I SA/Łd 614/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Asystent Sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na rok 2011 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat J. W.- K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł - B z dnia [...] 2014 r., którą stwierdzono wygaśnięcie decyzji tegoż organu z dnia [...] 2011 r. w sprawie ustalenia I. G. wysokości stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2011. Z akt sprawy wynika, że w 2011 r. podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług wulkanizacyjnych w Ł., pod firmą A, opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej. Zgodnie ze złożonym wnioskiem z dnia 11 lutego 2008 r. o zastosowaniu karty podatkowej Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł - B wydał w dniu [...] 2011 r. decyzję w sprawie ustalenia podatnikowi wysokości stawki karty podatkowej na 2011 r. Wysokość stawki ustalono zgodnie ze zgłoszonym stanem faktycznym z uwzględnieniem rodzaju i zakresu działalności, stanem zatrudnienia i miejscem prowadzenia działalności. W 2011 r. podatnik nie zgłosił żadnych zmian dotyczących wykonywania świadczeń w ramach działalności gospodarczej. Natomiast na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przesłanego do organu przez Placówkę Straży Granicznej w Ł. stwierdzono, iż powierzał nielegalnie pracę obywatelowi Ukrainy – O. M. w zakładzie wulkanizacyjnym położonym w Ł.. W związku z niepowiadomieniem o zatrudnieniu pracownika organ postanowieniem z dnia [...] 2013 r. wszczął postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej za 2011 r., a w konsekwencji decyzją z dnia [...] 2014 r. stwierdził wygaśnięcie w/w decyzji z dnia [...] 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 2011, z uwagi na niedopełnienie obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U., nr 144, poz. 930 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i w konsekwencji oparcie decyzji wyłącznie na dokumentach przesłanych przez placówkę Straży Granicznej; - art. 40 ust 1 pkt 3 ustawy zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, poprzez wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, że podstawę kwestionowanej decyzji stanowił wyłącznie protokół przesłuchania O. M. . Zeznania zostały złożone w dniu 9 maja 2012r. w placówce Straży Granicznej i wynika z nich, że O. M. był zatrudniony w zakładzie wulkanizacyjnym w Ł. przy od 1 marca 2009 r. do 9 maja 2012 r. Pracował od godziny 9.00 do godziny 18.00, od poniedziałku do piątku, mieszkał na zapleczu warsztatu i miał pełne wyżywienie. Stwierdził, iż wbrew treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w toku kontroli nie zostały ustalone żadne nieprawidłowości. Postępowanie podatkowe w sprawie wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej na rok 2011 zostało wszczęte wyłącznie na podstawie protokołu przesłuchań O. M. z dnia 9 maja 2012 r. W związku z powyższym organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania materiału dowodowego, czym naruszył art. 122, w związku z art. 187 § 1 o.p. Zdaniem podatnika zeznanie O. M. zostało złożone przed funkcjonariuszami Straży Granicznej i nie może zostać uznane za wiarygodne, gdyż przesłuchiwany nie znał dobrze języka polskiego, co zapewne spowodowało u niego stan obawy (potwierdzony natychmiastowym wyjazdem na Ukrainę). Nie ma zatem dowodów, że został należycie poinformowany o swoich prawach, i że podpisy pod protokołem przesłuchania i pod oświadczeniem należą faktycznie do niego - zeznanie to nigdy nie zostało przez świadka potwierdzone. Te wątpliwości można rozstrzygnąć jedynie przesłuchując O. M., w związku z tym wniosek o jego przesłuchanie jest również w pełni uzasadniony. Powyższe uchybienie organu zdaniem podatnika doprowadziło do naruszenie art. 40 ust 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że na podstawie materiału dowodowego przesłanego do organu I instancji przez placówkę Straży Granicznej ustalono, iż podatnik