I SA/Łd 61/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń - grudzień 2010 r. oddala skargę. I SA/Łd 61/14 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił D. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. oraz orzekającej o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. –W. z dnia [...] r. została doręczona stronie w dniu 19 lipca 2013 r. - na podstawie art. 150 § 1 pkt 1, §1a i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji - zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej - upłynął w dniu 2 sierpnia 2013 r., natomiast odwołanie od przedmiotowej decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione za pośrednictwem poczty w dniu 13 września 2013 r. Wraz z odwołaniem złożono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że obowiązkiem organu odwoławczego, do którego wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest zbadanie, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. W szczególności koniecznym jest ustalenie, czy strona uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Mając na uwadze powyższe, organ wskazał, że we wniosku strona podniosła, iż jako adres do doręczeń wskazała adres działalności, tj. ul. A. 57 lok. 2a. i tam była doręczana wszelka korespondencja do skarżącego z US i tam też doręczył organ podatkowy postanowienie o wszczęciu postępowania. Tymczasem przedmiotowa decyzja została wysłana na adres zameldowania podatnika, tj. Ł., ul. B. 8 m. 28, a wobec niezastania adresata decyzja została uznana za doręczoną w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Podatnik podniósł też, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. W okresie awizacji przesyłki zarówno podatnik, jak również pozostali dorośli domownicy mieszkania nr 28 przy ul. B. 8 (tj. B. i J. M. - rodzice podatnika) byli nieobecni w Ł.. Jak bowiem wynika z wyjaśnień D. M. zarówno rodzice, jak również on przebywali w tym czasie w Miejscowości D. w Centrum Zdrowia A. (na dowód powyższego przedstawił fakturę wystawioną na B. M.). Podatnik podkreślił również, że w dniu 29 czerwca 2013 r. po ataku choroby został zabrany z ulicy do szpitala, w którym udzielono mu pomocy i w którym przebywał przez kilka dni. Następnie przebywał na oddziale neurologicznym. Po powrocie z Ośrodka Zdrowia A. podatnik przebywał w W., będąc nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim od 22 lipca 2013 r. do dnia 6 sierpnia 2013 r. oraz od dnia 19 sierpnia 2013 r. do dnia 28 sierpnia 2013 r. Ponadto podatnik podkreślił, że o fakcie wydania decyzji dowiedział się dopiero w dniu 6 września 2013 r., tj. w dniu, w którym księgowy firmy zauważył fakt zajęcia rachunku bankowego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w badanym okresie D. M. zgłosił w Urzędzie Skarbowym Ł.-W. dwa miejsca prowadzenia działalności, tj. Ł., ul A. 57 lok. 2a oraz W. ul. C. 131 lok. 31. W Urzędzie Skarbowym zgłoszono również miejsce zamieszkania mieszczące się w Ł. przy ul. B. 8 m. 28. Pracownicy Urzędu Skarbowego udali się w dniu 18 czerwca 2012 r. - stosownie do ustaleń poczynionych z D. M. - do miejsca prowadzenia działalności, tj. w Ł. przy ul A. 57 lok 2a - celem rozpoczęcia kontroli. Z uwagi na fakt, że pod tym adresem nie zastano D. M., umówiono się z nim telefonicznie na spotkanie pod tym adresem w dniu 22 czerwca 2012 r. W dniu 22 czerwca 2012 r. D. M. odebrał pod tym adresem upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej. Jednocześnie w tym samym dniu złożył oświadczenie wskazując, że w sprawach prowadzonej kontroli w zakresie podatku od towarów i usług prosi o kontakt pod adresem w Ł. przy ul. A. 57 lok 2a. Następnie w dniu 9 lipca 2012 r. D. M. odebrał pod tym adresem (przesłany za pomocą poczty) protokół kontroli podatkowej. W dniu 19 listopada 2012 r. pracownicy