się opłatę egzekucyjną w kwocie 40.000 zł. Jak zaś wskazano wyżej, rozstrzygnięcie sporu co do tego, czy do poboru opłaty egzekucyjnej należy zastosować stawkę 10%, czy 5% wyegzekwowanych środków pieniężnych wykracza poza ramy rozpoznawanej sprawy. Tak więc w związku z tym, że wniosek o zwrot kosztów egzekucyjnych nie zasługiwał na uwzględnienie organy zasadnie, powołując się na art. 64cd § 5 pkt 2 u.p.e.a., odmówiły zwrotu tychże kosztów. Nie jest uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 64 § 4 i 5 u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie wpłaty własnej skarżącej za wyegzekwowanie podlegające opłacie 10%. Jak wskazano wyżej wysokość opłaty egzekucyjnej została ustalona w ostatecznym rozstrzygnięciu i nie podlega weryfikacji w rozpoznawanej sprawie. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 64cd § 5 w zw. z art. 64 §5a u.p.e.a. Mimo bowiem uznania za nieistniejący obowiązek dotyczący kwoty 30.224,00 zł wynikający z części D3 przedmiotowego tytułu wykonawczego kwota opłaty egzekucyjnej wynikająca z sumy należności z części D1 i D2 tego tytułu wynosiła 515.270,00 zł. Tak więc zgodnie z art. 64 § 4 u.p.e.a., od tak ustalonej kwoty naliczono opłatę egzekucyjną w kwocie 40.000 zł. Za niezrozumiały uznać natomiast należy zarzut naruszenia art. 2a O.p. Przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawach dotyczących egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 18 punkt 2 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi zaskarżone postanowienie zawiera wystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne pozwalające na odtworzenie stanu faktów, przeanalizowania argumentacji organu i wysnutych przez niego wniosków, jak również zastosowania obowiązujących przepisów prawa. Za nieporozumienie uznać należy zarzut naruszenia art. 17 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z przywołanym przepisem, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. W treści cytowanego przepisu nie ma więc mowy o możliwości odpowiedniego zastosowania zasad ogólnych postępowania podatkowego (O.p.) w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności podatkowej, co sugeruje strona skarżąca w skardze. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi po myśli art. 151 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji. ds