I SA/Łd 614/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat J. K.-W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi I. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2011 p o s t a n a w i a: przyznać i nakazać wypłatę z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat J. K.-W. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A. 270, p.IV, lokal 405, kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie skarżącej. Postanowieniem z 19 czerwca 2015 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (karta 16). Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. delegowała do prowadzenia sprawy adwokat J. K.-W. (karta 29 akt). W dniu 25 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę I. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2011. W punkcie drugim wyroku sąd postanowił przyznać i nakazać wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat J. K.-W. kwotę 240 zł powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu (karta 44). W dniu 30 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego wystąpiła do sądu z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powyższego wyroku. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 stycznia 2016 r. W dniu 1 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniosła skargę kasacyjną, w której wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. W dniu 14 marca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę kasacyjną i zasądził od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. kwotę 240 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Z protokołu z rozprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego brała udział w rozprawie. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – powoływanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 1 lutego 2016 r., to do obliczenia wynagrodzenia pełnomocnika znajdzie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które obowiązywało od 1 stycznia 2016 r. do 1 listopada 2016 r. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. a) ww. rozporządzenia, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Biorąc pod uwagę, że rozpoznawana sprawa nie dotyczyła należności pieniężnej, to podstawa obliczenia opłaty maksymalnej będzie wynikała z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia, zgodnie z którym, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - 480 zł. W konsekwencji maksymalna opłata pełnomocnika za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie wyniesie 360 zł (75% z kwoty 480 zł). Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia) Opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 ww. rozporządzenia). Mając na uwadze przywołane przepisy referendarz postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości minimalnej, tj. 180 zł (1/2 z 360 zł), uznając, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności przewidziane w cytowanym § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 § 1 P.p.s.a. i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji. AKE.