Urzędu Skarbowego udali się pod wskazany adres, tj. Ł., ul A. 57 lok. 2a, celem doręczenia podatnikowi postanowienia z dnia 19 listopada 2012 r. o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług za 2010 r. Ustalono, że pod tym adresem mieszczą się Kancelarie Adwokackie należące do innych osób. Jednocześnie pracownica tych kancelarii odmówiła przyjęcia korespondencji, informując, iż adwokat D. M. od października 2012 r. nie prowadzi działalności pod tym adresem. Informacja o nieprowadzeniu działalności przez D. M. pod tym adresem została potwierdzona również w dniu 23 września 2013 r. (notatka służbowa sporządzona przez pracowników Urzędu Skarbowego). Z uwagi na powyższe pracownicy Urzędu Skarbowego po raz kolejny skontaktowali się telefonicznie z D. M., który poinformował, że w dniu 20 listopada 2012 r. będzie przebywał pod adresem Ł., ul. A. 16 m. 9, w którym to miejscu remontuje swoją kancelarię. Pod tym adresem odebrał w dniu 20 listopada 2012 r. postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego. W organu odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji, z uwagi na powyższy stan faktyczny, zasadnie kierował dalszą korespondencję w przedmiotowej sprawie na adres zamieszkania podatnika, wskazany w komórce rejestracyjnej urzędu skarbowego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej na uwagę nie zasługuje zarzut podatnika, iż korespondencja powinna być kierowana na adres miejsca prowadzenia działalności. Organ podatkowy pierwszej instancji dysponował informacjami, że w Ł. przy ul. A. 57 lok 2a działalność prowadzą inne kancelarie adwokackie. Ponadto D. M. umówił się po odbiór postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego nie pod adresem przy ul. A. 57 lok. 2a lecz pod adresem przy ul. A. 16 m. 9. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy podkreślił, że adres do doręczeń (Ł., ul. A. 57 lok 2a) wskazany w oświadczeniu z dnia 22 czerwca 2012 r. ustanowiony został dla potrzeb prowadzonej kontroli podatkowej. Natomiast po wszczęciu postępowania podatkowego w dniu 20 listopada 2012 r., organ pierwszej instancji (będący w posiadaniu informacji, że pod adresem przy ul A. 57 lok. 2a D. M. nie prowadzi działalności gospodarczej) zasadnie kierował wszelką korespondencję (w tym zaskarżoną decyzję) na wskazany w urzędzie skarbowym adres zamieszkania. O skuteczności tego doręczenia decyduje fakt, że decyzja została wysłana pod właściwy adres, a podatnik został w sposób prawidłowy zawiadomiony o nadejściu pisma i miejscu gdzie może je odebrać. Zasadnym jest zatem założenie, że podatnik (w stosunku do którego prowadzone było postępowanie) na skutek awizowania przesyłek powinien powziąć przynajmniej przypuszczenie, że organ wyekspediował decyzję. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie zostały zrealizowane wymogi określone w art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Pierwsza próba doręczenia przedmiotowej decyzji nastąpiła w dniu 5 lipca 2013 r., i też w tej dacie umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym. Ponowne zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki na poczcie nastąpiło w dniu 15 lipca 2013 r. W przedmiotowej sprawie doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] r. na podstawie art. 150 § 1 pkt 1, § 1a i § 2 Ordynacji podatkowej nastąpiło w dniu 19 lipca 2013 r. Termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął w dniu 2 sierpnia 2013 r., natomiast odwołanie od przedmiotowej decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione za pośrednictwem poczty w dniu 13 września 2013 r. W ocenie organu odwoławczego, całokształt działań podatnika (będącego w dodatku profesjonalistą – adwokatem), wskazuje na celowe próby wprowadzenia organów podatkowych w błąd. Przechodząc do analizy przesłanek