powierzał nielegalnie pracę obywatelowi Ukrainy, O. M. w zakładzie wulkanizacyjnym w Ł.. Podkreślił, że w dniu 9 maja 2012 r. funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzili kontrolę, z protokołu której wynika, że w zakładzie podatnika zastano A. B. - klienta korzystającego z usług zakładu oraz O. M.. Tożsamość tych osób ustalono na podstawie okazanych dokumentów, tj. dowodu osobistego oraz paszportu. Cudzoziemiec nie posiadał przy sobie żadnych dokumentów natomiast paszport oddany przez niego funkcjonariuszom znajdował się na zapleczu warsztatu wraz z innymi rzeczami osobistymi cudzoziemca. W chwili wejścia funkcjonariuszy do warsztatu O. M. odkręcał koło z samochodu dostawczego klienta, a następie włożył je do pojemnika z wodą. Podczas kontroli ani O. M., ani podatnik nie okazali żadnych dokumentów dotyczących wykonywania pracy przez cudzoziemca w zakładzie, tj. umów o pracę, ani też dokumentów pobytowych uprawniających do pobytu i wykonywania pracy, czy dokumentów uprawniających do wykonywania pracy przez cudzoziemca. Przesłuchany O. M.. potwierdził, że został uprzedzony o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub jej zatajenie. Poinformowano go również o okolicznościach uzasadniających odmowę składania zeznań lub uchylania się od odpowiedzi na pytania i prawie złożenia oświadczenia na piśmie. Oświadczył, że język polski rozumie w mowie i w piśmie. Zeznał m.in., że do Polski przyjechał 28 lutego 2009 r. z Ukrainy przez przejście graniczne w D. na podstawie ważnego paszportu i ważnej polskiej wizy, typu D08 wydanej w 20 lutego 2009 r. przez Konsula RP w Ł., ważnej od 20 lutego 2009 r. do 19 lutego 2010 r. Jako cel wjazdu do Polski zadeklarował przyjazd w celu wykonywania pracy w firmie budowlanej w W. . Po wjeździe do Polski nie pojechał do tej firmy, ponieważ pojechał do pracy do Ł. . Po przyjeździe do Ł. w dniu 1 marca 2009 r. podjął pracę w zakładzie wulkanizacyjnym przy ul. A 47. Pojechał tam, ponieważ znał właściciela tego zakładu. Oprócz niego nikt w tym warsztacie nie pracował. Właścicielem zakładu jest I. G. Pracował zgodnie z warunkami zaproponowanymi przez podatnika od godziny 9.00 do 18.00 od poniedziałku do piątku. Soboty i niedziele miał wolne. Otrzymywał wynagrodzenie za pracę w wysokości 1 500 zł za miesiąc. Pieniądze zawsze na koniec miesiąca wypłacał mu osobiście podatnik, gotówką do ręki. Podczas pracy mieszkał na zapleczu tego warsztatu, gdzie miał swój pokój, za który nie płacił. Bezpłatnie otrzymywał też pełne wyżywienie (śniadania, obiady i kolacje). W warsztacie do jego obowiązków należała wymiana opon, a także ich montaż i demontaż. Sprzedażą opon się nie zajmował. Po tym jak skończyła mu się wiza nie wyjechał, bo nie chciał. Spodobało mu się życie w Polsce, a gdyby wiedział do kogo ma się zwrócić, to spróbowałby uzyskać polską kartę pobytu. W dniu 9 maja 2012 r. został również przesłuchany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej A. B. który zeznał, że przyjechał do warsztatu wulkanizacyjnego służbowym samochodem celem wymiany opon dodając, iż był tu po raz pierwszy. W chwili gdy przyjechał do firmy, znajdował się tam tylko jeden mężczyzna (zatrzymany przez Straż Graniczną), któremu zgłosił, że przybył w celu wymiany opon. Gdy ten rozpoczął odkręcanie koła w jego samochodzie w warsztacie pojawił się drugi mężczyzna i od tego momentu obydwaj zajmowali się obsługą samochodu tj. zdejmowali koła i wymieniali opony. Oświadczył, że nie zna tych panów z imienia i nazwiska. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że funkcjonariusze Straży Granicznej dokonali zatrzymania w należącym do podatnika zakładzie wulkanizacyjnym obywatela Ukrainy podczas wykonywania nielegalnej pracy bez wymaganego zgłoszenia zatrudnienia. Fakt wykonywania pracy przez O. M. został również potwierdzony przez klienta warsztatu A. B. . Zatem prawidłowe jest rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy włączył, jako dowód w postępowaniu: protokoły z kontroli Straży Granicznej z dnia 11 maja 2012 r. oraz z przesłuchania świadka A. B. z dnia 4 czerwca 2012 r., wyrok nakazowy Sądu Rejonowego dla Ł - Ś w Ł. Wydział [...] Karny z dnia [...] r., protokoły z rozpraw przed tym sądem w sprawie o sygn. akt [...], protokół przesłuchania podatnika przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 października 2012 r. Wskazał, że owe protokoły z rozpraw zawierają zeznania osób, o przesłuchanie, których wnioskował podatnik. Organ dokonał szczegółowej analizy zeznań złożonych w postępowaniu sądowym toczącym się przed Sądem Rejonowym dla Ł - Ś w sprawie karnej sygn. akt [...], w której podatnik występował jako obwiniony o czyn z art. 120 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia tj. iż nielegalnie powierzał pracę cudzoziemcowi, obywatelowi Ukrainy. Podkreślono, że zeznania przed sądem złożyli: członek rodziny R. G., sąsiad T. T., wieloletni znajomy A. B., kolega od 30 lat – J. K., klienci podatnika tj.: A. W., A. Wr., D. B., S. B., J. W., R. D., P. K., B. O.. Oprócz tych osób (o powtórne przesłuchanie których wnioskował podatnik), świadczących na korzyść podatnika, przed sądem złożyli zeznania: A. B. oraz funkcjonariusze Straży Granicznej. Z treści zeznań klientów wynika, iż wszyscy korzystali z usług zakładu podatnika sporadycznie tj. dwa razy w roku, dokonując wymiany opon. Organ odnosząc się w szczególności do zeznań R. G., T. T. i J. K.. zwrócił uwagę, iż w jednym przypadku jest to członek najbliższej rodziny, a pozostali należą do kręgu bliskich znajomych strony postępowania, mogący być bezpośrednio zainteresowani korzystnym dla strony rozstrzygnięciem sprawy. Podkreślono, że twierdzenia osób najbliższych podatnikowi czy znajomych należy bowiem oceniać, uwzględniając wpływ i znaczenie więzi emocjonalnych, pokrewieństwa, powinowactwa, w konsekwencji nie dając wiary twierdzeniom owych wskazanych osób, iż nie zauważyły aby podatnik zatrudniał jakichkolwiek pracowników. Przeczą temu bowiem zarówno zeznania zarówno zatrzymanego cudzoziemca, jak i funkcjonariuszy straży granicznej oraz przypadkowego A. B., z których wynika, iż podatnik zatrudniał obywatela Ukrainy, nielegalnie przebywającego na terytorium RP, a treść tych zeznań jest logiczna i spójna i jasno z nich wynika, jaki był bieg zdarzeń i kogo zastali w dniu, kiedy znaleźli się w warsztacie. Nie ma więc żadnych podstaw by podważać wiarygodność tych świadków potwierdzających fakt pracy w warsztacie wulkanizacyjnym O. M.. W skardze na powyższą decyzję I. G. zarzucił naruszenie: - art. 122, art. 180 § 1, art.181, art. 187 i art. 191 o.p. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i w konsekwencji oparcie decyzji wyłącznie na udostępnionych dokumentach przez Straż Graniczną bez uwzględnienia wniosku skarżącego o ponowne przesłuchania O. M.; - art. 191 o.p., poprzez błędne przyjęcie, że O. M. był zatrudniony u skarżącego w okresie 1 marca 2009 r. do 9 maja 2012 r., pomimo zeznań świadków, którzy to w sprawie o sygn. akt. [...] przed Sądem Rejonowym dla Ł - Ś w Ł. zeznali w przeważającej większości, że nie widzieli aby skarżący zatrudniał jakichkolwiek pracowników, co potwierdza 2 miesięczna przerwa w prowadzonej działalności przez skarżącego, która uniemożliwiała zatrudnienie pracownika przez skarżącego. Nadto, poprzez błędne powoływanie się organu na sprzeczne zeznania świadka A. B.; - art. 233 § 1 pkt. 1 o.