I SA/Łd 610/16

Dnia 18 października 2016 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...], UNP: [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych p o s t a n a w i a: odmówić skarżącemu P. M. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 2 czerwca 2016 roku P. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok. Wraz ze skargą podatnik uiścił wpis sądowy w wymaganej wysokości 1.500 zł W dniu 17 sierpnia 2016 roku skarżący wystąpił z zażaleniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Do zażalenie dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W złożonym na wezwanie sądu obowiązującym aktualnie urzędowym formularzu PPF wskazał, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie prowadzi działalności gospodarczej w związku z jej wykreśleniem z dniem 27 kwietnia 2016 roku z rejestru. Skarżący pozostaje osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Majątek wnioskodawcy stanowi dom o powierzchni 80 m2 obciążony hipoteką na rzecz banku oraz udział wynoszący ½ w nieruchomości zabudowanej o powierzchni 110 m2 a także samochód Volkswagen T4 z 2000 roku o wartości 4.000-5.000. Wnioskodawca wskazał, że miesięcznie ponosi wydatki w wysokości 750 zł z tytułu alimentów, 728 zł na spłatę kredytu oraz ok. 600 zł tytułem kosztów utrzymania. Wobec tego, że w swoim wniosku o prawo pomocy skarżący w ogólne nie wykazał posiadania jakichkolwiek dochodów mogących stanowić źródło pokrycia deklarowanych wydatków zarządzeniem z 27 września 2016 roku został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: nadesłanie odpisów zeznań podatkowych za 2014 i 2015 rok, udokumentowanie aktualnych źródeł swojego utrzymania w związku z likwidacją prowadzonej działalności gospodarczej oraz źródeł pokrycia deklarowanych w formularzu PPF wydatków, udokumentowanie wysokości miesięcznych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego wnioskodawcy oraz innych stałych obciążeń, na które wskazuje we wniosku o prawo pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi wnioskodawca nadesłał potwierdzenia przelewów z tytułu opłat za energię elektryczną na kwotę ok. 75 zł, raty kredytu w wysokości 728 zł miesięcznie, alimentów w wysokości 750 zł miesięcznie, opłaty za odpady komunalne w wysokości 27 zł, opłaty za wodę w wysokości 163 zł, z tytułu podatków lokalnych w wysokości 171 zł. Nadesłał także wydruki komputerowe zeznania podatkowego za 2015 i 2014 rok bez podpisu i bez potwierdzenia złożenia w urzędzie skarbowym z którego wynika, że w 2015 roku z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskał przychód w wysokości 57.490 zł poniósł koszty w wysokości 60.860 zł efektem czego była strata w wysokości 3.369 zł, zaś w 2014 roku jego przychody zamknęły się kwotą 233.856 zł, koszty wyniosły 199.823 zł a roik zakończył dochodem w wysokości 34.033 zł. Mimo wezwania wnioskodawca nie wskazał bieżących źródeł swojego utrzymania. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (formularz PPF z 20.09.2016 r. k.- 63-64 akt ), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie udzielił, żadnych informacji dotyczących posiadanych na utrzymanie dochodów oświadczył, że po likwidacji działalności gospodarczej pozostaje osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Jedyny majątek skarżącego stanowi dom o powierzchni 80 m2 obciążony hipoteką na rzecz banku oraz udział wynoszący ½ w nieruchomości zabudowanej o powierzchni 110 m2 a także samochód Volkswagen T4 z 2000 roku o wartości 4.000-5.000. Skarżący udokumentował poniesienie w okresie od sierpnia do września br. wydatków w łącznej kwocie ok. 1.915 zł w tym kwoty 750 zł tytułem alimentów i kwoty 728 zł tytułem raty kredytu, jednak mimo wystosowanego w tym zakresie wezwania nie udzielił informacji dotyczących źródeł pokrycia dokonywanych przelewów. W tym miejscu należy podkreślić, że rzeczą strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy jest wiarygodne wykazanie rzeczywistej sytuacji życiowej, materialnej, która zrealizuje ustawowe przesłanki przyznania tego prawa. Wiarygodne wykazanie rzeczywistej sytuacji materialnej wymaga co do zasady, wiarygodnego wykazania ponoszonych wydatków niezbędnego utrzymania oraz takiegoż wykazania rzeczywiście posiadanych środków finansowych służących ich poryciu z podaniem źródła ich pochodzenia. Postawa skarżącego w przedmiotowym postępowaniu, który mimo wezwania nie wskazuje źródeł swojego bieżącego utrzymania i jednocześnie ponosi co miesiąc wysokie wydatki z tytułu spłaty kredytu i alimentów czyni niewiarygodnymi jego twierdzenia o braku środków umożliwiających pokrycie kosztów postępowania. Tezę te wzmacnia dodatkowo okoliczność, że występując ze skargą w przedmiotowej sprawie wnioskodawca bez wezwania opłacił należny od niej wpis sądowy w wysokości 1.500 zł Uwzględniając powyższe oraz treść art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Z uwagi na powyższe w sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia jego wniosku i przyznania mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. AKE.