przywrócenia uchybionego terminu, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że dla skutecznego przywrócenia konieczne jest kumulatywne spełnienie następujących warunków: 1) uchybienie terminowi, 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, tj. w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Podatnik argumentował wniesienie odwołania z uchybieniem terminu m.in.: pobytem w szpitalu, wyjazdem do Ośrodka Zdrowia A. w D., przebywaniem na zwolnieniu lekarskim w okresie od 22.07.2013 r. do 6.08.2013 r. i w okresie od 19.08.2013 r. do 28.08.2013 r. Podatnik dysponuje dowodem o nazwie karta wyniku konsultacji neurologicznej, który to dowód potwierdza pobyt D. M. w dniu 29 czerwca 2013 r. na izbie przyjęć w szpitalu w W. przy ul. C. 231 (gdzie został przywieziony przez pogotowie ratunkowe). Jak wynika z treści tej karty w zaleceniach lekarskich wskazano: zgłoszenie się pacjenta do poradni neurologicznej, zakaz prowadzenia auta oraz prowadzenie higienicznego trybu życia. W złożonym wniosku D. M. wskazuje, że następnie przebywał na oddziale neurologicznym. Powyższy pobyt nie został jednak poparty przez podatnika jakimkolwiek dowodem. Następnie D. M. podniósł, że stosując się do zaleceń lekarzy neurologów i neurochirurgów co do higienicznego trybu życia i odpoczynku udał się (w terminie 4 lipca 2013 r. – 27 lipca 2013 r.) wraz z rodzicami do Ośrodka Zdrowia A. w D.. Na potwierdzenie powyższego załączył fakturę wystawioną przez ten Ośrodek na B. M.(matka podatnika). Wobec powyższego organ zauważył, że dokument ten nie potwierdza w jakikolwiek sposób, iż z pobytu w sanatorium korzystał D. M.. Ponadto faktura dokumentuje pobyt dwóch osób, a jak sam wskazuje D. M. w złożonym wniosku w ośrodku tym przebywali rodzice podatnika. Skoro zatem podatnik nie przedstawił stosownego dowodu dokumentującego jego pobyt w Ośrodku Zdrowia A. nie sposób uznać, że przebywał on w tym czasie w sanatorium. Niezależnie od powyższego, dowodem świadczącym przeciwko twierdzeniom podatnika o pobycie w sanatorium w okresie 4.07.2013 r. - 27.07.2013 r. zdaniem organu jest również (załączone do wniosku o przywrócenie terminu) zaświadczenie lekarskie nr [...] stwierdzające, że D. M. nie może się stawić w dniu 22 lipca 2013 r. w Sądzie Rejonowym w W.. Mając na uwadze, że zaświadczenie to zostało wystawione (w obecności D. M.) w dniu 22 lipca 2013 r. w Ł. trudno uznać, że w tym czasie podatnik przebywał w nadmorskiej miejscowości D. i tym samym nie wiedział o pozostawionym w skrzynce pocztowej awizo. Jednocześnie organ wskazał, że podatnik wiedział o toczącym się postępowaniu podatkowym w jego sprawie, w związku z tym mógł i powinien liczyć się z możliwością skierowania do niego korespondencji. Zdaniem organu nieodbieranie korespondencji pod adresem zamieszkania (który podatnik sam wskazał w urzędzie skarbowym), jest skrajnie nieodpowiedzialne i oznacza, że podatnik nie dochował należytej staranności i dbałości o swoje interesy. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że podatnik powołuje się na dwa zwolnienia lekarskie: od dnia 22 lipca 2013 r. do dnia 6 sierpnia 2013 r. i od dnia 19 sierpnia 2013 r. do dnia 28 sierpnia 2013 r. W tej kwestii organ stwierdził, że w okresie od 7 sierpnia 2013 r. do 18 sierpnia 2013 r. nastąpiła przerwa w zwolnieniu lekarskim, a zatem ustała przyczyna uchybienia terminowi. Nawet gdyby uznać, że podatnik przebywał w sanatorium w okresie od 4 lipca 2013 r. do 27 lipca 2013 r. (wyjaśnienia w tym zakresie są jednak kwestionowane przez organ), a następnie od dnia 22 lipca 2013 r. do dnia 6 sierpnia 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, to dniem w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi był dzień 6 sierpnia 2013 r. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 13 sierpnia 2013 r. Tymczasem D. M. wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem nadał w urzędzie pocztowym w dniu 13 września 2013 r. W związku z tym nie został zachowany siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Tym samym nie zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do przywrócenie terminu. Ustalenie niespełnienia choćby jednej z czterech przesłanek, które dla swojej skuteczności powinny wystąpić łącznie, powoduje konieczność odmowy przywrócenia terminu. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, domagając się uchylenia kwestionowanego postanowienia w całości i zarzucając mu naruszenie następujących przepisów Ordynacji podatkowej: - art. 150 § 1 pkt 1, art. 148 § 1 i art. 149 na skutek uznania, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została doręczona w sposób prawidłowy, - art. 162 § 2 wobec uznania, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie nastąpiło bez winy podatnika, podczas gdy podatnik uprawdopodobnił wniosek przeciwny, - art. 178 § 1 poprzez pominięcie ciążącego na organie obowiązku podjęcia ciągu czynności procesowych mających na celu kompleksowe zebranie i wszechstronne rozpatrzenie całego zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie zapewnienia czynnego udziału strony w czynnościach mających na celu ustalenie spełnienia zasadności wymogów statuowanych na gruncie art. 162 § 1 i 2, - art. 191 wobec braku prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego, - art. 121, art. 122 poprzez nieuwzględnienie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych, - art 124 poprzez brak wskazania przesłanek, dla których organ pominął obiektywne dowody i twierdzenia podatnika o tym, że pierwszym dniem, w którym podatnik mógł się dowiedzieć o wydaniu zaskarżonej decyzji, był dzień dokonania pierwszej czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego D. M.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z przepisu tego wynika, że nie jest wymagany dowód, lecz tylko prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie powodującym przeszkodę w zachowaniu terminu, która była niezależna od wnoszącego podanie. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku wystarczające jest samo oświadczenie strony, którego w żaden sposób nie można zweryfikować. Przeszkoda wskazana we wniosku musi bowiem zostać poddana ocenie organu, czy rzeczywiście mogła uniemożliwić stronie dochowanie terminu, czy była następstwem braku jej winy oraz czy wystąpienie okoliczności wskazanych przez stronę jest wiarygodne. Jeżeli zatem strona przedłoży dowód na wystąpienie przeszkody - jej wiarygodność znacznie wzrasta. Na podstawie § 2 podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: 1) uchybienie terminowi, 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi, 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Spełnienie pierwszej przesłanki zostało wykazane w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które zaakceptował WSA w Łodzi w wyroku z 23 lipca 2014 r. I SA/Łd 60/14. Bezsporne jest ponadto spełnienie czwartej przesłanki, tj. dokonanie przez skarżącego czynności, dla której termin jest przewidziany. Należy skoncentrować się zatem na ocenie czy skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu w odpowiednim czasie, a jeżeli tak – również czy uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Ponieważ decyzja wymiarowa została doręczona stronie w dniu 19 lipca 2013 r., zatem w myśl art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 sierpnia 2013 r. (tj. po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji). We wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał na następujące fakty: w dniu 29 czerwca 2013 r. po ataku choroby został zabrany z ulicy do szpitala, w którym udzielono mu pomocy