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo oczywistych wadliwości postępowania podatkowego prowadzonego w pierwszej instancji. - art. 40 ust 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, poprzez błędne uznanie, że skarżący nie dopełnił określonych w przepisach art. 36 ust. 7, w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit.b obowiązków i nie zawiadomił naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, pomimo, iż nie miał obowiązku zgłaszania żadnych zmian bowiem nie zatrudniał żadnego pracownika. W ocenie podatnika zaskarżona decyzja w istotny sposób narusza podstawowe zasady postępowania podatkowego, gdyż organ wydał ją wyłącznie na podstawie przesłanych dokumentów przez Straż Graniczną, bez uwzględnienia wniosku skarżącego o ponowne przesłuchania O. M.. Tym samym organ nie rozstrzygnął okoliczności faktycznych w sprawie i oparł się jedynie na wybranym przez siebie dowodzie pośrednim, pomijając całkowicie wszystkie inne zebrane w sprawie dowody pośrednie jak i bezpośrednie, które w zdecydowanej większości rozstrzygają przedmiotową kwestię na korzyść skarżącego. Dodał, że od 1 sierpnia do 30 września 2010 r. przerwał działalność z uwagi na zwolnienie lekarskie, co wyklucza zatrudnienie pracownika gdyż zakład był zamknięty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 36 ust.1 punkt 1 litera a i b ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. nr 144, poz. 930 ze zm.) podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej lub mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. W myśl art. 40 ust. 1 punkt 3 i ust. 2 cytowanej ustawy w przypadku gdy podatnik nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie 7 dni od powstania okoliczności powodujących zmiany o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej jest obowiązany płacić podatek dochodowy za cały rok na zasadach ogólnych. W rozpoznawanej sprawie zmianą, o której skarżący nie powiadomił, we wskazanym wyżej trybie organu podatkowego, było zatrudnienie pracownika. Zauważyć bowiem należy, że w decyzji z [...] 2011 r., dotyczącej stawki karty podatkowej określono ją w wysokości obowiązującej dla usług wulkanizatorskich bez zatrudniania pracowników. Zatem zatrudnienie pracownika jest okolicznością wpływającą na wysokość stawki karty podatkowej. Ustalenia organów podatkowych w zakresie zatrudnienia pracownika przez skarżącego nie budzą wątpliwości. W szczególności podnieść wypada, że poczyniono je na podstawie zeznań samego pracownika, obywatela Ukrainy, O. M., złożonych przed funkcjonariuszami Straży Granicznej w dniu 9 maja 2012 r. Wskazał on jednoznacznie, że z dniem 1 marca 2009 r. podjął prace w zakładzie wulkanizacyjnym skarżącego, którą kontynuował do 9 maja 2012 r. Przedstawił warunki pracy (5 dni w tygodniu z wolnymi sobotami i niedzielami), otrzymywane wynagrodzenie oraz warunki bytowe zapewnione mu przez skarżącego (mieszkanie na zapleczu warsztatu i pełne posiłki). Również funkcjonariusze Straży Granicznej A. S. i A. C. relacjonując przebieg interwencji oraz przesłuchania O. M. , powołując się na treść jego zeznań przedstawili tożsame okoliczności, co do czasu jego pobytu i pracy w Polsce oraz dobrej znajomości języka polskiego. Co istotne dobrą znajomość języka polskiego u O. M. podkreślali w zasadzie wszyscy świadkowie, którzy mieli z nim kontakt słowny, w tym A. B., któremu O. M. wymieniał koła w dniu kontroli Straży Granicznej. Faktem jest, że w aktach sprawy znajdują się zeznania świadków, którzy nie potwierdzili pobytu i pracy O. M. u skarżącego, w tym A. W., A. Wr., R. G., T. T., S. B.i inni. Jest jednak rzeczą organów podatkowych, tak jak wszystkich organów prowadzących postępowania dowodowe dokonać oceny zebranych dowodów na podstawie wskazań wiedzy, zasad logiki i doświadczenia życiowego. Posługując się tymi kryteriami organy podatkowe dały wiarę wskazanym wyżej zeznaniom O. M., funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz A. B.. Rzeczą sądu administracyjnego jest zaś ocena legalności wyboru dokonanego w omawianym wyżej zakresie przez organy podatkowe. Sąd ten stwierdza, że ocena dowodów dokonana przez organy podatkowe nie wykracza poza ramy zasady swobodnej oceny dowodów, wobec czego pozostaje pod ochrona art. 191 o.p. Powyższego stanowiska nie przekreśla fakt, że strona nie uczestniczyła w przesłuchaniu O. M. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Zauważyć należy, że obowiązująca ustawa Ordynacja podatkowa nie wprowadza wymogu bezpośredniego przeprowadzania dowodów w postępowania podatkowego. Z woli ustawodawcy podatkowego dopuszczalne jest skorzystanie z materiałów zebranych w ramach innych postępowań, w tym przypadku postępowania przeprowadzonego przez Straż Graniczną. Takie uprawnienie daje organom podatkowym treść art. 180 § 1 o.p. statuującego zasadę otwartego katalogu dowodów a w szczególności art. 181 o.p. wprost przewidującego możliwość wykorzystania jako dowodów materiałów zgromadzonym w toku innych postępowań. Nie ma przy tym, co wprost wynika z zasady swobodnej oceny dowodów, hierarchii ważności dowodów na podstawie jakichkolwiek kryteriów np. bezpośredniego przeprowadzenia. Jedynym kryterium jest swobodna ocena całego zebranego materiału dowodowego w myśl zasad racjonalnego rozumowania i doświadczenia życiowego. Jak wskazano wyżej sąd administracyjny ma obowiązek badania legalności zaskarżonych aktów organów administracji a nie oceny zasadności obowiązujących przepisów, wobec czego sąd ten wyraża pogląd, iż ustalenia dokonane w sprawie przez organy podatkowe zostały oparte na wystarczającym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym. Zresztą, co charakterystyczne, strona skarżąca nie zarzuciła zeznaniom O. M. niewiarygodności, skupiając się jedynie na tym, że zostały złożone bez jej udziału. Jednak zdaniem sądu powyższa strona skarżąca nie wykazała, by przesłuchanie wymienionego świadka przez funkcjonariuszy Straży Granicznej bez udziału skarżącego miało wpłynąć na ich treść. W tej sytuacji wiarygodność i moc dowodowa cytowanych zeznań nie może budzić wątpliwości. Teza powyższa jest tym bardziej uzasadniona, że, jak wskazano wyżej, owi funkcjonariusze nie mieli żadnego interesu, by przedstawiać fakty odmiennie od O. M.. To właśnie oni potwierdzili w całości wersję zdarzeń przedstawioną przez niego. Również dobra znajomość języka polskiego u świadka O. M., o której była mowa wcześniej nie budzi żadnej wątpliwości. Być może biegłość językowa świadka wynika z długotrwałego (co najmniej lata 2009 - 2012) przebywania w Polsce i codzienny kontakt z językiem polskim. W tej sytuacji organy podatkowe, wobec dostatecznego dla potrzeb rozstrzygnięcia, wyjaśnienia sprawy, były uprawnione do odmówienia ponownego przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków zgłoszonych we wnioskach dowodowych, w tym O. M.. Jednocześnie zauważyć należy, że nie ma żadnych podstaw, by odmówić wiarygodności twierdzeniem skarżącego, że w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej miała miejsce 2 miesięczna przerwa w wykonywaniu działalności. Jest to jednak okoliczność pozostająca bez znaczenia prawnego dla odpowiedzialności podatkowej skarżącego. Nie jest przy tym tak, jak widzi to skarżący, to jest, że wyrok w sprawie o wykroczenie wiąże organy podatkowe. Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Tak więc wiąże wyrok skazujący a wyrok, na który powołuje się skarżący umarza postępowanie z uwagi na przedawnienie orzekania – wyrok Sądu Rejonowego dla Ł-Ś w Ł., [...] Wydział Karny z dnia [...]r., w sprawie o sygn. akt [...]. Tym samym, z powodu przeszkody formalnej w postaci przedawnienia sąd odstąpił od ustalania winy obwinionego. Po drugie wiąże wyrok skazujący w sprawie o przestępstwo. Tymczasem cytowany wyrok, na który powołuje się skarżący zapadł w sprawie o wykroczenie, wobec czego również i z tego powodu nie ma charakteru wiążącego w postępowaniu podatkowym. W tej sytuacji powoływanie się w ramach postępowania podatkowego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie na treść cytowanego wyżej wyroku nie ma racji bytu. Tak więc wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i naruszenia przez skarżącego art. 36 ust.1 punkt 1 litera b cytowanej ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. zasadnym okazało się wydanie, na podstawie art. 258 § 1 punkt 4 o.p., decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej za analizowany rok podatkowy. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. mko