I SA/Łd 620/12

Dnia 6 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D. A. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu od zażalenia po sprzeciwie na postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2015 roku w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok postanawia: odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek D. A. o wyłączenie sędziów orzekających w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. Po złożeniu przez skarżącą zażalenia na ww. postanowienie i wezwaniu jej do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł, skarżąca zwróciła się o zwolnienie jej od wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł. We wniosku skarżąca wskazała, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe; mieszka w domu należącym do siostry, która ponosi koszty jego utrzymania. Wnioskodawczyni utrzymuje się z emerytury w wysokości 1775 zł netto oraz prowadzi działalność gospodarczą, z której wykazała stratę 1546 zł. Posiada także działkę o powierzchni 818 m². Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2015 roku odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy. Odpis postanowienia doręczono dnia 11 maja 2015 roku. W dniu 18 maja 2015 roku skarżąca złożyła sprzeciw, w którym zarzuciła, iż nie uwzględniono faktu, że finansuje się niepokrytymi zobowiązaniami i większość emerytury przeznacza na utrzymanie biura w ramach swej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Artykuł 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, Nr 270) zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z przepisem paragrafu 3, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z artykułem 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. W orzecznictwie sądowym powszechnie prezentowane jest stanowisko, że przyznanie prawa pomocy powinno mieć charakter wyjątkowy i winno być stosowane w stosunku do osób pozostających w faktycznym ubóstwie. Z powyższego wynika, że strona dochodząca swoich praw na drodze sądowej ma prawo do ubiegania się o przyznanie jej prawa pomocy, jednakże dla skuteczności złożonego w tej materii wniosku zobowiązana jest spełnić przesłanki określone przepisami prawa, które regulują instytucję prawa pomocy. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zatem to skarżący ubiegając się o udzielenie prawa pomocy winien był przekonać Sąd, że jego sytuacja materialna nie pozwala na poniesienie tych kosztów we własnym zakresie bez uszczerbku w utrzymaniu siebie i rodziny. Zgodnie z art. 255 p.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o którym mowa w art. 252 p.p.s.a., okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego, możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Zdaniem Sądu, z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie wynika faktyczna sytuacja majątkowa skarżącej. Skarżąca została do uzupełnienia wniosku w niniejszej sprawie wezwana -w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy - poprzez: - złożenie zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wysokości dochodu osiągniętego w 2014 roku; - udokumentowanie wskazanego we wniosku faktu braku osiągania dochodu; - wskazanie kwoty i źródła środków przeznaczanych na utrzymanie i podstawowe opłaty eksploatacyjne wraz z podaniem ich wysokości; - nadesłanie wyciągów z posiadanych przez skarżącą rachunków bankowych za ostatnie 3 miesiące, w tym rachunku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Warto zaakcentować, iż na wniosek strony przedłużono termin sądowy do złożenia ww. dokumentów do dnia 17 lipca 2015 roku, zgodnie z oczekiwaniem skarżącej. Jednak nawet w tym terminie strona nie przedłożyła żądanych informacji. Skarżąca ani we wniosku, ani na wezwanie Sądu nie złożyła dokumentów, które były niezbędne dla oceny jej sytuacji finansowej. Brak udzielenia żądanej odpowiedzi na wezwanie w tym zakresie uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny sytuacji majątkowej skarżącej. Skarżąca nie wykazała swojej sytuacji majątkowej. Powyższe świadczy o tym, iż skarżąca nie może być uznana za osobę zasługującą na przyznanie prawa pomocy. Biorąc po uwagę całokształt okoliczności sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. art. 245 § 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji. Ake.