i w którym przebywał przez kilka dni. Następnie przebywał na oddziale neurologicznym, a potem w terminie od 4 do 27 lipca 2013 r. wraz z rodzicami – w Ośrodku Zdrowia A. w D.. Na potwierdzenie tego ostatniego faktu skarżący załączył fakturę wystawioną przez ten Ośrodek na B. M. (matka podatnika). Skarżący stwierdził, że po powrocie z Ośrodka Zdrowia A. przebywał w W., korzystając ze zwolnień lekarskich (w okresie od 22 lipca 2013 r. do 6 sierpnia 2013 r. oraz od 19 sierpnia 2013 r. do 28 sierpnia 2013 r.). Wprawdzie skarżący nie przedłożył zwolnień, załączył jednak zaświadczenia lekarskie z 22 lipca i 19 sierpnia 2013 r., wydane w Ł. na podstawie dokumentacji lekarskiej i wyników badania lekarskiego, na potrzeby postępowania przed Sądem Rejonowym w W. Wydział Karny, z których wynika, że D. M. nie może stawić się do Sądu, a przewidywany termin zdolności do stawienia się został określony odpowiednio na dzień 6 i 28 sierpnia 2013 r. W zaskarżonym postanowieniu organ zasadnie akcentuje, że jedno z tych zaświadczeń (z 22 lipca 2013 r.), wskazujące na obecność skarżącego w Ł., zostało wystawione w okresie obejmującym pobyt w nadmorskiej miejscowości D.. Okoliczność ta prowadzi do wniosku, że skarżący który był w Ł. w tym dniu, prawdopodobnie miał również dostęp do pozostawionego w skrzynce pocztowej awiza, tym bardziej, że mógł się spodziewać przesyłki, gdyż wiedział o toczącym się postępowaniu podatkowym w jego sprawie. Należy także przyznać rację organowi, że faktura za pobyt w Ośrodku Zdrowia A. została wystawiona na B. M. i nie wynika z niej jakakolwiek informacja na temat obecności skarżącego. W tym zakresie organ uznał, że oświadczenie strony jest mało wiarygodne, co jednak nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro po upływie okresu objętego fakturą (od 4 do 27 lipca 2013 r.), zostało jeszcze 6 dni na złożenie odwołania. Oceniając przedłożone zaświadczenia lekarskie, organ na korzyść strony przyjął, że wynika z nich, iż choroba skarżącego trwała w okresie od 22 lipca 2013 r. do dnia 6 sierpnia 2013 r. oraz od dnia 19 sierpnia 2013 r. do dnia 28 sierpnia 2013 r. W rzeczywistości jednak niezdolność skarżącego trwała do 5 i 27 sierpnia, skoro z zaświadczeń wynika, że 6 i 28 sierpnia skarżący może stawić się we wskazanym sądzie. Należy podzielić także spostrzeżenie organu, że między okresami objętymi zaświadczeniami lekarskimi wystąpiła przerwa (w dniach od 6 sierpnia - a nie jak przyjmuje organ od 7 sierpnia 2013 r. - do 18 sierpnia 2013 r.), co może oznaczać, że ustała przyczyna uchybienia terminowi. Wówczas siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu 12 sierpnia (a nie 13 sierpnia 2013 r. - jak przyjął organ). Zarówno we wniosku o przywrócenie terminu, jak i w skardze, skarżący podał, że w tym czasie (tj. w okresie zwolnienia) przebywał u narzeczonej w Warszawie, gdyż wymagał stałej opieki w dzień i w nocy. Skarżący nie wskazał natomiast żadnych późniejszych okoliczności, które uniemożliwiały mu zachowanie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Zatem gdyby nawet okresu przerwy w ogóle nie brać pod uwagę, to z ostatniego zaświadczenia lekarskiego wynika, iż niezdolność skarżącego trwała do 27 sierpnia 2013 r., a to oznacza, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu 3 września 2013 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem skarżący nadał w urzędzie pocztowym w dniu 13 września 2013 r., tj. po upływie terminu określonego w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej – jak prawidłowo ustalił organ. W tej sytuacji nie ma znaczenia dokonywanie oceny czy skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu, gdyż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do jego przywrócenia. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji. i.ś.